บทที่ 14 บทที่ 14
คลั่งรักเมียแต่ง EP14
"ถอยออกไปนะ" มือเรียวค้ำอกแกร่งของอีกฝ่ายไว้ ไม่ให้เข้ามาใกล้มากกว่านี้
"ทำไม? คุณกลัวผมเหรอ" ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่ามือของเธอสั่น แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าเธอคงแค่มารยา
"เรากำลังคุยธุระกันอยู่ คุณอย่านอกเรื่องได้ไหม"
"นอกเรื่องตรงไหน" ใบหน้าคมคายค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ซอกคอ จนหญิงสาวต้องได้ใช้แรงผลักอีกครั้ง
"คุณไปกับผู้หญิงคนนั้นทั้งวัน ยังไม่อิ่มอีกหรือไง" นี่แหละคือสิ่งที่เธอไม่อยากให้เขาเข้าใกล้ เพราะรู้สึกขยะแขยง "คุณคิดถึงหน้าคนรักของคุณหน่อยสิ ถ้าเธอรู้ว่าคุณทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นเธอจะคิดยังไง"
และมันก็ได้ผล เพราะเขาหยุดครู่หนึ่งจนเธอมีจังหวะผลักเขาออก ..หญิงสาวรีบวิ่งออกจากห้องไปในทันที
"หึ" พอคิดได้ว่าตัวเองเผลอไปยิ้มให้กับเธอเขาก็รีบหุบมันลง
เช้าวันต่อมา..
"ทำไมไม่นั่งรถคันเดียวกันเข้าบริษัท ยังไงตอนบ่ายก็จะได้ไปลองชุดแต่งงานด้วยกันอยู่แล้ว" ทัตเทพเอยขึ้นเมื่อเห็นทั้งสองกำลังจะออกจากบ้านด้วยรถคนละคัน
"ค่ะ" หญิงสาวมองหน้าอีกฝ่าย อยากรู้ว่าเขามีสีหน้ายังไงเมื่อเห็นว่าเธอจะติดรถไปด้วย แต่เขาก็ไม่ว่าอะไร
รถเบนซ์คันหรูค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากรั้วคฤหาสน์หลังใหญ่ ชายชราที่นั่งอยู่รถเข็นเห็นภาพนี้แล้วก็พึงพอใจมาก เพราะมันเป็นสัญญาณที่ดี
"อยากให้มันตาสว่างสักที" ท่านได้แต่พูดพึมพำกับพยาบาลที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
[บริษัทเทพประทาน]
"นี่งานอะไร" หญิงสาวเข้ามาในห้องก็เห็นแฟ้มเอกสารหลายแฟ้มวางอยู่บนโต๊ะทำงาน เธอก็เลยต้องได้เรียกเลขาเข้ามาถาม
"โครงการใหม่ที่จะให้คุณทำค่ะ"
"แต่โครงการสระบุรีฉันยังทำไม่เสร็จเลย ใครเป็นคนเอางานนี้มาให้"
"ท่านรองประธานค่ะ"
น้ำอิงหอบเอกสารนั้นเดินไปที่ห้องของพงษ์พิบูลย์
พอเข้ามาในห้องเธอก็วางงานพวกนั้นลงบนโต๊ะ ..พงษ์พิบูลย์ยกคิ้วขึ้นสูงเพื่อถามว่ามันคืออะไร
"คุณควรเอาเอกสาร โครงการสระบุรีมาให้ฉันมากกว่า"
"ผมได้แจ้งคุณแทนไปแล้วว่าโครงการนั้นผมจะทำเอง"
"เรื่องนั้นฉันไม่รู้ว่าพวกคุณคุยอะไรกัน แต่ฉันไม่อนุมัติ"
"คุณไม่มีสิทธิ์ออกความคิดเห็น ในเมื่อคุณแทนเป็นคนให้ผมทำแต่เพียงผู้เดียว"
ก่อนอื่นเธอต้องไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง หญิงสาวก็เลยออกมาจากห้องนั้นเพื่อไปที่ห้องของแทนคุณ ..เพราะเมื่อคืนนี้ไม่เห็นเขาพูดอะไร
แกร็ก..
"เดี๋ยวก่อนค่ะ" เลขาหน้าห้องเรียกไว้ไม่ทัน เพราะน้ำอิงเปิดประตูเข้าไปก่อน
"??" หึ.. ถึงว่าทำไมกล้าอนุมัติเรื่องแบบนั้น
"ใครคะแทน" ผู้หญิงที่นั่งอยู่โซฟารับแขกในห้องของแทนคุณเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่โต๊ะทำงานแบบแสดงความเป็นเจ้าของ
"ฉันขอคุยกับคุณหน่อยค่ะ"
นาเดียยื่นมือไปลูบคลำไหล่ของคนที่นั่งอยู่เบาๆ "ผู้หญิงคนนี้เองเหรอคะแทน"
"ออกไปรอที่ห้องของคุณก่อนเดี๋ยวผมจะตามไป" ชายหนุ่มไม่ได้ตอบนาเดีย แต่พูดกับเธอที่เพิ่งจะเข้ามา อีกนัยหนึ่งคือเขาไล่เธอให้ออกไปก่อน
"ฉันจะคุยห้องนี้และตอนนี้ด้วย..ใครที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเชิญออกไปข้างนอกค่ะ" ประโยคนี้เธอจงใจพูดและก็มองไปดูผู้หญิงคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา
"คิดว่าตัวเองเป็นใคร แค่ผู้หญิงบ้านนอก" นาเดียพูดด้วยใบหน้าที่ดูถูกเหยียดหยาม
แค่นี้น้ำอิงก็รู้แล้วว่าเขาคงเอาเรื่องของเธอไปเล่าให้ผู้หญิงคนนี้ฟัง
"ฉันคิดว่ายังมีอีกเรื่องที่คุณคงยังไม่รู้ ถ้ารู้คุณคงไม่วิ่งแจ้นมาหาสามีของคนอื่นแบบนี้"
"เรื่องอะไร!"
"วันนี้เรามีนัดลองชุดแต่งงานกัน หรือคุณอยากเป็นเพื่อนเจ้าสาวคะ ฉันจะได้ให้ไปลองชุดเพื่อนเจ้าสาวด้วยเลย"
"แทน!" เรื่องนี้นาเดียไม่รู้จริงๆ พอได้รับสายจากพ่อให้มาคุยกับเขาเรื่องโครงการสระบุรี เธอก็เลยรีบมา เพราะพ่อจับได้ว่าเธอออกไปเที่ยวกับผู้ชายคนอื่น นาเดียก็เลยอยากให้พ่อหายโกรธ
"ฉันกำลังจะเข้ามาคุยเรื่องงานแต่งของเรา คุณพอจะมีเวลาให้ว่าที่ภรรยาบ้างไหมคะ"
นาเดียเอื้อมไปหยิบกระเป๋าของตัวเองแล้วเดินออกจากห้องด้วยท่าทางที่ไม่พอใจ เพราะรู้สึกเสียหน้ามาก
แทนที่แทนคุณจะตามนาเดียออกไป แต่เขาไม่แม้แต่มองตาม เพราะตอนนี้สายตาของเขามองมาที่เธอ ..จนน้ำอิงรู้สึกเสียวสันหลัง เพราะเขาคงจะโกรธที่เธอประกาศตัวต่อหน้าผู้หญิงของเขาแบบนั้น
"เราค่อยคุยเรื่องนี้กันที่บ้านต่อก็ได้" หญิงสาวรีบหันหลังให้แล้วเดินตรงไปที่ประตู แต่ไม่ทัน จังหวะนั้นประตูที่เธอกำลังจะเปิดกับถูกเขาผลักปิดกลับคืนไว้
"ถ้าคุณอยากจะคุยตอนนี้ก็ได้ค่ะ" น้ำอิงรีบเดินกลับมานั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขา
"คุณพงษ์พิบูลย์บอกว่าคุณยกโครงการสระบุรีให้เขาทำ" หญิงสาวเริ่มเข้าเรื่องงาน แต่ก็พูดแบบหวาดเสียว เพราะตอนนี้คนที่เธอคุยด้วยยืนอยู่ข้างๆ
ทันใดนั้นร่างของเธอก็ถูกเขากระชากให้ลุกขึ้น
"โอ๊ย" นี่เขาโกรธเรามากขนาดนี้เลยเหรอ "ฉันไม่รู้นี่ว่าผู้หญิงของคุณอยู่ในห้องนี้ด้วย ฉันแค่จะเข้ามาคุย อืมมม" เสียงนั้นถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากอีกฝ่ายบดขยี้จูบลงมา ทุกครั้งเขาแค่แกล้งว่าจะจูบ แต่ครั้งนี้เขาเล่นจู่โจมจนเธอตั้งรับไม่ทัน
มือที่ผลักอกเขาอยู่เริ่มหมดแรง ริมฝีปากหนาขยี้จูบพร้อมกับแทรกเรียวลิ้นเข้าไปสัมผัสในโพรงปาก ถึงแม้ว่าเธอจะต่อสู้โดยการใช้ลิ้นดัน แต่มันยิ่งเป็นการเปิดทางให้เขาดูดลิ้นเธอได้
"อืมมม" ลิ้นเรียวถูกดูดจนโผล่พ้นออกมาจากปาก กำปั้นเล็กทุบลงลำแขนอีกฝ่ายเพื่อให้เขาปล่อย เพราะตอนนี้เธอเจ็บไปทั้งปากแล้ว
ยิ่งต่อสู้เขาก็ยิ่งจูบแรง หญิงสาวก็เลยหยุด
พอหยุดได้ไม่นานเขาก็ปล่อย
มือเรียวยกขึ้นมาเช็ดรอยจูบของเขาออก
"ถ้าคุณห่วงความรู้สึกของผู้หญิงคนนั้นมาก ทำไมไม่ตามไปง้อเธอล่ะ คุณทำแบบนี้กับฉันทำไม"
"ก็แค่อยากจะลองชิมดูว่าผู้หญิงคนที่กำลังจะเป็นเมียรสชาติจูบจะเป็นยังไง.. แต่ก็งั้นๆ" ขณะที่พูดสายตาคมยังคงจับจ้องที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายไม่ยอมละไปไหน
🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่
