บทที่ 7 ตอนที่7. ขนน้อย [ตัดผม?]
"เออดิ มึงเห็นป้ายไหมลดครึ่งราคา"
"เห็น! แต่ดูจากหน้าม้ามึงที่แหว่ง กูจะมีกะจิตกะใจไปตัดร้านนั้นไหม?"
"เอาเถอะมันราคาถูก"
ซึ่งเมื่อใกล้สอบ จิมแม้จะใจเป็นหญิงแต่กายเป็นชาย ต้องตัดผมก่อนสอบ เหมยลี่จึงพามาร้านที่เคยมีเรื่องวิวาทเนื่องจากยังมีโปรโมชั่นที่น่าสนใจอยู่
แกร๊ก
เมื่อเปิดประตูกระจกทึบสีดำเข้าไป ภายในร้านไม่มีใคร สองคนจึงนั่งรอ สักพักเจ็ตก็เดินออกมา
"มาทำไม" เสียงดุถามพลางจ้องมองหมวยตัวแสบที่ไม่เจอหน้ามาพักใหญ่
"พาเพื่อนมาตัดผมค่ะ"
"ร้านอื่นมีตั้งเยอะแยะไม่ไป"
"เอ้า! ก็ร้านเฮียมีโปรโมชั่นอยู่ ยุคนี้ประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัด"
เหมยลี่โต้เถียงอีกทั้งคิดในใจ 'ยังคงกวนส้นตีนไม่เปลี่ยน วันนี้ใส่เสื้อสีดำพกแว่นสีดำตลอดเวลาไว้ที่ผม ถ้าไม่ติดว่าหล่อจะไม่มองเลยจริงๆ'
"เอาทรงไหน" เจ็ตถามผู้ชายที่ท่าทางตุ้งติ้ง "ตอนนี้กำลังฮิตรองทรงสูงเสยข้างสนไหม?"
"เอาทรงธรรมดาก็ได้ค่ะ เอ๊ยยย! ครับจะสอบ"
"ลืมไปยังเรียนอยู่งั้นไถรองทรงต่ำนะ"
"ยังไงก็ได้ค่ะพี่คนหล่อ"
ผ้ากันเปื้อนสีดำโบกสะบัดคลุมผู้ชายที่นั่งบนเก้าอี้ตัดผม อุปกรณ์ครบครันถูกลากเลื่อนมาไว้ใกล้มือ
เหมยลี่ลุกยืนมองไปทั่วร้าน สายตาสะดุดกับแฟ้มใหญ่บางอย่างจึงหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน
"นั่นรูปลูกค้ากับการแวกซ์กขน..ไหนบอกขนน้อย"
ขวับ!
ทันทีที่แจ็ตพูดจบจิมมี่ก็หันมามอง
"มึงเคยมาเเวกซ์เหรอ? ทำไมรู้ว่ามึงขนน้อย"
"จะบ้าเหรอ! กูเคยที่ไหน"
ตัวเล็กถลนตาใส่ ไอ้เฮียที่ยิ้มกริ่ม จากนั้นรีบเก็บแฟ้มเจ้าปัญหาวางไว้ที่เดิม นั่งเรียบร้อยดูเพื่อนตัดผม
แทรดดดด
เสียงแบตตาเลียนดังตามจังหวะ เหมยลี่หรี่ตาจ้องมองด้านหลัง
"เฮีย! ทำไมมันไม่เท่ากัน" เสียงเล็กท้วง
"กำลังไล่ขั้นระดับ"
"ผมหรือที่ดินเกษตรมันเป็นเนินเอียง"
"ก็ต้องค่อยๆ ตัดค่อยๆ ไถไปสิ!"
เขาหันกลับมาตวาด แต่ตาชั้นเดียวตี่กำลังจ้องเขม็งก่อนจะลุกจากที่นั่งตรงดิ่งมายืนข้างๆ
"เนี่ยยย..อันนี้เฮียตั้งใจตัดปะ" นิ้วชี้เหมยลี่จิ้มที่ผมเพื่อน "ตรงนี้มันแหว่งด้วย"
"อันนี้เขาเรียกตัดก่อนค่อยมากันขอบ"
"แล้วทำไมเฮียไม่กันเลย"
"อะ! มาทำเองไหม? รู้ดีกว่าช่างก็ไปเปิดร้านเอง"
น้ำเสียงเริ่มดุไมพอใจ ก่อนจะรีบไถแบตตาเลี่ยนอีกครั้งเพื่อจัดการทรงผมที่ยังไม่เสร็จสรรพ
"เฮีย"
"เว้ยยยย! กูจะได้ตัดไหมเนี่ยวันนี้"
"ก็หนูสงสัยจะตัดแค่ซีกเดียวทำไม"
"มันต้องไล่ระดับไง! อะตัดเอง"
"บ้าเหรอหนูตัดไม่เป็นหรอก"
หมึบ!
แบตตาเลี่ยนถูกยัดใส่มือสาวน้อย แต่ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่ยอมทั้งสองคนยื้อหยุดฉุดกระชากกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
แซ๊บ!
"บอกกูทีว่า..เสียงเมื่อกี้" จิมพูดช้าๆ "ไม่ใช่เสียงผมกูใช่ไหม?"
กรี๊ดดดดดด!!
ศีรษะของจิมมี่โดนที่ตัดผมไถขนเกรียนและที่สำคัญโล้นไปข้างแถบ จนสุดท้ายต้องโกนทิ้งทั้งหมด
เมื่อออกมายืนหน้าร้าน จิมมี่แทบกลั้นความรู้สึกไม่ไหวกำหมัดแน่น เหมยลี่รีบมายืนหยุดตรงหน้าพร้อมยกมือไหว้
"นมัสการหลวงพี่"
"เจริญพรอีสัด!! โอ๊ยยย กูจะด่ามึงยังไงดี"
"กะ กูขอโทษไม่ได้ตั้งใจ อีกอย่างต้องโทษเฮียเจ้าของร้านถึงจะถูก"
"โทษมึงนี่แหละ!! ใครสั่งสอนให้มึงไปเถียงเขา แม่กูเห็นสภาพนี้ไม่รีบใส่บาตรเลยเหรอเนี่ย"
จิมมี่บ่นไปตลอดทางโดยที่เหมยลี่ได้แต่พูดคำว่าขอโทษ ส่วนเจ็ตออกมาสูบบุหรี่นอกร้านจ้องเขม็งบ่นอย่างหงุดหงิด มองสองเพื่อนเกลอเดินจากไป 'กูปิดร้านแม่ง คนยิ่งน้อยๆ มาพากูเครียดอีก ฉิบหาย!!'
"กูเลี้ยงมึงแล้วนะหายงอนได้ยัง" เหมยลี่ถามจิม
"ผมกูจะขึ้นทันเปิดเรียนมหาวิทยาลัยหรือเปล่า เซ็ง"
"ดีออกผู้นำแฟชั่น"
"แฟชั่นบ้านมึงสิอีหมวย! ทรงเดียวกับหลวงพ่อ"
"โอ๊ยยย ก็กูเลี้ยงไอศกรีมมึงแล้วถ้วยตั้งหลายบาท กูขอโทษแล้วไงกูไม่ได้ตั้งใจ"
"ใครอยู่กับมึงนี่ฉิบหายทุกคน!"
ระหว่างที่พูดคุยกันเพื่อนสาวอีกคนก็เดินมาถึง ซินทำหน้างงก่อนจะซัดตัวนั่งลงพูดกับจิม "บวชตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมไม่ส่งซองไปเชิญกู"
"พระบ้านมึงมีคิ้วเหรออีซิน?!!"
"อย่าบอกว่าทรงผมใหม่.."
