บทที่ 10 ตอนที่5.2เจ้านายหรือมาเฟีย! 2
"เดี๋ยวสิคะ"
ภารดีจะรีบตามเขาออกไปถามให้รู้เรื่องกว่านี้ แต่ก็ถูกลูกน้องของเขาขวางทางไว้
"คุณรับเงินเดือนล่วงหน้าจากคุณแสงแล้ว ก็อย่าหาเรื่องใส่ตัวเองจะดีกว่า"
"แต่ว่าฉัน..."
"เชื่อฟังคำสั่งเท่านั้น แล้วชีวิตคุณจะอยู่รอดปลอดภัย ไม่ใช่แค่นั้นสิ อย่าทำให้คุณแสงโกรธเลยจะดีที่สุด เพราะไม่ใช่แค่คุณ คนรอบข้างคุณก็จะเดือดร้อนด้วย"
ภารดีแทบอกแตกตาย คำพูดที่อยากเถียงออกไปเป็นอันต้องกลืนลงคอ เธอกำลังทำงานให้ใครกันแน่
หมอสูตินรี
หรือว่า...มาเฟียกัน!
หลังจากกลับจากลาพ่อที่โรงพยาบาล ภารดีก็กลับมาที่บ้านพร้อมกับลูกน้องอีกคนของหมอแสง น่าแปลกที่วันนี้ไร้เสียงและเงาของแม่เลี้ยง ไฟทุกดวงในบ้านก็ปิดหมด
ภารดีเดินมาหยุดยืนหน้าห้องนอนของแม่เลี้ยง เธอมองบานประตูที่ปิดเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนใจเฮือก หลังคิดได้ว่า แม่เลี้ยงใจร้ายคงออกไปเล่นไพ่กับเพื่อนบ้านตามเคย
อย่างว่าล่ะ ได้รับข่าวดีนี่นะ ผู้หญิงเห็นแก่เงินคนนั้นก็ต้องอารมณ์ดีออกไปหาความสุขสำราญ ในขณะที่คนรับกรรมตกเป็นเธอ
ภารดีไม่มีวันหยุด ไม่มีแม้กระทั่งวันลาป่วยหรือพักร้อน เธอต้องอยู่รับใช้หมอแสงที่เกาะดาวฤกษ์อย่างไม่มีกำหนดกลับ ลำพังชีวิตตัวเองยังไม่เท่าไหร่ ห่วงก็แต่พ่อ...ที่พอไม่มีเธอแล้วท่านจะเป็นอย่างไร
ถึงฝ่ายหมอแสงจะหาคนมาเฝ้าดูแล แต่มันจะไปเหมือนคนในครอบครัวได้อย่างไรล่ะ
หญิงสาวเก็บเสื้อผ้า มือก็ปาดเช็ดน้ำตาไปด้วย งานที่ได้เงินมาก ใช่ว่าจะสุขสบายใจเสียเมื่อไหร่ เธอต้องแบกรับอะไรอีกตั้งมากมาย
ไม่รู้ว่าพอไปถึงเกาะนั่นแล้ว งานแรกที่ต้องเจอ จะเป็นงานบนเตียงเลยหรือเปล่า
"เก็บของเสร็จหรือยังครับ คุณแสงให้เวลาคุณไม่นานนะ"
"รู้แล้วค่ะ" ภารดีตอบกลับอีกฝ่ายที่ตะโกนถามมา
หมดเวลานั่งคร่ำครวญ เพราะถึงอย่างไร เธอก็ถอยหลังจากงานนี้ไม่ได้แล้ว
หญิงสาวลุกขึ้น หอบหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากบ้าน เธอหันมองบ้านเช่าอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นรถ สองมือกอดกระเป๋าแน่นเพื่อหวังว่ามันจะช่วยทำให้เธออุ่นใจได้บ้าง
ไม่กี่นาทีต่อมา ลูกน้องของหมอแสงก็ขับรถมาจอดเทียบท่าตรงลานจอดเครื่องบินส่วนตัวของเจ้าของเกาะดาวฤกษ์
หมอแสงอยู่บนเครื่องแล้ว ภารดีเดินกอดกระเป๋าเดินทางขึ้นตามไป พอเธอมาถึง คนที่ก้มหน้าอยู่กับโทรศัพท์มือถือก็เงยขึ้น คิ้วของเขาขมวดทันทีที่เห็นเธอกอดกระเป๋าเหมือนเด็กที่กอดตุ๊กตาหมี
"แดน"
"ครับคุณแสง"
"เอากระเป๋าเน่าๆ ของคุณแม่บ้านไปโยนหลังเครื่องที"
ลูกน้องทำตามทันใด กระชากทีเดียวกระเป๋าใบนั้นก็หลุดออกจากอ้อมแขนของภารดี หญิงสาวแทบน้ำตาร่วงที่ถูกอีกฝ่ายกระทำเช่นนั้น เธอมองเจ้าของคำสั่งด้วยสายตาขุ่นเคือง
"อย่ามาทำหน้าหงิกใส่ผม นั่งลงเดี๋ยวนี้"
ภารดีนั่งลงตามที่สั่ง เธอเลือกนั่งติดหน้าต่าง นั่งนิ่งๆ โดยแทบจะไม่มีเสียงลมหายใจให้ใครต้องรำคาญ แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายจะยังไม่พอใจ
"คุณแม่บ้าน ที่นั่งตรงนั้นสำหรับแดน ส่วนคุณ..."
หมอหนุ่มกระดิกนิ้วให้เธอลุกขึ้น
"มานั่งตรงนี้"
ภารดีมองตามมือของเขา ตรงนี้...ที่เขาว่ามันคือตรงไหนล่ะ
"ที่นั่งเต็มหมดแล้วนี่คะ คุณแสงจะให้ฉันไปนั่งตรงไหนกัน กับพื้นงั้นเหรอ"
เอ่ยจบภารดีก็หย่อนก้นนั่งลงที่พื้น ก้นกำลังจะแตะพื้นอยู่แล้ว หมอแสงกลับส่งเสียงดุมา
"มานั่งนี่"
"คะ?"
"มานั่งบนตักผม"
+++
เจอคำถามนี้มีใครอยากปฏิเสธบ้างไหมคะ 555 บอกมาสิๆ 🤭🤣😁
ฝากติดตามด้วยนะคะ ใกล้ถึงเกาะก็จะมีอะไรสนุกๆ นิดหน่อยเป็นน้ำจิ้ม ฝากกดใจ คอมเม้น
