บทที่ 13 ตอนที่7.1ทักทายคืนแรก1 🔥
ตอนที่7 ทักทายคืนแรก
"คะ...คุณแสงพูดจริงเหรอคะ"
"ผมมองเป็นคนชอบพูดเล่นเหรอ"
เขาย้อนเธอกลับ สีหน้าไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเลย หมอหนุ่มหมุนตัวเดินนำเธอขึ้นบันไดปูนเข้าไปในสุสาน ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นอับๆ จากสิ่งของด้านในก็ฉุนจมูกจนภารดีต้องรีบยกมือมาปิด
หัวใจเธอเต้นระทึกขณะมองเข้าไปยังโถงกว้าง สองขาแทบจะก้าวไม่ออกด้วยซ้ำเมื่อเห็นว่าภายในนี้มีอะไรอยู่บ้าง
"รีบเข้ามาสิ"
เจ้าของบ้านเร่งเร้ามาภารดีจึงต้องรีบทำตาม เธอเดินอย่างระแวดระวังไปทุกการก้าวเดิน
ตรงกลางห้องโถงนี้มีโต๊ะตัวยาวขนาดใหญ่ตั้งอยู่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยป้ายวิญญาณสลักอักษรจีนหลายสิบอัน มีกระถางธูปขนาดครึ่งเอวเธอตั้งวางอยู่ที่พื้น ดูเหมือนที่นี่จะร้างคนทำความสะอาดมานาน ทุกอย่างจึงดูเก่าและมีฝุ่นจับตัวหนาแทบจะทุกตารางนิ้ว
ภารดีใจเต้นระทึกลั่นอก กวาดตามองไปยังผนังทั้งสี่ด้าน มีรูปถ่ายติดไว้จนเต็ม
"ทั้งหมดนี่คือบรรพบุรุษตระกูลผม เคารพพวกท่านซะสิ" หมอหนุ่มหันหน้ามาบอก "เพราะคุณต้องนอนที่นี่กับพวกเขา"
"อะไรนะคะคุณแสง นอนที่นี่?"
"อืม...ตรงนั้นคือห้องของคุณ" เขาชี้ไปทางอีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งมีทางเดินออกไปอีกที "กลางวันคุณก็มาทำความสะอาดที่นี่ และก็...ถางหญ้าด้วยนะ พอทำสวนเป็นนี่ โชคดีที่คุณไม่กลัวผี เพราะว่าผมต้องการให้คุณอยู่เฝ้าสุสานจนถึงเที่ยงคืน ที่นี่มีของมีค่าค่อนข้างเยอะผมจึงต้องการหาคนที่เหมาะสมมาดูแล"
คลี่คลายแล้ว!
ความสงสัยที่มีมาทั้งหมด และเรื่องมโนที่เธอคิดไปเองเป็นตุเป็นตะ
หมอแสงไม่ได้ต้องการอีหนูทำงานบนเตียง แต่เขา...ต้องการแม่บ้านจริงๆ แถมเป็นแม่บ้านสุดแสนจะพิเศษอีกด้วย
ให้ตายเถอะ! เธอต้องอยู่ในสุสานนี้จริงน่ะหรือ!!
แล้วที่เขาตรวจเลือด ตรวจภายในนั่นล่ะ เพื่ออะไรกัน?
"ที่นี่มีโรงครัวอยู่ตรงทางไปตัวตึกบ้านหลังใหญ่ หิวก็ไปกินข้าวที่นั่น"
อธิบายเสร็จหมอแสงก็เดินไปทางประตูที่เข้ามา
"อ้อ...คืนนี้ผมมีธุระต้องไปทำ ถ้ามีเรื่องด่วนอะไรก็ไปหาแดนที่ตึกใหญ่ก็แล้วกัน"
ปัง!
ประตูปิดลงแล้วพร้อมกับกระชากเอาหัวใจภารดีร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ความวังเวงหวนมาทันใด ภารดีรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกแมวที่ถูกเจ้าของเอามาปล่อยทิ้ง เธอจะอยู่ที่นี่ลำพังคนเดียวได้อย่างไร
หญิงสาวแทบอยากร้องไห้ นึกโกรธตัวเองที่ไม่แข็งข้อกับแม่เลี้ยง จนสุดท้ายต้องมาอยู่กับสิ่งที่ไม่ใช่คน
สองขาค่อยๆ ขยับก้าวเดิน มือก็กำชับกระเป๋ามากอดไว้แน่น ภารดีก้มศีรษะลงคำนับป้ายวิญญาณทั้งหลายด้วยความกลัวจับขั้วหัวใจ
"หนูมาที่นี่เพื่อทำงาน ขอฝากตัวด้วยนะคะ"
เสียงของเธอสั่นไปหมด ก่อนจะรู้สึกได้ถึงอากาศที่เย็นชื้นขึ้น ร่างบางอยู่ต่อไม่ไหวรีบก้าวกึ่งวิ่งไปยังทางที่หมอแสงบอกว่าคือห้องพัก เธอรีบไปที่นั่นแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง
โชคดีที่ภายในห้องนี้ถูกทำความสะอาดไว้เรียบร้อยแล้ว เธอจึงทิ้งตัวลงนอนไปทั้งอย่างนั้น
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ที่ภารดีเผลอหลับไป เธอนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา อาจด้วยความเพลียบวกกับความกลัวจึงทำให้หญิงสาวหลับลึก
ร่างบางนอนหลับสนิท ไม่รู้ถึงเสียงบางอย่างที่ดังอยู่ภายในห้อง ผ้าห่มที่คลุมปิดกายถูกดึงออกจากตัว ก่อนจะมีบางสิ่งในเงามืดคืบคลานเข้ามาแตะต้องตัวเธอ
หญิงสาวคล้ายจะรู้สึกตัวเล็กน้อย แต่เธอก็ผล็อยหลับลึกไปอีกหน โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีอะไรแอบแฝงอยู่ภายในห้องนอนด้วย
ไม่รู้แม้กระทั่งชายกระโปรงถูกร่นขึ้นสูงขึ้นเรื่อยๆ ชั้นในตัวน้อยถูกดึงลงมาจนเกือบถึงหัวเข่า เปิดเปลือยให้เห็นเนื้อหนังมังสาของสาวสะพรั่ง
เสียงคำรามแหบพร่าดังสะท้อนในความเงียบ คล้ายเป็นเหมือนดั่งลมที่หวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่าง
บางสิ่งที่รุกล้ำร่างกายภารดีเริ่มวนเวียนสัมผัสความอ่อนนุ่มของเนินอวบอูม เส้นไหมสีดำถูกปัดป่ายไปมาคล้ายกับถูกลมพัดผ่าน
ใจกลางกลีบเนื้ออ่อนถูกกระตุ้นซ้ำๆ เวียนวนอยู่ตรงปุ่มเกสรสีสด รอยแยกของเนินอวบถูกบางสิ่งที่ว่าเข้าถูไถ จากเชื่องช้าก็แปรเปลี่ยนเป็นเร็วขึ้น แล้วลงลึกขึ้นจนหญิงสาวที่หลับใหลคล้ายจะมีสติ
"อื้ออ ใคร"
ภารดีงัวเงียพูด ตาของเธอหนักอึ้งเกินกว่าจะลืมขึ้นไหว
เพราะความอ่อนเพลียมีมากนั่นเอง หญิงสาวจึงจมอยู่ในห้วงนิทราต่อ ปล่อยตัวให้สิ่งที่รุกรานความเป็นสาวดำเนินต่อไป
กระทั่งผ่านไปราวสิบนาที เงามืดนั่นก็ถอยห่างเคลื่อนหายออกจากห้องไปอย่างไร้ร่องรอย
--------
เอาแล้วซี่ คืนแรกก็โดนซะแล้ว แล้วที่โดนนั่นมันคืออะไรล่ะ มีใครสงสัยมั้ยคะ 🤣🤣
