บทที่ 9 CHAPTER 4 (2)

“โยกลับบ้านดึกเพราะไปทำงาน แต่ไม่เคยมีอะไรไว้ให้โยกินเลยค่ะ แต่น้องไปรับศิลปิน พ่อรีบมาหาข้าวไว้ให้” น้ำเสียงของฉันที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความน้อยใจที่อัดแน่นอยู่เต็มอก และในตอนนี้ก็ยังรู้สึกร้อน ๆ ที่ขอบตา ฉันก็รีบแหงนหน้าขึ้นเพื่อไล่หยาดน้ำสีใสให้กลับเข้าไปไม่ไหลร่วงลงมาที่แก้ม ไม่ได้อยากแสดงคว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ