บทที่ 11 ปลอบโยน

เขาฟังเสียงเปียโนที่บรรเลงอย่างแผ่วเบาราวกับสายน้ำที่ไหลเอื่อย ๆ ทั้งสงบนิ่งและเยียวยาจิตใจ

นิ้วของญาณีพรมลงบนคีย์เปียโนอย่างจดจ่อและอ่อนโยน

ประตูห้องซ้อมดนตรีถูกผลักเปิดออกเบา ๆ ใครบางคนเดินเข้ามา

เป็นเด็กหนุ่มคนนั้นเอง

เขายืนเงียบ ๆ อยู่ข้างเปียโนในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจนเกินไป

สายตาของเขาจับจ้องไป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ