บทที่ 77 มีความคลุมเครือเล็กน้อย

ลินทร์พิตาจ้องแผ่นหลังของวรธันย์ที่เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา หัวใจของเธอดิ่งวูบ ราวกับร่วงหล่นลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้าวรธันย์เริ่มระแคะระคายในตัวเธอแล้ว

ถ้าอริสาซัดทอดมาถึงเธอ ทุกอย่างก็จบกัน

ไม่ได้การ! เธอจะมัวมานั่งงอมืองอเท้าไม่ได้!

ลินทร์พิตาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เธอรีบเช็คบิลอย่างลนลานแล้วพุ่งตัวออกจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ