บทที่ 87 เพื่อน

ศักดิ์ชัยขับรถมาส่งพวกเธอจนถึงใต้ถุนอพาร์ตเมนต์ที่ญาณีเช่าอยู่

ญาณีปลดเข็มขัดนิรภัย หันไปทำภาษามือกับศักดิ์ชัย "ขอบคุณที่มาส่งพวกเรานะคะ คุณศักดิ์ชัย"

เธอยิ้มบาง ๆ ดวงตาหยีโค้งเป็นรูปสระอิ

แม้จะไร้สุ้มเสียง แต่มันกลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกอบอุ่นหัวใจราวกับได้รับสายลมเย็นสบายในฤดูหนาว

จิราภรณ์กล่าวขอบค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ