บทที่ 95 กระโดดตึกก็ต้องไป

ผู้คนรอบข้างเริ่มซุบซิบนินทา ใบหน้าของผู้จัดการเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดเผือดด้วยความอับอายและโกรธแค้น เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แสร้งทำใจดีสู้เสือตวาดลั่น "จิราภรณ์! เธออย่าให้มันมากเกินไปนักนะ! ที่นี่คือ 'บลูสตาร์' ไม่ใช่ที่ให้เธอมาทำตัวกร่าง!"

"'บลูสตาร์' แล้วมันทำไม? 'บลูสตาร์' วิเศษวิโสมาจากไหนนักเชีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ