บทที่ 145 เอี้ยก้วย

ผมจำไม่ได้ว่าอัดควันเข้าปอดไปกี่มวน รู้เพียงว่าสุดท้ายความคลื่นเหียนก็ตีตื้นขึ้นมาจนแทบอาเจียน ผมผลักบานหน้าต่างออกเพื่อระบายควันที่ลอยคลุ้งจนทั่วห้องทำงาน ร่างกายชาหนึบราวกับเสพยาเกินขนาด สติสัมปชัญญะเลือนรางเหมือนคนถูกวางยาสลบก่อนขึ้นเขียงผ่าตัด

ไม่รู้ว่าผมจมอยู่กับเก้าอี้หวายตัวนั้นนานเท่าไร ผม...