บทที่ 3 บทที่ 1
บทที่ 1
"คืนนี้แหละ ลูกเต๋า... มึงต้องทำให้ได้"
เสียงในใจของผมดังขึ้นอย่างหมายมาด ทันทีที่รถญี่ปุ่นสีขาวคันเก่งจอดสนิท ผมก็ก้าวเท้าลงจากรถด้วยความมุ่งมั่น สายตากวาดมองหาเพื่อนสาวที่นัดกันไว้ท่ามกลางบรรยากาศอึกทึกของผับชื่อดัง ก่อนจะพบว่ากลุ่มของมะปรางกำลังนั่งล้อมวงอยู่กับเหล่าผู้ชายงานดีหลายคน
แม้จะใส่คอนแท็กเลนส์มา แต่ด้วยสายตาที่ค่อนข้างสั้นประกอบกับแสงสีในร้านที่สลัวลง ทำให้ผมมองเห็นภาพตรงหน้าไม่ชัดนัก ผมเลยตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้ๆ เพื่อประเมินสถานการณ์อีกที
"ปราง!"
ผมเรียกพร้อมส่งยิ้มให้เพื่อนรักที่วันนี้มาในชุดเดรสสีครีมสุดเซ็กซี่ อีกฝ่ายหันมาเห็นผมก็ดูจะดีใจไม่น้อย ก่อนจะกระโดดเข้ามากอดคอผมทันที กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวเพื่อนทำเอาผมต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย
'ให้ตายเถอะ... ยังไม่เที่ยงคืนเลยนะแม่คุณ' ผมบ่นอุบในใจพลางส่ายหน้าอย่างระอา แต่ก็ยอมเดินตามมะปรางไปที่โต๊ะ หูก็แว่วเสียงเพื่อนแนะนำสมาชิกในโต๊ะให้รู้จัก
"คนนี้นังอาย คนนี้นังโบวี่" เพื่อนสาวสองหน้าตาดีทั้งสองคนพยักหน้าทักทายผมตามมารยาท
"ส่วนคนนี้... ลูกเต๋า เพื่อนรักฉันเอง"
"ต๊ายยย! มะปราง มีเพื่อนแซ่บขนาดนี้ไม่เห็นบอกกันบ้างเลยนะ" เพื่อนคนหนึ่งของมะปรางเอ่ยทัก ทำเอาคนถูกชมอย่างผมยิ้มกริ่มทันที
"จะไปรู้ได้ไงล่ะ ก็วันๆ มันเอาแต่..."
คำพูดของมะปรางหายวับลงไปในลำคอ เมื่อผมเอื้อมมือไปปิดปากเพื่อนรักไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่หล่อนจะแฉความลับเรื่องที่ผมยังเป็น 'หนุ่มน้อยบริสุทธิ์' ออกไปกลางวง เพราะถ้าขืนให้คนอื่นรู้ในสถานที่แบบนี้ คงน่าอายไม่น้อย ผมรีบกลบเกลื่อนด้วยท่าทีที่เนียนที่สุด
"อะ ฮ่าๆๆ พอดีช่วงนี้งานยุ่งน่ะครับ ไม่ค่อยได้ออกไปไหน ติดผู้ชายผับอื่นอยู่ด้วย"
"อ๋อ... งี้นี่เอง" เพื่อนคนนั้นพยักหน้าเข้าใจ
"อ้อ... แล้วนั่นก็พวกหนุ่มๆ นะ มีเซน โชน ดินแดน แล้วก็แมทธิว" มะปรางเอ่ยแนะนำต่อเมื่อเห็นว่าผมตั้งหลักได้แล้ว
"สวัสดีครับ"
หนุ่มๆ ทั้งสี่เอ่ยทักทายพร้อมส่งสายตาแพรวพราวราวกับอยากจะกระโจนเข้าหาผมซะเดี๋ยวนี้ เล่นเอาผมตื่นเต้นจนใจสั่นอย่างห้ามไม่ได้ แต่ละคนจัดว่างานดีทุกคน โดยเฉพาะคนที่ชื่อ 'แมทธิว' คนนั้น ออร่าของเขาดูโดดเด่นกว่าใคร ผมสีเข้มรับกับจมูกโด่งเป็นสัน รูปร่างสูงใหญ่ไร้ไขมันส่วนเกิน แถมสายตาที่เขามองมายังร้อนแรงจนแทบจะแผดเผาผมให้ละลาย
ที่สำคัญ... ดูเหมือนเขาจะเมาได้ที่เลยด้วย ถ้าแบบนั้นเขาก็คงดูไม่ออกหรอกว่าผมยังเวอร์จิ้น และคงไม่มีทางเอาเรื่องนี้ไปประจานทีหลังแน่นอน
เมื่อเจอเป้าหมายที่ถูกใจ ผมก็ไม่รอช้าที่จะเปิดโหมด 'นักเขียนร่านสวาท' ส่งสายตาหวานเยิ้มกลับไปให้ทันที
"ลูกเต๋างั้นเหรอ... น่ารักจังครับ เป็นลูกครึ่งเหรอ?" หนึ่งในกลุ่มหนุ่มๆ เอ่ยถามเสียงเรียบ
"ใช่ครับ ไทย-ญี่ปุ่น ชื่อลูกเต๋านี่แม่ตั้งให้เพราะตอนคลอดผมท่านกำลังลุ้นวงไฮโลอยู่พอดี" ผมตอบพร้อมระบายยิ้มอ่อยๆ แถมตบมุกไปอีกหนึ่งดอก เรียกเสียงหัวเราะจากหนุ่มๆ ได้เป็นอย่างดี
"ว้าว... เขาว่ากันว่าหนุ่มสาวญี่ปุ่นน่ะ 'ร้อนแรง' มาก จริงไหมครับ?" อีกคนหนึ่งเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"ให้พูดปากเปล่าคงจะยากนะครับ... ของแบบนี้มันต้องลอง" ผมตอบกลับไปอย่างมั่นใจ สวมวิญญาณตัวละครสายรุกที่เคยเขียนอย่างแนบเนียน
"ว้าว... น่าสนใจจังเลยนะ"
"นี่! เบาๆ หน่อยลูกเต๋า พึ่งมาถึงก็อ่อยไปทั่วเลยนะ ใจคอจะไม่แบ่งพวกกูบ้างรึไง?" มะปรางเหน็บเบาๆ ผมได้แต่ยักไหล่ไม่ใส่ใจ... 'อ่อยอะไรล่ะ' ผมประหม่าจนใจจะขาดอยู่แล้วเนี่ย!
สูดลมหายใจเข้าปอดจนเต็มอิ่ม ผมรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยทักเป้าหมายหลักในคืนนี้
"อะ เอ่อ... คุณแมทธิวใช่ไหมครับ ไม่ทราบว่าอายุเท่าไหร่เหรอครับ?"
คนถูกอ่อยแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงร้ายกาจ "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเยอะหรอก... อยากได้ก็ไปเอากันเลยไหมล่ะ พร้อมหรือเปล่า?"
คำตอบนั้นทำเอาผมชะงักไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนใจหล่นวูบ บุคลิกของเขามันช่างเหมือน 'เอเดน' พระเอกนิยายที่ผมเพิ่งเขียนไปไม่มีผิด ทั้งสายตา ทั้งคำพูดร้ายๆ ที่ดูถูกคนอื่น... ถ้าเขาจะร้ายเหมือนพระเอกนิยายของผมจริงๆ แบบนี้คืนนี้ผมจะรอด หรือจะถูกกลืนกินกันแน่นะ?
