บทที่ 5 บทที่ 3: บทเรียนแรกของนักเขียนเวอร์จิ้น (18+)

บทที่ 3: บทเรียนแรกของนักเขียนเวอร์จิ้น (18+)

[Trigger Warnings]

Explicit Sex Scenes (การบรรยายฉากร่วมเพศอย่างชัดเจน)

Sexual Harassment (การคุกคามทางเพศด้วยคำพูดและการกระทำ)

Dirty Talk (มีการใช้คำพูดหยาบโลนหรือคำลามก)

คนถูกร้องขอให้ช่วยพรากความบริสุทธิ์ขับรถสปอร์ตคันเก่งพาคนที่นั่งอยู่เบาะผู้โดยสารมายังคอนโดหรูใจกลางเมืองที่เขาใช้พักอาศัยอยู่เป็นประจำ ปกติแมทธิวไม่ค่อยพาใครมาที่นี่หรอกครับ ถ้าจะพาสาวๆ ไปนอนด้วยเขามักจะเลือกสถานที่อื่น แต่สำหรับคนคนนี้... เขาเลือกที่นี่เพราะความสะดวกสบายที่มากกว่า และดูเหมือนความหรูหราอลังการของคอนโดจะทำเอาคู่นอนคนใหม่ถึงกับตะลึงงันไปเลย

'หรูไปไหมครับคอนโดนี้... จริงๆ พาไปโรงแรมก็พอ'

เจ้าของใบหน้าสวยเอ่ยเสียงแผ่วราวกับลูกแมวน้อย และใช่ครับ... แมทธิวกำลังจินตนาการถึงเสียงของอีกฝ่ายเวลาครางอยู่ใต้ร่างของเขา มันคงเร้าใจน่าดูจนมวลอารมณ์ในกายตีตื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่กดลิฟต์ไปยังชั้นยี่สิบสอง ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กแล้วกระชากให้ตามมา เพราะตอนนี้ความเป็นชายของเขามันประท้วงจนไม่อยากรอช้าอีกต่อไปแล้ว

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ตัวห้อง คนมาเยือนก็มีท่าทีเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูกอย่างเห็นได้ชัด แมทธิวทำได้เพียงกลอกตาไปมาอย่างอดไม่ได้... พอจะเข้าใจว่ายังเวอร์จิ้น แต่นี่มันก็ใสซื่อเกินไปนิดนะ

“อะ... เอ่อ”

“เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วนะ” เขาเค้นเสียงดุพร้อมส่งสายตากดดันไปให้ เพราะไม่อยากให้เหยื่อตรงหน้าปฏิเสธ

“ไม่เปลี่ยนใจครับ”

เมื่อไฟในห้องสว่างขึ้น แสงไฟที่กระจายตัวไปทั่วห้องยิ่งทำให้แมทธิวตื่นตัวมากขึ้นกับความน่ามองของคนตรงหน้า ในความคิดของเขา... ทั้งหุ่นทั้งหน้าตาแบบนี้ ไม่น่าจะหลุดรอดมาถึงเขาได้แบบนี้เลย แค่คิดถึงร่างเย้ายวนภายใต้เสื้อตัวบางกับกางเกงเข้ารูปนั่น ความเป็นชายของเขาก็เริ่มปริ่มน้ำใสๆ ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่แล้ว

"คะ...คุณเป็นฝรั่งหรือครับ"

นักเขียนสุดซิงเห็นใบหน้าของเหยื่อชัดๆ ก็อดอุทานออกมาอย่างตะลึงไม่ได้ เมื่อเห็นดวงตาสีเทาหม่นที่เป็นของแท้จากพันธุกรรมของอีกฝ่าย

"อืม ครึ่งของครึ่งน่ะ แต่ที่ได้มาเต็มๆ... เห็นจะเป็นเจ้านี้"

ไม่พูดเปล่า เขายังชี้ไปยังเป้ากางเกงของตัวเองจนอีกคนต้องรีบหลุบตาลงเพราะความขวยเขิน แมทธิวไม่รอช้าที่จะคุมเกม เขาเหวี่ยงร่างเล็กขึ้นเตียงก่อนจะกระโจนตามขึ้นไปแทบจะทันที

เมื่อเห็นว่าร่างเล็กนอนหงายอยู่ใต้ร่าง คนเอาแต่ใจก็เริ่มพรมจูบไปตามซอกคอขาวระหง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงตีขึ้นจมูกยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

“รูปร่างนายดีมาก”

“ขะ...ขอบคุณครับ”

“ลุกขึ้นมา”

แม้จะสั่งด้วยน้ำเสียงดุดัน แต่คนตัวเล็กก็ยอมลุกขึ้นมาอย่างว่าง่าย แมทธิวไม่รอช้าที่จะปลดกางเกงตัวเองทิ้ง เผยให้เห็นแกนกายใหญ่โตที่แข็งรอนานมากแล้ว และตอนนี้มันก็เรียกร้องอยากจะเข้าไปอยู่ในปากของอีกคนจะแย่

ทันทีที่ดวงตากลมโตนั่นมองมายังแกนกายใหญ่อลังการตรงหน้า ความกังวลก็ฉายชัดขึ้นในดวงตากวางน้อยทันที

"ใหญ่ขนาดนี้ผมจะไหวมั้ยครับเนี่ย ปากฉีกแน่ๆ"

เสียงใสพึมพำออกมาเบาๆ นั่นยิ่งทำให้คนขี้แกล้งอยากจะแกล้งให้หนักขึ้นไปอีก

“อมมันเข้าไปในปากสิ... นายอยากเปิดประสบการณ์ไม่ใช่หรือไง?”

คนหน้าสวยมีท่าทีเลิ่กลั่ก มันน่าเอ็นดูจนแทบบ้า แต่สำหรับแมทธิวตอนนี้... เขาไม่มีอารมณ์มาเอ็นดูแล้ว เพราะความต้องการมันตีตื้นจนต้องชักสีหน้าใส่คนตรงหน้าไปหนึ่งที ผลักดันให้เจ้าตัวรีบกระตือรือร้นก้มลงไปหา แล้วใช้มือกำรอบแกนกายช้าๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ไม่ต้องกลัวฉันเจ็บ... อมลงไป"

“อ๊อก... อ๊อก... อืม”

เจ้าตัวเล็กพยายามอย่างสุดกำลัง ทันทีที่ปากนุ่มครอบเอ็นขนาดใหญ่ลงไป สมองของแมทธิวก็ขาวโพลนไปหมด ปากของลูกเต๋าทั้งนุ่มและมีความพยายามที่ไร้เดียงสา ทำเอาเขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“อ่าส์… ซี๊ดส์… เสียวหัวชิบ! ใช้ได้นี่... ถ้ายังไม่รู้ว่ายังซิง ฉันอาจคิดว่านายเป็นเด็กร่านดีๆ คนหนึ่งเลยนะ”

คนถูกชม (ที่ไม่รู้ว่าชมหรือด่า) ไม่ได้ตอบอะไร... ไม่สิ น่าจะตอบไม่ได้มากกว่า เพราะมือหนาของคนเอาแต่ใจกดหัวเจ้าตัวเอาไว้แบบนั้น ได้ยินเพียงเสียงครางอื้ออึงออกมาจากลำคอของลูกเต๋าเป็นระยะเท่านั้น