บทที่ 7 ตอนที่ 4 กล้าดียังไง
ตอนที่ 4
กล้าดียังไง
'ทำลงไปแล้ว ลูกเต๋าได้ทำมันลงไปแล้ว พระเจ้า ความรู้สึกดีนี่คืออะไร ความรู้สึกเหมือนตัวลอยๆ นี่มันคืออะไร ไม่อยากจะเชื่อ!'
ลูกเต๋าได้แต่ดีดดิ้นกับตัวเองแบบนั้น เขาใช้เวลาในห้องน้ำอยู่นานพอสมควรเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์คือนั่งอึ้งกับสิ่งที่เพิ่งได้รับส่วนที่เหลือคือจัดการความสะอาดของร่างกาย
"อุ๊ย อะ เอ่อ คุณรอเข้าห้องน้ำเหรอครับ" ว่าพลางพยายามปรับสติตัวเองแล้วเอ่ยถามไป ก็จะไม่ให้ประหม่าได้ไงล่ะ แค่พอออกจากห้องน้ำมาก็เจอสายตาจ้องจับกินมองมาแบบไม่ละเลยนี่นา จะไม่ให้เขาประหม่าได้ไง
"ไม่ได้รอเข้าห้องน้ำ แต่รอเข้าอย่างอื่น"
"พะ พูดอะไรของคุณน่ะ"
“มานี่ซิ”
หนุ่มเจ้าของห้องเอ่ยตัดบทเสียงราบเรียบ ดวงตาของแมทธิวนั้นแสนร้อนแรงและมีอำนาจจนขัดขืนไม่ได้เลยในความรู้สึก จนทำให้สองขาเรียวของลูกเต๋าต้องเดินเข้าไปหาเขาที่กำลังนั่งรออยู่บนเตียง เหมือนว่าโดนควบคุมราวกับต้องมนต์
“คร่อมมาสิ”
ใบหน้าสวยเลิ่กลั่กทันทีเมื่อได้ยินคำสั่ง ทีแรกคิดว่าเขาคงพูดเล่น แต่พอมองดูกึ่งกลางความเป็นชายของเขาที่ถูกจับตั้งรอแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่า เขาจะเอาจริง! มวลสมองอีโรติกของนักเขียนชื่อดังประมวลถึงความรู้ในทฤษฎีและรีบปฏิบัติออกมา เอาละวะ! คร่อมก็คร่อม
“ใส่เข้าไป” เขาลงน้ำหนักเสียงมากขึ้นอีกนิด
“ครับ” คนถูกสั่งตอบรับกลับไปพลางค่อยๆ สวมมันลงไปช้าๆ เพราะมันยังรู้สึกเจ็บอยู่
“จะ เจ็บ” แต่เป็นอีกครั้งที่เหมือนแมทธิวจะไม่ทันใจอีกแล้ว ถึงได้จับสะโพกงอนกดลงไปทั้งอย่างนั้น จนลูกเต๋าสะดุ้งมาเพราะความเจ็บแสบ แม้มันจะปนเปความเสียวมาด้วยก็ตาม
“แมทธิว…เดี๋ยวก่อนครับ” เสียงแหบพร่าดังขึ้นพอให้ได้ยินสองแขนที่เกะกะของเจ้าตัวก็ยกขึ้นไปคล้องคออีกฝ่ายไว้ แต่ทำไมนะ เมื่อกี้เขาบอกว่าเดี๋ยวก่อน แต่คนตัวโตกลับยิ่งโยกสะโพกไม่หยุด เหมือนกับว่ามันจะรัวถี่กว่าเก่าอีก
“อ่าส์ อ๊ะ โคตร อ๊า ได้โปรดหยุดก่อนคุณ ผมเหมือนจะตายให้ได้เลย”
“ก็นายเล่นเรียกชื่อฉันเสียงเซ็กซี่ขนาดนั้น” ไม่พูดเปล่าหากแต่แมทธิวยังมองมายังดวงตาของคนบนตัก จนลูกเต๋าเริ่มรับรู้ได้ว่าหน้าตัวเองร้อนฉ่าขึ้นมาดื้อๆ แต่วงแขนยังคงกอดคอเขาไว้แน่น
“ขะ ขอโทษครับ ต่อไปผมจะไม่เรียก”
“ไม่ได้ นายต้องเรียก เรียกชื่อฉัน ห้ามหยุดเรียกจนกว่าฉันจะพอใจ” เขาพูดอย่างเอาแต่ใจพลางขบกรามแน่นแล้วสูดปากคราง สรุปหมอนี่มันต้องการอะไรกันแน่ แต่ช่างเถอะ ตอนนี้เจ้าตัวกำลังทำให้คนบนตักมีอารมณ์ร่วมจนไม่อยากคิดถึงอะไรแล้ว
“อึก…โคตรฟิต…โคตรดี…ฟัคส์ เสียวชิบ”
“แมทธิว อ๊ะ อ๊ะ ซี๊ด..เหมือนผมจะ...เสร็จอีกแล้ว”
“พร้อมกันนะ”
คงไม่ต้องบรรยายว่าหลังจากนั้นคนเอวดุแบบแมทธิวจะโยกขยับมันอย่างร้อนแรงขนาดไหน จนเมื่อเสียงครางต่ำอย่างพอใจดังขึ้นมาจากปากเขา พร้อมกับตัวของแมทธิวเองที่กระตุกปล่อยธารน้ำขาวขุ่นเข้ามาในตัวของคนบนร่างจนรู้สึกได้ถึงความอุ่นวาบ ในขณะที่คนตัวเล็กก็ไม่น้อยหน้า กระตุกปล่อยน้ำรักออกไปเต็มเหนี่ยวโดยที่มือของตัวเองยังไม่ได้สัมผัสแกนกายน่ารักนั่นด้วยซ้ำ
แต่นั่นไม่ใช่น้ำสุดท้ายของทั้งคู่ เพราะคืนนั้นแมทธิวก็จัดบทเรียนให้เด็กอยากรู้อยากเห็นไม่หยุดไปหลายรอบ จนทั้งสองผล็อยหลับไปด้วยกัน กว่าลูกเต๋าจะมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่นาฬิกาบ่งบอกว่าเกือบตีห้าเข้าไปแล้ว
คนตัวเล็กที่ลืมตาตื่นมาปรับความชินแสงอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะย่อง ย่อง แล้วแอบออกจากห้องมาอย่างเงียบเชียบกลัวคนบนเตียงนั่นรู้ตัว
'ให้ตายเถอะยังเสียวซ่านไม่หาย การมีเซ็กส์นี่มันดีขนาดนี้เลยหรือไงกัน นี่ผมไปอยู่ไหนมาว่ะ รู้งี้ทำไปตั้งนานแล้ว'
นักเขียนที่เพิ่งได้บทเรียนใหญ่นั่งคิดอะไรเรื่อยเปลือยขณะอยู่ในแท็กซี่โดยสารเพื่อกลับมายังผับเดิม ที่มานี่ไม่ใช่เจ้าตัวจะมาเที่ยวแต่อย่างใด หากแต่ที่มาเพราะต้องการจะมาเอารถตัวเองขับกลับคอนโดต่างหาก
ในความคิดของลูกเต๋านั้นยังไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าแมทธิวจะเลียเขาทั้งตัวแบบนั้น ถ้าฝ่ายนั้นรู้ว่าเขาเป็นคนโสโครกคงได้เกลียดตัวเองน่าดู
'แต่ก็ชั่งเถอะ เพราะยังไงก็ไม่ได้คิดจะเจอเขาอีกแล้วแหละ แค่นี้ก็พอจะเขียนนิยายต่อได้อีกหน่อย ไว้ตันอีกเมื่อไหร่ค่อยไปหาสอยคนอื่นมาละกัน'
เสียงนาฬิกาปลุกที่มันกำลังดังชวนให้ปาทิ้งปลุกให้เจ้าของห้องต้องขยับเปลือกตาขึ้นมารับแสงเจิดจ้าของตะวัน ให้ตายสิ นี่ถ้าวันนี้เขาไม่มีเรียนตอนเช้านะ ไม่มีทางตื่นหรอก ใช้พลังงานไปซะเยอะขนาดนั้น
ทันทีที่ตื่นเจ้าตัวก็เริ่มควานมือหาเจ้าของเรือนร่างนุ่มนิ่มที่ทำให้เขาเสียของเหลวในตัวไปตั้งเยอะ แต่ไม่ว่าจะหายังไงก็มีแค่ความว่างเปล่าเท่านั้นที่มันตอบกลับมา คนตัวโตจึงไม่รอช้าที่จะเด้งตัวเองลุกขึ้นนั่งพลางสอดส่ายตาหา เมื่อคิดได้ว่าบางทีตนอาจจะนอนเบียดมากไปจนอีกคนตกเตียง ทว่าสุดท้ายมันก็ว่างเปล่าเหมือนเคย
ไม่อยากเชื่อว่าหมอนั่นจะหนีเขาไปงั้นเหรอ ปกติจะเจอแต่พวกไล่ไม่ยอมกลับ แต่นี่หมอนั่น!
"กล้าดียังไงวะ"
ใจของฝรั่งตาสีเทาหม่นกระสับกระส่าย ไม่รู้จะไปตามหาอีกคนยังไง ไม่ได้ขออะไรไว้เลย เพราะมัวแต่เมามันกับร่างกายน่าฟัดของเจ้าตัว และก็ต้องยอมรับเลยว่าทุกอย่างที่เป็นของลูกเต๋านั้นนั่นทำเอาลืมลงจริงๆ
'แต่เดี๋ยวนะพักเรื่องนั้นไว้ก่อน เพราะตอนนี้ต้องมาหาทางตามตัวให้ได้ เออใช่! เมื่อคืนเจ้าคนร่างนิ่มนี่มากับคนชื่อมะปรางนี่หน่า ลองถามจากไอ้พวกนั้นดูก่อนก็น่าจะได้มั้ง'
แต่ตอนนี้เหมือนแมทธิวจะรู้ตัวว่าเหนือการตามตัวหนุ่มคืนเดียวนั่น คือเขาต้องเข้าไปเรียนก่อน แมทธิวนั้นเป็นนักศึกษาแพทย์ปีห้าอายุยี่สิบสี่ปีแล้ว ที่จริงเจ้าตัวต้องเข้าวอร์ดก่อนเจ็ดโมง ถึงตอนนี้จะไม่น่าทันแล้วก็ตาม แต่ดูเหมือนเขาจะไม่แคร์นักตามประสาคนมีพ่อเป็นเจ้าของโรงพยาบาล และอีกอย่างคือเขาไม่ได้อยากเป็นหมอเลยสักนิดแต่เพราะพ่อกับแม่บังคับต่างหากถึงได้ยอมขนาดนี้
อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมาแมทธิวก็พาสปอร์ตหรูคู่ใจมาถึงมหาลัย หาที่จอดได้ก็ไม่ลืมจะเดินลงมาอย่างหล่อ ที่จริงก็เพื่อตกสาวนั่นแหละ ซึ่งถึงไม่เก๊กก็พอรู้ตัวอยู่ว่าผมเป็นคนหน้าตาดี ไม่งั้นสาวๆ คงไม่เข้าหาขนาดนี้ หนึ่งในนั้นก็คือคนนี้ที่กำลังวิ่งมาหาผม อย่างแอนนา
“พี่แมท วันนี้มาสายนะคะ ทานอะไรมาหรือยังเอ่ย”
เด็กสาวปีสี่ที่หน้าตาสวยเรียกว่าติดอันดับนางหนึ่งเอ่ยทักขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเย้ายวนที่ถูกปรุงแต่งขึ้น ปกติแล้วแมทธิวมักจะหว่านเสน่ห์ใส่ทุกคนเสมอ แต่ไม่ใช่กับวันนี้ที่อารมณ์ของเขาไม่ปกติสักนิด
“หึ! ไม่หิว”
“กาแฟมั้ยคะ หนูไปซื้อให้”
“ไม่ล่ะ เห็นไอ้โชนมั้ย”
“หนูเห็น พึ่งออกมาจากวอร์ดค่ะ” คนถามรับคำในลำคอแล้วเดินหนีทันที แต่คุณเธอก็ยังไม่ยอมแพ้เดินมาดักหน้าอีกครั้ง
“พี่แมท เดี๋ยวก่อนค่ะ เอ่อ คืนนี้”
“แอนนา ช่วงนี้พี่ไม่ว่าง ไว้พี่อยากเอาเธอเดี๋ยวพี่เรียกเอง ไม่ต้องมาเสนอตัวขนาดนี้ มันดูไม่น่ารัก”
“อะ เอ่อ ค่ะๆ หนูไปก่อนนะคะ ถ้าพี่.. ไปก็ได้ค่ะ”
เพราะถูกสายตารำคาญที่แฝงไปด้วยรังสีน่ากลัวนั้น ทำเอาเจ้าตัวที่พูดไม่จบวิ่งหนีไปเลย เฮ้อ! เกิดมาหล่อนี่มันเหนื่อยนะ ชายหนุ่มได้แต่คิดแบบนั้นด้วยความหลงตัวเอง
“ไอ้เชี่ยแมท มึงคาบเหยื่อชิ้นโตไปแดกแล้วหายหัวไปเลยนะ” เสียงของโชนดังมาแต่ไกลอย่างเอ่ยแซว แต่กลับทำให้แมทธิวหงุดหงิดไม่น้อย
“เออ กูอยากรู้ว่าเมื่อคืนใครเอาคนที่ชื่อมะปรางนั่นกลับ”
“เชี่ยวันนี้มาแปลก มาถามหาเด็ก”
“ตอบมา”
"มะปรางไปกับไอ้เซน"
“เออ เดี๋ยวกูโทรหามัน” เขาพูดแค่นั้นแล้วหันไปคว้าเอามือถือของตนโทรหาเพื่อนรักทันที ท่ามกลางความแปลกใจของคนมอง
“มึงสนเด็กนั่นเหรอ กูว่าไม่เห็นสเปคมึงเลย”
“เปล่า”
“แล้วถามหาเขาทำไม เอ๊ะ หรือว่า ไม่ได้ตามหามะปรางแต่ตามหาเพื่อนเขาเหรอ” โดนจับไต๋ได้แบบนั้นทำเอาคนทรงเสน่ห์ชะงักไปอยู่หน่อย แล้วสวนกลับมาหน้าตาเฉย
“เออ แล้วมึงจะทำไม”
“คุณพระ! ไอ้แมท คุณชายแบบมึงมาตามหาคู่นอนที่เคยนอนด้วยกันไปแล้วเนี่ยนะ คนคนนั้นเด็ดขนาดให้มึงอยากเอาซ้ำเลยเหรอวะ”
"..."
“ไอ้เชี่ยไม่ตอบแสดงว่าเด็ดจริง วันหลังกูต้องให้มะปรางแนะนำละ”
“ถ้ายุ่งกับหมอนั่น มึงโดนส้นตีนกูก่อนแน่ไอ้โชน” เสียงเข้มๆ นั่นบวกกับอาการตาถลนทำเอาโชนถึงกับสะดุ้งหลบปลายเท้าที่สวนมาอย่างไว ปากก็บ่นไปด้วย
“อะไรวะ ทำเป็นหวงก้างที่เขมือบแล้วไปได้ ผีอะไรเข้ามึงวะ”
“บ้านขายเผือกรึไง”
“เออๆ ถ้าเบอร์มะปรางกูก็มี เดี๋ยวกูนัดให้”
“เออ ขอบใจ เพื่อนรัก”
“เหอะ! ทีงี้มาทำพูดดี” คนเพื่อนว่าพร้อมกับค้อนขวับเข้าให้หนึ่งที ในขณะที่คนเป็นเจ้าของดวงตาสีเทาหม่นกลับส่ายหน้าไปมาเบาๆ อย่างนึกมันใส่ท่าทีที่คิดว่าตัวเองน่ารักเสียเหลือเกินนั่น
ทางด้านของลูกเต๋านั้นในตอนนี้คนตัวเล็กกำลังนั่งแต่งนิยายทั้งๆ ที่ยังอยู่ในชุดตัวเดิม และยังไม่ได้อาบน้ำเพราะกำลังทำสิ่งยิ่งใหญ่และสำคัญอยู่นั่นก็คือ
คลิก!
'พระเจ้า อัปไปแล้ว ลูกเต๋าอัปนิยายเรื่องล่าสุดไปแล้ว ให้ตายสิทำไมพองานเสร็จมันช่างเหนื่อยขนาดนี้นะ อยากจะไปอาบน้ำแล้วเข้านอนเดี๋ยวนี้เลย งื้อ แต่วันนี้แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดนี่ งั้นอาบน้ำแล้วแต่งตัวไปหาเสบียงมาตุนหน่อยดีกว่า แล้วค่อยมานอน'
เมื่อปรึกษากับตัวเองเสร็จ คนตัวเล็กก็พาเรือนร่างที่หอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นสบู่มายังหน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วจัดแต่งทรงผมตัวเองพอลวกๆ เท่านั้น แต่เป็นการแต่งตัวที่สมบูรณ์แบบสำหรับเจ้าตัวแล้ว
วันนี้ลูกเต๋าเลือกใส่เสื้อยืดตัวเก่งที่คอมันย้วยมาถึงไหล่ จนมันโชว์ไหล่ได้ข้างหนึ่งเลย แถมคอเสื้อก็มีแต่รอยแมลงสาบแทะจนแทบพรุนอีก ช่างเป็นแฟชั่นที่ล้ำจริงๆ ก่อนที่มือคู่สวยจะหยิบกางเกงยีนขาสั้นรัดรูปคือผ้าชิ้นสุดท้ายมาใส่ เท่านี้ทุกอย่างก็เรียบร้อย
คนตัวขาวมองความเพอร์เฟคส์ของตัวเองอีกครั้งในกระจก เมื่อเห็นว่าพึงพอใจแล้วจึงหยิบเครื่องประดับชิ้นสุดท้ายคือแว่นหนาเตอะและรองเท้าแตะคู่ใจมาสวม เพื่อมุ่งหน้าไปยังซูเปอร์ฯ ใกล้ๆ
ระหว่างที่กำลังเดินไปหยิบรถเข็นนั่น ไม่รู้ว่าบังเอิญหรืออะไรกันแน่ที่ทำให้หนุ่มลูกครึ่งหน้าสวยได้เจอกับชายหนุ่มคนหนึ่ง มือของทั้งสองชนกันเพราะตั้งใจจะหยิบรถเข็นคันเดียวกัน นั่นไม่ได้ทำให้ใจของลูกเต๋าต้นแรงได้เท่ากับการเห็นใบหน้าอีกฝ่ายสักนิด
“แมทธิว!!!”
