บทที่ 145 ทรงพลกำลังจะฟื้นแล้ว

เมื่อได้ยินคำถามอันไร้เดียงสาของเด็กน้อย ขอบตาของชญานิษฐ์ก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเดินเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบ ทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าเด็กคนนั้น เอื้อมมือไปลูบพวงแก้มเล็ก ๆ อย่างแผ่วเบาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน

"เด็กดี พวกเรามาช่วยพวกหนูออกไปแล้วนะ ไปกันเถอะ ต่อจากนี้จะไม่มีคน...