บทที่ 150 พี่น้องแท้ ๆ พบกัน

ทรงพลจำปองภพได้ในทันที เขาสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

ทว่าปองภพกลับไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจกับการปรากฏตัวของทรงพลแม้แต่น้อย ชายหนุ่มผายมือไปยังโต๊ะริมหน้าต่างของร้านหนังสือ พลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"ไปคุยกันตรงนั้นดีไหมครับ?"

ทรงพลเดินไปทรุดตัวลงนั่งตามคำชวน จากนั้นไม่นานปองภพก็สั่งให้คนนำกาแฟมาเสิร์ฟสอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ