บทที่ 108

ภูริณัฐทำทองไม่รู้ร้อนต่อเพลิงโทสะที่โหมกระหน่ำของเธอ แม้แต่ท่านั่งก็ยังคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

สายตาของผู้คนรอบข้างเริ่มจับจ้องเข้ามาหนาตาขึ้น เสียงซุบซิบเริ่มก่อตัวเป็นเสียงอื้ออึงที่น่าอับอาย แต่เขากลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ราวกับกำลังเพลิดเพลินที่ได้เห็นเธอดิ้นรนเหมือนสัตว์ตัวเ...