บทที่ 112

ถึงกระนั้น อรัญญาก็ยังไม่อาจวางใจได้เสียทีเดียว

คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความกังวล เธอกล่าวเสียงเครียด "แต่ทางคุณภูริณัฐ... ฉันกลัวว่าเขาจะยังตามมาเจอฉันอยู่ดี ก่อนหน้านี้ฉันเคยพยายามหนีมาแล้ว แต่ทุกครั้งเขาก็ลากฉันกลับไปได้ง่ายๆ เหมือนลูกไก่ในกำมือ"

ธนพลมองเห็นความหวาดกลัวที่ซ่อนไม่มิดในแววตาของเธอ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ