บทที่ 24

อรัญญาตายได้ เธอไม่เคยนึกกลัวความตายเลยสักนิด

ทว่าสิ่งที่เธอยอมรับไม่ได้ คือการต้องมาจบชีวิตลงบนเตียงผ่าตัดเพียงเพื่อต่อลมหายใจให้แก่ 'สุภาพร' ความคิดนี้ปลุกไฟแห่งสัญชาตญาณให้ลุกโชน เธอรีดเค้นแรงเฮือกสุดท้ายทั้งกายและใจเพื่อขัดขืน

"ออกไปนะ! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!"

แต่แรงดิ้นรนอันน้อยนิดนั้นช่างสูญเปล่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ