บทที่ 43

สุภาพรดูซูบเซียวจนน่าใจหาย ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด ร่างกายดูอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง

เจสันรายงานว่าเธอหมดสติไปพักใหญ่ และเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาได้ไม่นานนี้เอง

ทันทีที่เห็นภูริณัฐ สุภาพรก็พยายามเค้นรอยยิ้มบางเบา "พี่ภูริณัฐ... พี่มาแล้ว..." ดวงตาของเธอคลอไปด้วยหยาดน้ำตา "สุนึกว่าจะไม่ได้เจอหน้าพี่อีกแล้ว"

"พ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ