บทที่ 47

ภูริณัฐไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก เขาเพียงจัดเข็มขัดให้เข้าที่ด้วยท่าทีเงียบขรึมและเรียบเฉย

ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ เขาต้องวิ่งวุ่นไปโรงพยาบาลแทบไม่เว้นวัน งานการที่บริษัทก็กองสุมรอการจัดการจนแทบเป็นภูเขาเลากา

เมื่อแผ่นหลังกว้างของภูริณัฐลับสายตาไป อรัญญาก็ถอดหน้ากากที่สวมใส่อยู่ลงทันที รอยยิ้มประจบเอา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ