บทที่ 53

เธอขยับตัวไปที่โต๊ะอย่างเชื่องช้า ท่าทางแข็งทื่อราวกับหุ่นเชิดที่ไร้ชีวิตชีวา

วินาทีต่อมา อรัญญายื่นมืออันสั่นเทาออกไปหยิบช้อนสแตนเลสสะอาดที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา

ทุกคนในห้องต่างจับจ้องการกระทำอันแปลกประหลาดนั้นด้วยความฉงนงงงวย

อรัญญาตักข้าวต้มที่เย็นชืดและมีร่องรอยคราบน้ำแกงติดอยู่ขึ้นมา แล้วค่อย ๆ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ