บทที่ 61

อรัญญาพยุงกายลุกขึ้นจากกองเศษแก้วที่แตกกระจาย ฝ่ามือที่กดลงกับพื้นเพื่อยันตัวขึ้นส่งความเจ็บปวดร้าวรานแล่นพล่านไปถึงขั้วหัวใจ

ทว่าหญิงสาวกลับไร้ซึ่งน้ำตา เธอรู้ดีว่าร้องไห้ไปก็ป่วยการ ไม่มีใครมานั่งสงสารเธอเหมือนที่เขาสงสารสุภาพรหรอก มีแต่จะมองว่าเธอบีบน้ำตาเรียกร้องความสนใจเสียมากกว่า

หากปราศจากคำส...