บทที่ 72

อรัญญาทรุดตัวนั่งลงบนพื้นปูนซีเมนต์ที่เย็นเฉียบ ความรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นสมองอย่างรุนแรงจนหน้ามืด ก่อนจะจางหายไปในวินาทีถัดมา ทิ้งไว้เพียงความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงขั้วหัวใจ

ลูก... ลูกน้อยที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ลืมตาดูโลกของเธอ...

นั่นคือบาดแผลที่ลึกที่สุดในใจ เป็นแสงสว่างเพียงริบหรี่ที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ