บทที่ 87

"ภูริณัฐ..."

ในที่สุดอรัญญาก็เอ่ยปากออกมา น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เยือกเย็น ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดๆ

"ชาตินี้... ฉันไม่มีวันอโหสิกรรมให้คุณ"

สิ้นเสียงคำประกาศิต ร่างของเธอก็เริ่มโปร่งแสง ไล่ตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาทีละน้อย แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองระยิบระยับ ก่อนจะเลือนหายไปในความว่างเปล่าสีขาวโพลน

"ไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ