บทที่ 24 รอยนิ้วบนใบหน้าของวินทร์

ญาณิดาเงยหน้าขึ้นจากอ่างล้างมือ พลางทอดสายตาสบประสานกับนัยน์ตาของตนเองที่สะท้อนผ่านกระจกเงาบานใหญ่ ก่อนจะจุดประกายรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ดูราวกับจงใจปั้นแต่งขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า

"คุณเปรมาก็พูดเกินไปค่ะ รู้สึกตื้นตันจนแทบจะทำตัวไม่ถูกเสียแล้วที่ภาพวาด 'สวนใต้แสงตะวันยามเย็น' ประมูลได้ราคาสูงขนาดนี้ นับว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ