บทที่ 11 ตอนที่ 10 ชายสองหญิงหนึ่งไหวเหรอ
ตอนที่ 10 ชายสองหญิงหนึ่งไหวเหรอ
หนึ่งเดือนต่อมา
คอนโดพราว..
"แต่งตัวเสร็จหรือยัง" ภูผาเอ่ยถามเสียงเรียบ
"ชุดนี้ดีไหม ?"
"ไม่ดีโป๊ไป"
"ชอบ อยากใส่ชุดนี้"
"ตามใจ หาเสื้อคลุมไปเผื่อด้วยเดี๋ยวหนาว"
"รับทราบค่ะ คุณภูผา" ฉันยิ้มหวานให้ภูผาที่แสดงความเป็นห่วงทางสีหน้า
จนเผลอคิด..ถ้าวันหนึ่งภูผามีแฟนฉันจะต้องทำตัวยังไง แล้วเขาจะมาหาฉันอยู่ไหม เราจะได้ออกไปนั่งดื่มด้วยกันแบบนี้อีกหรือเปล่า แฟนภูผาจะเข้าใจไหมที่เราสนิทกันแบบนี้
ฉันเดินกอดแขนภูผาออกจากห้องลงไปยังลานจอดรถ เข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับที่ประจำยิ้ม ๆ มองภูผาที่ดูแลดีจนน่าประทับใจ
"ไม่ต้องเมามากนะ เดี๋ยวมาส่ง"
"ไม่เมาหรอก"
"แต่อยู่กับไอ้คฐาทีไรเธอเมาหัวทิ่มตลอด"
"..." ฉันยู่ปากมองภูผา
จะไม่ให้เมาได้ยังไง คฐาเล่นเทเหล้ากรอกปาก ชวนชนแทบไม่ให้หายใจ เอะอะก็หมดแก้ว หาเรื่องให้ยกหมดแก้วตลอด ถ้าแพรวพราวคนนี้ไม่คอพับใครจะพับล่ะคะ คอน่ะแข็ง แต่เจอแบบนี้ภายในหนึ่งชั่วโมงไม่พับก็ไม่ใช่แล้วล่ะ
"ตกลงทะเลาะกันเรื่องอะไร"
"ไม่มีอะไร"
"แล้วถ้าไปเจอกันจะนั่งด้วยกันได้ไหม ?" ฉันถามภูผาแล้วตะแคงข้างมองเขา
"..ไม่รู้" เขาไม่รู้อะไรเลย ไม่คิดอยากจะเจอไอ้คฐาด้วยซ้ำ หรือถ้าเจอมันจริง ๆ แล้วมันหน้าด้านมานั่งด้วยก็คงเป็นเขาที่เดินหนี จะให้ทนมองมันนั่งลอยหน้าลอยตาทั้งที่มันทำผิดกับพราวนี่นะ ไม่ได้..สำหรับคนอย่างเขาไม่ได้จริง ๆ
แต่ก็ไม่แน่ ไอ้คฐามันหน้าหนาอยู่แล้ว คนแบบมันสับปลับไหลได้ทุกสถานการณ์
"พวกนายโกรธกันแบบนี้ฉันไม่สบายใจเลยนะ"
"..."
"ฉันยังไม่ได้ถามคฐา เพราะรู้ว่าคฐาจะไม่พูดความจริง แต่ที่ถามนายบ่อย ๆ เพราะฉันเชื่อคำพูดของนายมากกว่าคฐานะ"
"ก็ไม่มีอะไร แค่เข้าใจผิดกัน"
"แค่เข้าใจผิดแล้วทำไมไม่คุยกัน ต่อยกันยับเลยนี่นะ"
"เป็นเรื่องลูกผู้ชาย เธอไม่เข้าใจหรอก"
"ก็พูดมาสิ เดี๋ยวจะทำความเข้าใจ"
"ไม่ เธอไม่เข้าใจ"
"นายก็บอกฉันสิภูผา.."
"มันผ่านไปแล้วพราว อย่าพูดถึงมันเลย"
"กลับมาคุยกันหรือยังล่ะ"
"..."
"ก็แสดงว่ายังไม่ได้ปรับความเข้าใจ"
"ไม่มีอะไรต้องคุย" เขาหันไปตอบและมองหน้าพราวนิ่ง
แต่ดูเธอจะไม่เข้าใจคำพูดของเขา พูดรบเร้าขอให้ตอบคำถามซ้ำ ๆ แล้วถ้าเขาตอบไปล่ะ ตอบว่ามันลักหลับเธอตอนเมาแบบนี้เรื่องมันจะไม่ไปกันใหญ่มากกว่าเดิมเหรอ ? เขาก็ไม่ได้อยากเห็นเธอผิดใจกับมัน เลยเป็นเขาที่ผิดใจกับมันแทน แบบนี้คงดีกว่า..
สิ่งที่เสียไปแล้วก็เสียไป เธอไม่สงสัยก็นั่นแหละ ให้จบที่ตรงนั้นพอ
คลับ..
"เบื่อภูผา" ฉันแสร้งพูดลอย ๆ ขึ้น
"อยากผ่อนคลายไหมล่ะ ?"
"ฮึ" ส่ายหน้าตอบ
ถ้าฉันเผลอไปพยักหน้าตอบตกลงจะไม่โดนภูผาลากกลับห้องเหรอ แม้เขาจะไม่ใช่ผู้ชายคนอื่นไม่ใช่คนแปลกหน้าแต่ถ้ามองเรื่องสมควรไม่สมควร มันก็ไม่สมควรทำกันอยู่ดี อีกอย่างภูผาคฐาเป็นถึงเสือ ฉันไม่อยากเป็นเหยื่อ เป็นแค่เพื่อนสองเสือก็พอแล้ว..
ลำพังเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันก็แย่แล้ว..
"ทำให้ได้นะ ไม่ต้องทำกลับเดี๋ยวทำเอง"
"แบบนั้นยิ่งกลัวเลยอะ"
"ไม่สอดใส่"
"ไม่เอา ไม่ต้องพูด" รีบใช้มือตะครุบปากภูผาให้หยุดพูดสองแง่สองง่าม
"ไม่ได้เห็นนานแล้วนะ"
"เห็นอะไร ?"
"หัวนม"
"ภูผา!" เรียกชื่อเขาเสียงดังจ้องเขม็งเข้าไปในตาดำ
นี่เป็นอีกเหตุผลที่ไม่อยากเมามาก เวลาเมามาก ๆ โดนปลุกเร้านิดหน่อยอารมณ์ก็พาไป ฉันไม่อยากเป็นผู้หญิงใจง่ายแบบนั้น ยิ่งเป็นเสือภูผาด้วย เกิดพลาดไปหนึ่งครั้งฉันไม่โดนผูกมัดเป็นเมียภูผาเลยหรือไง เขายิ่งคาดหวังอยู่ด้วย..
"ล้อเล่น หึหึ.." ล้อเล่นที่หมายความว่าได้ก็เอา..
"ล้อเรื่องอื่นแทนเถอะ"
"ให้เลียนแบบเสียงเหรอ"
"ขอร้องล่ะ พอกันที"
ฉันรีบตัดบทสนทนาแล้วเดินทิ้งระยะห่างกับภูผา ตรงไปยังโต๊ะที่จองไว้ก่อนหน้านี้ หางตาเห็นใครบางคนแวบ ๆ ก่อนจะโดนกระชากให้หันหลังกลับไปกระแทกอก..
"มากับใคร ?" คฐาเอ่ยถามพลางเกี่ยวผมไปทัดหลังหูให้
"ภูผา.." ฉันตอบแล้วจับมือคฐาที่กำลังเอ็นดูให้หยุดกระทำ
"เป็นอะไรกับมัน"
"เป็นเพื่อนเหมือนนายนั่นแหละ ถ้าอยากปรับความเข้าใจก็มานั่งที่โต๊ะนะ จะช่วยคุยกับภูผาให้อีกแรง"
"มันไม่คุยหรอก"
"ฉันจะเป็นคนกลางให้เอง"
"ควบสองเลยเหรอพราว ไม่ดีมั้ง"
"ควบบ้าอะไรของนาย อย่าไร้สาระ"
"ชายสองหญิงหนึ่งไหวเหรอ แต่ฉันก็ยังไม่เคย"
"คฐา..นายอยากจะทำเรื่องแบบนี้กับใครก็ไปทำ แต่อย่าดึงฉันอย่าดึงภูผาไปเกี่ยวขอร้อง"
"เข้าข้างฉิบหายเลยว่ะ" คฐาก้มหน้าแค่นหัวเราะ ดันลิ้นสากติดกระพุ้งเงยหน้าสบตาพราว แล้วกดยิ้มมุมปากเมื่อเห็นไอ้ภูผาเดินผ่านสองเราไป
"เราเป็นเพื่อนกันนะ หักห้ามใจได้ก็หักห้ามหน่อย"
"ไม่ทันแล้วมั้ง" เขาคลายกอดแล้วดันพราวออกห่าง
"ประสาท!" ฉันว่าให้คฐาที่คิดจะกอดก็กอด คิดจะผลักก็ผลัก
"จะใส่โซดาไหม ?" ภูผาถามเสียงเรียบ
"ใส่หน่อยก็ได้ ขอบคุณนะ"
"อืม"
"นายอยากปรับความเข้าใจกับคฐาไหม.."
"ไม่"
"ทำไม ฉันยังอยากนั่งดื่มพร้อมหน้าพร้อมตานะ"
"บางทีดื่มกันสองคนก็ไม่แย่นะพราว"
"แต่พวกเราเป็นเพื่อนกัน..นะ"
"อะไรไม่ดีก็ตัดทิ้งบ้าง ไม่แปลก"
ประโยคคำพูดของภูผาทำให้ฉันที่สบตาเขาอยู่ก่อนแล้วขยับไปนั่งด้านข้าง กดหน้าผากอิงไหล่เขาอ้อน ๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ายังไงภูผาก็ไม่พูดแต่ฉันก็ยังอยากพยายาม..
"มันเป็นเรื่องของผู้ชาย" ภูผาวางมือลงบนแก้มนุ่มลูบไล้แผ่วเบา
"วันนั้นนายสองคนมองหน้าฉัน พราวเป็นต้นเหตุเหรอภูผา.."
"เธอสำคัญกับฉันมากนะ.." ภูผาพูดเสียงอ่อนโยน วางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะกระจก แล้วรีบเช็ดมือก่อนจะมาประคองเอวเล็กคอดของพราวให้ขึ้นมานั่งบนตักเหมือนอย่างเคย
"ฉันสำคัญมากขนาดไหน พวกนายไม่เห็นอธิบายเลย"
"สำคัญที่สุด"
"..พูดแต่ปาก" ฉันยู่ปากใส่ภูผา
ก่อนจะตัวปลิวลงมานั่งบนโซฟาเพราะแรงกระชากของใครบางคน
"ยังไม่เมาก็นั่งอ้อนกันแล้วเหรอวะ ?" เสียงคฐาพูดดังขึ้น
"..." ภูผาช้อนตามองนิ่ง ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน
"มาแล้วก็นั่งสิ คุยกันเลย..ฉันจะเป็นคนกลาง" ฉันพูดน้ำเสียงดีใจ แต่สายตาเขาทั้งสองไม่ได้เป็นอย่างนั้น..
สายตาภูผาที่จ้องคฐาเหมือนจะกินหัว คฐาก็ดูยิ้มเย้ย ๆ เหมือนยั่วภูผา ทำฉันขนลุกซู่ขึ้นมาทันที
มือสองข้างรีบปัดไปตรงหน้าสายตาสองหนุ่ม แล้วหันไปคลี่ยิ้มให้ทั้งสองคนแทน..
"อย่าทะเลาะกันเลย ~" พูดน้ำเสียงอ้อน ๆ มองสองหนุ่ม
แต่ทว่า..
ภูผากลับลุกขึ้นเดินเลี่ยงออกไป ทำฉันอ้าปากพะงาบ ๆ แล้วก็มองตามแผ่นหลังคฐาที่ตามไปติด ๆ
"คงเป็นเรื่องที่ไม่อยากให้ฉันรู้จริง ๆ สินะ.." พึมพำอยู่กับตัวเองเสียงแผ่วเบา
[คฐา - ภูผา]
"เดี๋ยว!" คฐาคว้าไหล่ภูผาที่เดินออกจากคลับ
"..." ภูผานิ่งเงียบก้าวเท้าไวขึ้นไปยังลานจอดรถ จนหยุดอยู่ที่รถคันหรูของตัวเอง
"กูไม่ได้ตั้งใจ"
"ฮึ!"
"พราวไม่รู้ มึงก็ลืม ๆ มันไปได้ไหมวะ"
"คำพูดมึงนี่มักง่ายดีนะ.." ภูผาสวนกลับเรียบ ๆ
"มึงชอบพราวกูรู้ แต่กูก็.."
"ก็ชอบเหมือนกัน กูรู้"
"..." คฐาเงยหน้าสบตาภูผานิ่ง
เราต่างก็รู้อยู่แก่ใจว่าชอบผู้หญิงคนเดียวกัน..
"กูไม่เคยทำพราวแบบที่มึงทำ"
"กูเมา เงี่ยนด้วยสั้น ๆ"
"มึงอยากเอาชนะกู"
"..."
"สะใจมึงหรือยัง พอใจแล้วใช่ไหม.."
"กูก็แค่กลัวว่ามึงจะเอาพราวไปเป็นของตัวเอง"
"เห็นแก่ตัวฉิบหายเลย.." ภูผาแค่นหัวเราะมองหน้าเพื่อนที่ไม่อยากจะเรียกเพื่อนอีกต่อไป
คฐามองตามแผ่นหลังภูผาที่หันหลังให้เหมือนกำลังจะขึ้นรถ..เขาเลยเอ่ย
"กูจะไม่ทำอีก"
"มึงทำไปแล้ว!" ภูผาหันมาสวนกลับเสียงดัง
