บทที่ 2 ตอนที่ 1 ถ้าเมานอนด้วยกัน
ตอนที่ 1 ถ้าเมานอนด้วยกัน
ปัจจุบัน
คลับ
"ฉันว่าพวกเราควรนัดเจอกันให้น้อยลงหน่อย.." ฉันพูดแล้วหันมองภูผาคฐาที่นั่งข้างกัน ส่ายหน้ามองทั้งสองที่นั่งสะกิดกันไปมาให้หันมองหญิงสาวหน้าตาดีที่กำลังเดินผ่านหน้าไป
ก่อนจะหยิกสองคนอย่างแรงให้หันมาฟังสิ่งที่ฉันพูดมากกว่าเมินเฉยแล้วหันมองสาว ไม่สนใจเพื่อนอย่างฉัน
"ไปไหนครับ" ภูผาพูดขึ้นในตอนที่หญิงสาวกำลังจะเดินผ่านหน้า
"ไปส่งไหม ?" เสียงคฐาดังตามหลัง
จนเมื่อผู้หญิงคนนั้นหันมาสบตายิ้มหวาน คนถูกส่งสายตาเหมือนจะรู้ตัวเดินตามหลังไปโอบเอวบางแล้วหันมายักคิ้วกวน ๆ ให้ ก่อนจะหายไป..
"กลับก่อนนะ.." ฉันเหลือกตามองบนให้กับเสือสองตัวที่นั่งเต๊าะสาวตรงหน้า ทั้งที่เขาสองคนเป็นฝ่ายรบเร้าให้ฉันออกมา แต่ทำไมฉันถึงกลายเป็นอากาศ กลายเป็นคนเฝ้าโต๊ะ มองพวกเขาออกไปเสวยสุขแล้วค่อยกลับมาคุยกัน
จะมีบ้างไหมสักวันที่ไม่ต้องออกไปเสวยสุขแล้วอยู่คุยกับเพื่อนก่อน คุยให้จบค่อยแยกย้ายไปเสวยสุขต่อ แบบนี้ไม่ได้เหรอ?
"ใจเย็นดิ อะไรของเธอใจร้อนอะ.." ภูผาคว้าข้อมือพราวที่กำลังจับสายสะพายกระเป๋าขึ้นมาคล้องบ่า
"พวกนายชวนฉันออกมานั่งคุย จะมีไหมสักครั้งที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา.."
"ก็มาเที่ยวมันก็ต้องแบบนี้แหละ"
"แบบนี้ของพวกนายฉันไม่โอเค ทำไมฉันต้องมานั่งรอ"
"หึงมันเหรอ"
"ให้ตายเถอะภูผา ฉันเบื่อพวกนายตอนนี้มาก"
"โอเค งั้นวันนี้ฉันไม่ไป จะนั่งดื่มถามสารทุกข์สุกดิบกับเธอ"
"มันควรจะเป็นแบบนั้น ไม่ใช่หนีไปกันหมดแล้วให้ฉันเฝ้าโต๊ะ"
"แล้วทำไมเธอไม่ออกไปบ้างล่ะ ?"
"ฉันให้โอกาสนายพูดใหม่!" เป็นต้องแค่นหัวเราะ จนแทบจะกัดฟันพูด
"..." ภูผาสบตาแล้วระบายยิ้ม
สีหน้าท่าทางแบบนี้มันน่าหมั่นไส้มาก นับวันยิ่งทวีคูณ ถึงว่าสองคนนี้เข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย..คนที่ลำบากใจที่สุดคงจะเป็นฉันที่เป็นคนกลาง
ไม่นานนักภูผาก็ขยับมานั่งด้านข้างแล้ววางแขนที่พนักพิงคอ ทำฉันหันไปสบตา..
"มีใครมาจีบบ้างไหม"
"ไม่บอก"
"บอกหน่อย เดี๋ยวช่วยดูโพรไฟล์"
"ดูหรือไล่กันแน่ เราอายุยี่สิบหกกันแล้วนะ ให้ฉันได้มีแฟนบ้าง"
"จะมีไปทำไม ดูไอ้คฐากับฉันดิยังโสดเป็นเพื่อนเธอเลย"
"สาบานสิว่าโสดเป็นเพื่อน"
"โสดเป็นเพื่อนจริง ๆ"
"พวกนายนั่นแหละที่ทำให้ฉันไม่มีแฟน!"
"อยากได้เธอก็ต้องผ่านพวกฉันไปก่อน ถ้าผ่านได้ใครจะมีปัญหาอีก.."
"ลำพังนายคนเดียวพอจะผ่านได้ แต่คฐาสิ.." คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ
ภูผาใช้เหตุผลพูดคุยทำความเข้าใจ คฐาใช้กำลัง พูดไม่เข้าหูมีบ้องหูแบบนี้ใครจะทน!
"มันก็เป็นห่วงเธอเหมือนฉันแหละ" ภูผาพูดแล้ววางมือโอบไหล่มนรั้งพราวมาหอมขมับ..
การกระทำของภูผาทำให้ฉันรีบดันหน้าและมือเขาออก ก่อนจะเอ็ดอย่างไม่ชอบใจที่โดนพวกเขาแกล้งแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง
"ก็เพราะพวกนายชอบทำแบบนี้.." ยู่ปากมองภูผาที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่สะทกสะท้าน แถมยังรั้งฉันไปนั่งบนตักเขาแล้วพรมจูบแผ่นหลัง
"มันก็ทำกับเธอเหรอ ?"
"ไม่เท่านายแล้วกัน"
"ทำไมฉันไม่เคยเห็นล่ะ"
"ก็นายไปเสวยสุข ทิ้งฉันอยู่กับคฐา พวกนายมันมือปลาหมึก!"
"น่า..เธอน่ารักน่าทะนุถนอมหนิ"
"แต่พวกนายไม่มีสิทธิ์มารุ่มร่ามฉันแบบนี้ คนอื่นมาเห็นเข้าจะเข้าใจผิดได้"
"ช่างหัวมัน"
"นับวันนายยิ่งเหมือนคฐารู้ตัวบ้างไหม"
"ก็เป็นเพื่อนกัน แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันได้มากกว่ามัน"
"ไร้สาระน่า.." ฉันรีบส่ายหน้าปฏิเสธสิ่งที่ภูผากำลังจะพูด
"ฉันชอบเธอตอนเมามาก ๆ"
"ฉันไม่ชอบ"
"ชอบ"
"ชอบไปคนเดียวเถอะ ฉันไม่ชอบ ตื่นมาปวดหัว"
"แต่นอนสบายตัวนี่นะ.." ภูผาพูดแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม
"ลืม ๆ มันไปบ้างเถอะ บางสิ่งบางอย่างก็ไม่ได้ตั้งใจ ที่ทำไปไม่รู้ตัวฤทธิ์แอลกอฮอล์ล้วน ๆ"
"เฮ้ย..แต่ตอนเธอทำให้หน้าตาเธอมันโคตรตั้งใจเลยนะพราว"
"..." ฉันที่ได้ยินเต็มสองรูหูหลับตาลงถอนหายใจแผ่วเบา แล้วหันไปประคองใบหน้าหล่อของภูผาให้สบตากัน
"เมา! เมา เมา!" ย้ำให้เขาได้ยินชัด ๆ
"นั่นแหละฉันเลยบอกชอบตอนเธอเมา"
"ไปไกล ๆ"
"ลุกไปไหนไม่ได้หรอก พราวนั่งให้กอดอยู่"
"อย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นนะภูผา"
"ไม่เคยพูด"
"ฉันเหนื่อยกับนายตอนนี้มากจริง ๆ"
"ตอนเมาไม่เห็นเหนื่อยเลย..เธอเล่น.."
คราวนี้ฉันรีบตะครุบปิดปากภูผาที่กำลังจะพูดให้หยุดพูดกลืนคำพูดของตัวเองเข้าไป
"ต่อไปฉันไม่ออกมาบ่อย ๆ แล้วนะ" คำพูดของฉันทำให้ภูผารีบคว้าข้อมือให้ผละออกพร้อมกับเอ่ยถาม..
"ทำไม ?"
"ทำงานน่ะสิ ผลไม้เริ่มเข้ามาเยอะแล้ว"
"ผลไม้มีผล ทัวร์ฉันก็เริ่มมาแล้วนะ ไม่ไปเที่ยวด้วยกันเหรอ ?"
"ไปชวนคุณคฐาสิคะคุณภูผา"
"ก็ไปด้วยกันสามคนดิ"
"พวกนายไปกันสองคนเถอะ เรียกเด็กไปเอนเตอร์เทรนเยอะ ๆ จะได้ไม่เหงา"
"เฮ้ย ถึงพวกฉันจะมีผู้หญิงรอบตัวเยอะแต่เธอก็สำคัญที่หนึ่งนะพราว"
"สำคัญยังไง ให้นั่งรอตลอดน้อยใจเป็นเหมือนกันนะ"
"เอาแบบนี้ เดี๋ยวไปคุยกับไอ้คฐา พวกฉันจะเต๊าะสาวให้น้อยลงสนใจเธอให้มากขึ้นจะได้ออกมาเที่ยวด้วยกันบ่อย ๆ ดีไหม ?"
"ไม่ดี ไม่เชื่อ ไม่อยากฟัง"
"อะ..ต่อไปถ้าเมานอนด้วยกันเลย ไม่หนีไปนอนกับสาวละ"
"โอ๊ย บอกตัวเองเถอะ" ฉันพูดแล้วแสร้งหันหน้าหนี จะมาพูดมาบอกให้รู้ทำไม ทั้งที่สุดท้ายฉันก็ต้องกลับคนเดียว ต่างกับเสือสองตัวที่หนีบสาวกลับด้วย น่าเพ่งกบาลจริง ๆ
"โอเค" ภูผาตกปากรับคำ
