บทที่ 4 ตอนที่ 3 ฉันแม่งอยากได้เธอว่ะพราว..
ตอนที่ 3 ฉันแม่งอยากได้เธอว่ะพราว..
สัปดาห์ต่อมา
คลับ..
คฐาเป็นฝ่ายมานั่งรออยู่ก่อน โดยเรียกเด็กในคลับให้มานั่งเอนเตอร์เทรนระหว่างที่รออีกสองคนมาถึง จนกระทั่งเห็นแผ่นหลังพราวแวบ ๆ ทำให้ต้องรีบไล่เด็กด้านข้างออกไป
"มาถึงนานหรือยัง.."
"ครึ่งชั่วโมง"
"นั่นแหละ ปกติชอบให้ฉันรอรอบนี้นายก็รอฉันบ้าง"
"รอได้เสมอ"
"..." กลอกตามองบนไปเลยค่ะ รอได้ก็รอไป รอนาน ๆ ไปเลย พูดขนาดนี้ยังไม่สำนึก ต้องให้โวยวายด่ากราดใช่ไหม ?
"โกรธหรือไง โกรธอะไรเพื่อนนะไม่ใช่เมีย"
"ฉันไม่ได้โกรธที่พวกนายไปมีความสุข แต่โกรธที่ให้ฉันนั่งรอ รอแล้วรออีก มันหลายครั้งนะคฐา"
"งอแงเป็นเมียไปได้" คฐาพูดแล้วลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะไปย่อตัวนั่งด้านข้างพราว
ตากลมสวยหันมองคนด้านข้างส่ายหน้าไปมา สองคนนี้นิสัยเหมือนกันไม่มีผิด ให้ได้ลูบให้ได้คลำ! ยังเห็นเป็นเพื่อนอยู่บ้างไหม ?
"ใช้น้ำหอมอะไร"
"ทั่วไปหาซื้อได้ตามห้าง"
"ยืมไปดมสักคืน.." คฐาพูดแล้วกดปลายจมูกหอมไหล่มน
ทำเจ้าของไหล่อย่างฉันดันใบหน้าหล่อเจ้าเล่ห์ของคฐาออกจนหน้าแทบหงาย ขนาดว่าดันออกแบบนี้เขาก็ไม่วายขยับเข้ามาใกล้โอบเอวแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ในใจได้แต่ภาวนาให้ภูผามาสักที จะได้เลิกรุ่มร่าม!
"ใจเย็น นั่นพราวไม่ใช่เด็กของมึง"
"ก็ไม่ใช่ของมึงเหมือนกัน"
"..." ฉันได้แต่เหลือกตาไปมาให้กับคำพูดเขาสองคน แต่สายตาดันไปโฟกัสที่ลำคอคนมาใหม่นิ่ง..
"แค่เข้ามาให้เห็นหน้า ขอเวลานอกสักชั่วโมงเดี๋ยวกลับมา" ภูผาพูดพลางคลี่ยิ้ม วางมือลงบนศีรษะพราวแล้วโยกเบา ๆ
"โอเค..เข้าใจแล้ว" ฉันพยักหน้าให้ภูผา
สิ่งที่เขาพูดกับฉันเมื่อวานก่อนถือว่าโมฆะคิดเสียว่าไม่เคยพูดไม่เคยได้ยินได้ฟังเลยก็แล้วกัน เสือยังไงก็เป็นเสือ แต่ไม่เข้าใจทำไมต้องออกล่าเหยื่อวันที่ชวนฉันออกมาดื่ม หรือปกติแล้วพวกเขาก็ล่ากันตลอดไม่มีพัก รวมถึงวันที่ฉันมานั่งดื่มด้วย ? คิดแล้วก็เหนื่อยแทน
ฉันเลือกที่จะเบือนหน้าหนีการพูดกับเขาสองคนแล้วหันไปเรียกน้องพนักงาน..
"น้องคะ.."
"ครับ"
"พี่ขอเมนูหน่อยค่ะ" ฉันออกปากขอและรับเมนูมาถือไว้ เลือกสั่งแต่ของที่ตัวเองชอบแล้วยื่นเมนูคืนให้น้องพนักงาน จนเมื่อหันกลับมาก็ไม่เห็นภูผานั่งอยู่แล้ว เหลือแค่คฐาที่นั่งยิ้ม..
"กินเยอะ ๆ เอาให้แก้มเธอมันน่าฟัดกว่านี้อีก"
"ไปไกล ๆ"
"ไปไหนไม่ได้หรอก ตั้งใจจะอยู่ด้วยคืนนี้"
"พวกนายนี่เหมือนกันเลยนะ เตี๊ยมกันมาเหรอ"
"..ถ้าบอกว่าใช่ล่ะ"
"ต่อไปก็มากันแค่สองคนเถอะ ไม่ต้องชวนฉันแล้ว"
"เธอน้อยใจมันหรือฉันกันแน่พราว"
"ใครไปก็น้อยใจคนนั้นแหละ ชวนฉันออกมานั่งดื่มชิลล์ ๆ แต่ทิ้งกันใครจะไม่น้อยใจบ้าง ?"
"เอาน่า ผู้ชายก็แบบนี้แหละ"
"จริง ๆ ฉันอยากให้พวกนายมีเมียมีลูกซะ จะได้หายห่วง"
"ยังไม่เจอแม่พันธุ์"
"บ้าเหรอ คนนะไม่สัตว์"
"เอ้า การที่คนเราจะมีเมียมีลูกก็ต้องเลือกกันหน่อย ไม่ใช่คว้ามือมาแล้วหลับหูหลับตาเอาจนท้อง แบบนั้นไม่ได้ดิ"
"ก็อาจจะได้ สักวันต้องพลาดท่ากันบ้างแหละนายสองคน"
"พลาดไปก็ไม่รู้อะลูกใคร ไอ้ภูผาหรือฉัน.." เขาเผลอพูดออกไปอย่างลืมตัว ก่อนจะตาลุกวาว..
ฉันที่ได้ยินมองเขานิ่งแล้วแสร้งหันหนีไปทางอื่น สิ่งที่คิดไว้ไม่มีผิด เมื่อหลายวันก่อนฉันเห็นคฐาเดินควงผู้หญิงคนนั้น ไม่กี่วันต่อมาเป็นภูผา พวกเขาอาการหนักกว่าที่คิดไว้เยอะเลย แถมยัง..ใช้ผู้หญิงร่วมกันอีก
นึกภาพไม่ออกเลยถ้าผู้หญิงรู้จะเป็นยังไง จะต้องโกรธใคร แต่ที่แน่ ๆ ถ้าเป็นฉันคงมีเผาพริกเผาเกลือสาปแช่งกันบ้าง
"สั่งอะไรมาเยอะแยะ ?" คฐามองอาหารที่ยกมาเสิร์ฟ แล้วหันถามคนด้านข้าง
"อยากกิน"
"ไม่กลัวอ้วนเหรอ แก้มเธอแม่ง.."
คำว่าแก้มเธอแม่ง..ทำให้ฉันรู้สึกกลัว กลัวการถูกคฐาหอมแก้มกดจมูกย้ำ ๆ ฟัดจนขึ้นสี จนมือสองข้างยกขึ้นปิดแก้มอัตโนมัติ มองค้อนเขาที่กลั้วหัวเราะ
"หอมหน่อย.." คฐาจับข้อมือ ดึงออกเบา ๆ
"ไม่เอา"
"พราว.."
"คฐานายอย่าทำแบบนี้"
"คืนนี้ไปส่ง สองคน.."
"ไม่!" ฉันปฏิเสธเขาไม่ลังเล
จ้างให้ก็ไม่ไป ใครจะยอมไปนั่งรถกับคนเอาแต่ใจแบบเขา เบาะรถมีว่างตั้งสามที่ แต่ฉุดกระชากบังคับให้ไปนั่งบนตักให้ซบอก ให้ตายเถอะ!
นับวันเริ่มไม่เข้าใจกับการกระทำของเพื่อนรักทั้งสองคน แรก ๆ เหมือนจะหยอก แต่พักหลังเผลอไม่ได้เอาจริงเอาจังกันตลอด แค่ลับสายตากันหน่อยมือไม้เริ่มมา อาการเริ่มออก กลัวนะ!
คฐานั่งนิ่งมองพราวตักอาหาร ขยับไปนั่งด้านข้างโอบอุ้มให้ขึ้นมานั่งบนตักแล้วกระชับรอบเอวร่างเล็กแน่นขึ้น..
"ฉันพูดดี ๆ เธอไม่ฟัง ชอบให้บังคับตลอด"
"ทำไมพวกนายต้องทำแบบนี้ ?"
"..."
"คนอื่นมองมาจะคิดยังไง คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายที่อยู่กับนายก็เป็นของนาย อยู่กับภูผาก็เป็นของภูผาแบบนี้เหรอ ?"
"ใครมันมองเธอแบบนั้นบอกฉันมา เดี๋ยวไปจัดการให้"
"โทษการกระทำของพวกนายดีกว่าไหม ?"
"แล้วทำไมไม่โทษตัวเธอที่น่ารักแบบนี้วะ ?"
"เกลียดนายเป็นบ้า!" ฉันว่าแล้วผลักอกคฐาที่เถียงฉันกลับทุกคำ จนหาเหตุผลมาโทษให้ฉันเป็นคนผิดจนได้
นอกจากจะชอบใช้ความรุนแรงแล้วเขาก็ยังชอบบังคับ หาคำพูดต่าง ๆ นานา มาพูด เริ่มไม่เข้าใจกับตัวตนของคฐา ที่จริงแล้วเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ บางวันก็พูดดี บางวันก็เหมือนไปกินรังแตนมาหรือเป็นไบโพลาร์ ?
"ต้องรู้สึกดีสินะที่เธอพูดแบบนี้.."
"..." ฉันมองท่าทางน่าหมั่นไส้ของคฐาก่อนจะตีมือที่ลูบไล้หน้าท้องแบนราบ ขาอ่อน จนสอดเข้าไปใต้สาบเสื้อตัวเล็กสัมผัสเนื้อของฉันให้หยุดการกระทำอันฉาบฉวยของเขาตอนนี้
"จับหน่อยดิ หรือจะเก็บไว้ให้มันจับ ?"
"อย่ามือปลาหมึก ขอร้อง"
"ชอบมันหรือไง ?"
"ไร้สาระคฐา"
"ชอบที่มันอ่อนโยน ดูแลดีกว่าใช่ไหม ?"
"ไม่ พวกนายเป็นเพื่อนของฉัน พวกเราเป็นเพื่อนกัน"
"ฉันแม่งอยากได้เธอว่ะพราว.." คฐาพูดแล้วอิงหน้าผากกับแผ่นหลังขาวของแพรวพราว
ทำคนได้ยินนั่งตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับตัว..
คำพูดของคฐาทำให้ฉันรู้ว่าเขามีความต้องการมากกว่าภูผา เพราะเขาพูดมันออกมาทั้งที่เราไม่เคยทำมันด้วยกันเลยด้วยซ้ำ มากสุดก็แค่จูบตอนฉันเมามากกับจับหน้าอกนอกร่มผ้าก็แค่นั้น..
