บทที่ 6 ตอนที่ 5 หวงเพื่อน
ตอนที่ 5 หวงเพื่อน
ระหว่างทางกลับคอนโด..
"ทำไมเมาขนาดนี้วะ ?" ภูผาหันไปถามสองคนด้านหลังที่นั่งอิงกันอยู่ไม่สบอารมณ์
"โกรธมึงมั้ง"
"มึงมอมมากกว่า"
"กูจะทำไปทำไม"
"..มึงจะทำไปทำไม ถามตัวเองดู"
"กูไม่เอาหรอก"
"ถ้าพราวให้มึงเอาไหม"
"..เอา" คฐาตอบเสียงเรียบ เอียงคอมองพราวที่หมดสภาพ เกลี่ยผมที่หล่นมาเกะกะใบหน้าไปทัดหลังหูให้
"มึงชอบเหรอ หรือแค่อยากได้"
"กูก็พูดไปงั้น มึงคิดจริง ?"
"..." ภูผาปรับกระจกมองหลังให้โฟกัสที่คนสองคน ขบกรามเข้าหากันแน่นที่เห็นไอ้คฐาดูแลพราว
"กูเฉย ๆ นะ"
"ถ้ามึงชอบพราวกูจะบอกพราว"
"แบบนั้นกูคงต้องบอกก่อน"
"..."
"มึงชอบพราว กูรู้.." คฐาแค่นหัวเราะกระตุกยิ้มมุมปาก
มันชอบพราวทำไมเขาจะไม่รู้ เผลอ ๆ พราวก็ชอบมันเหมือนกันแค่ไม่ได้พูดไม่ได้แสดงความรู้สึก คิดว่าเขาเป็นแบบนี้ไม่รับไม่รู้จะดูไม่ออกเหรอ คิดว่าไม่รู้หรือไงที่สองคนปฏิบัติต่อกัน..
เวลาเมาพราวนอนตรงกลางหันตะแคงข้างไปกอดมัน มันก็กอดเธอ คิดว่าเขาไม่เห็น ? เห็นเว้ย! แค่ไม่ได้พูด แล้วก็ต้องเรียกร้องความสนใจด้วยการดึงเธอมากอดเขาบ้าง แต่สุดท้ายเป็นยังไง 'แม่งก็หันไปกอดกันเหมือนเดิม'
"กูไม่อยากทำร้ายพราว เป็นเพื่อนกันแบบนี้ดีแล้ว"
"ไม่อยากทำร้าย.."
"ใช่ มึงกับกูไม่ต่างกันหรอก ไม่มีใครดูแลพราวได้ อย่าคิดจะเป็นมากกว่าเพื่อน"
"..." คฐาไหวไหล่
"กับผู้หญิงคนอื่นกูไม่มีปัญหา แต่พราวไม่ได้ หวังว่ามึงคงเข้าใจ"
"กูบอกแล้วไง ไม่อยากผิดใจ"
"มึงอย่าบอกแต่ปากไอ้คฐา.." ภูผาจ้องเขม็งผ่านกระจกหลัง
"คนเราจะบอกกันก็ต้องบอกจากปากถูกแล้ว มึงต้องการอะไร ?"
"มึงพูดอย่างทำอย่าง อย่าให้กูเห็นว่าเกินเลย"
"..ไม่ทำน่า"
"ถ้าชอบจริง ๆ เปิดใจคุยกัน อย่าเล่นไม่ซื่อกูไม่ชอบ"
"...เรื่องของมึงเถอะ" คฐาสบตาเพื่อนรักส่ายหน้าไปมา
ถ้าจะเอากันต้องบอกมันเหรอ เหมือนอย่างวันนี้ถ้าอารมณ์เขากับพราวพาไปก่อนจะใส่กันต้องส่งข้อความบอก ต้องปลุกต้องเรียกมันมาเปิดใจคุยเหรอ ตลก!
ความเงี่ยนไม่เข้าใครออกใครหรอก หึหึ..
"กูไม่ไว้ใจมึง ถ้าพราวเมาขนาดนี้.."
"กูรู้นะ อะไรควรไม่ควร"
"มึงรู้แต่มึงก็ทำ.."
"มึงอย่ารู้ดีไปกว่ากูถ้ามึงก็ทำ"
"กับคนอื่นกูไม่มีปัญหา แต่ถ้ากูได้พราวมึงจะไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นอีก แค่จูบก็จะไม่มี.." ภูผาเค้นเสียงลอดไรฟัน
ถ้าเขาได้เป็นผู้ชายคนนั้นของพราวขึ้นมาจริง ๆ หน้าไหนก็อย่าได้หวังจะแตะต้องตัวเธอ ยิ่งเป็นมันยิ่งแล้วใหญ่ มือปลาหมึกมือไวเดี๋ยวกอดเดี๋ยวจูบ ฝันไปได้เลย..
ที่ผ่านมาอาจจะอะไรก็ได้ ผู้หญิงแบ่งกันได้ต่างฝ่ายต่างก็สนุก แต่ถ้าเป็นพราว ให้แบ่งกันเขาแบ่งไม่ได้จริง ๆ เพราะพราวมีค่ามากกว่านั้นมาก เขาไม่ได้อยากให้เป็นแค่ของเล่นที่ใครอยากจะเล่นก็ได้..
"มึงหวงเพื่อนเหรอ ?"
"มึงรู้คำตอบอยู่แล้วคฐา.."
"กูถามว่ามึงหวงพราวที่เป็นเพื่อนเราเหรอ ถึงได้พูดคำนั้นออกมา ?"
"กูกับพราวรู้จักกันมาก่อนมึง จะแปลกอะไร ถ้ากูหวงพราว"
"มันไม่แปลกหรอก ถ้ามึงไม่ออกนอกหน้าขนาดนี้ ทำไม ? ถ้ามึงได้แล้วมึงจะผูกมัดเลยว่างั้น ?"
"ถ้าพราวเต็มใจ.."
"..." คฐามองนิ่งดันลิ้นสากติดกระพุ้งแก้มอย่างคนหงุดหงิด
ให้พูดถึงความเต็มใจยังไงเขาก็แพ้ แพ้อยู่ตลอด รู้อยู่แล้วว่าพราวปันใจให้ใครมากกว่า หึ..
"กูไม่อยากให้เราทะเลาะกัน มองหาคนอื่นซะ อย่าโฟกัสพราว"
"มึงบอกตัวเองเถอะไอ้ภูผา"
"กูบอกตัวเองอยู่ทุกวัน มึงบอกตัวเองบ้างหรือเปล่า มีคำว่าหยุดอยู่ในสมองมึงบ้างไหม ?"
"..กูมีเด็กมาให้เล่นเยอะแยะ ทำไมกูต้องโฟกัสพราวคนเดียว ?"
"ก็ขอให้เป็นแบบนั้นให้ตลอด"
"ตลอดอยู่แล้ว กูก็ไม่อยากผิดใจกับมึงเหมือนกัน ไม่อยากมองหน้าพราวไม่ติดด้วย"
"เออ ถือว่าเข้าใจตรงกัน" ภูผาพยักหน้าสบตาคฐาอย่างโล่งใจ
"เออ" คฐาตอบเสียงเรียบ
คอนโดพราว..
"กูอุ้ม" ภูผาพูดแล้วมองคฐานิ่ง
เขาเปิดประตูรถด้านข้างที่พราวนั่งออกแล้วรั้งพราวให้เอนมาหาเขา แทนการอยู่ในอ้อมกอดไอ้คฐา ก่อนจะช้อนเธอมาโอบอุ้ม เดินตามหลังคฐาที่เดินตัวปลิวลงจากรถ เพราะนอกจากกระเป๋าพราวก็ไม่มีอะไรที่ติดตัวมันไปอีก..
คฐาหันมองคนสองคนเป็นระยะ การที่เขาจับเหล้ากรอกปากพราวมันก็ทำให้พราวเมามาก ยิ่งชนยิ่งหมดแก้วมันยิ่งทำให้เธอไม่ได้สติ
แต่คงจะดีกว่านี้ถ้าพราวไม่ได้ส่งข้อความไปตามไอ้ภูผามา!
"ให้พราวนอนตรงกลาง"
"กูรู้" ภูผาตอบเสียงเรียบ วางร่างพราวลงที่กลางเตียงนอนของเธอ ตาเหลือบมองคฐาที่ไปนั่งปลายเตียงถอดรองเท้าให้พราวนิ่ง..
"กูยังไม่เมา.."
"จะแดกอีก ?"
"อืม"
"ก็ออกไป" ภูผาไหวไหล่ เดินนำออกไป
"ฝากไว้ก่อนนะ!" คฐาชี้หน้าคนเมาพึมพำเสียงเบา
