บทที่ 5 ฉันโดนแบลคเมล์

สายตาจ้องไปที่กลอนประตูเตรียมพร้อมที่จะวิ่งหนีออกจากห้องนี้หากทำได้

“หึ หึ ใช่...ทุกคนต้องไปฝึกงานที่คลีนิค เพียงแต่คุณลีลาวดี ผมเห็นคุณมุ่งมั่นตั้งใจขนาดนั้น ผมเลยมีข้อเสนอพิเศษอีกอย่างให้คุณ ดีมั้ยล่ะ คุณจะได้เรียนรู้ได้ลึกซึ้งกว่าคนอื่นๆ”

ลีวาย มั่นใจได้แล้วว่า จากคำพูดของเขา เขาจำเธอได้แน่นอน 

แต่..ถ้าหากเธอยืนกรานปฏิเสธ เขาจะบังคับอะไรเธอได้ล่ะ 

ใช่เลย เธอต้องไม่ยอมรับว่าเธอคือผู้หญิงคนนั้น เธอต้องไม่ยอมรับ

“ว่าไงครับนักศึกษา สนใจมั้ย ถ้าหากทำผลงานดี ผมมีค่าตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ให้ด้วยนะ” 

เมื่อยังเห็นหญิงสาวยังนิ่งเงียบ ไม่ยอมตอบตกลง ร่างสูงหญิงธนบัตรสีเทาสองใบออกมาจากกระเป๋า แบงก์พันสองใบนั้นที่เธอเป็นคนวางมันทิ้งไว้ให้เขาในเช้าวันนั้น หลังจากผ่านค่ำคืนเอาเร้าร้อนกับเขาไป

ลีวายจำได้ว่าสองพันคือเงินที่เธอเคยวางไว้ให้เขา มือเธอเริ่มเปียกเหงื่อ กอบกำหนังสือเอาไว้แนบอก แน่นที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ เธอต้องปฏิเสธมัน ไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด

“ดิฉันไม่ได้ร้อนเงินค่ะ อาจารย์หาคนอื่นเถอะค่ะ” 

เสียงเริ่มสั่นเครือ ตอบปฏิเสธ ทำเอาคนได้ยินเริ่มไม่พอใจ แต่ไม่ถึงกับหงุดหงิด เขายิ่งรู้สึกท้าทายมากขึ้น 

เธอพยายามปฏิเสธเขา เธอเมินเขา เธอจะแกล้งว่าไม่รู้จักเขาไปได้ถึงไหนกัน

“โอเค ไม่ร้อนเงิน ผมน่าจะรู้ดีอยู่แล้วสิเนอะ ถ้าอย่างนั้น คุณคงไม่ร้อนใจหากว่า คะแนนความประพฤติของคุณจะออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คนจะเป็นบุคลากรทางการแพทย์ ควรมีความรับผิดชอบมากกว่านี้นะครับ คุณลีลาวดี นอกจากรับผิดชอบต่อร่างกายตัวเองแล้ว ก็ควรรับผิดชอบต่อร่างกายของคนที่คุณไปเล่นซนเอาไว้ด้วยนะ”

“ฉัน ไม่เคยทำอะไรแบบนั้นนะ” หญิงสาวเริ่มรนลาน แต่ยังยืนกรานจะไม่ยอมรับว่าเธอรู้จักกับเขา

“คุณจะปฏิเสธต่อหน้าผมก็ได้ และผมหวังว่าคุณจะปฏิเสธต่อหน้าพ่อแม่ของคุณได้แบบนี้เหมือนกันนะครับ โกหกพ่อ โกหกแม่ ตกนรก ปากเท่ารูเข็มนะคุณ” 

แพทย์หนุ่มยิ้มร้ายเผยขึ้นบนในหน้าคม เมื่อสุดท้ายแล้ว เขารู้ว่าครั้งนี้เขาชนะเธออย่างแน่นอน

“ไม่นะคะอาจารย์ อย่าบอกพ่อกับแม่นะคะ ขอร้อง!” 

เสียงร้อนรนของหญิงสาวยิ่งทำให้ ปูลวัชรได้ใจ เขารีบปิดจบให้เธอรับข้อเสนอของเขาทันที

“งั้นแสดงว่า คุณรับข้อเสนอพิเศษจากผมแล้วนะ”

“ก็ได้ค่ะ รับ ฉันรับ อาจารย์จะให้ทำอะไรคะ” 

เมื่อถึงทางตัน ลีวายก็ต้องยอมทำตามเขาทุกอย่าง แลกกับการที่ความลับที่เป็นฝันร้ายของเธอจะไม่ถูกเปิดเผย

“นอกจากฝึกงานที่คลีนิกแล้ว คุณมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของผมหลังเลิกเรียน ที่คอนโด” 

สิ้นเสียงทุ้ม กระดาษหนึ่งแผ่นถูกเลื่อนมาวางตรงโต๊ะด้านหน้าหญิงสาว พร้อมกับปากกาที่เขาเพิ่งหยิบออกจากกระเป๋าเสื้อ 

“เซ็นต์สัญญาด้วยครับ เพื่อให้มั่นใจว่า คุณจะไม่ทำเป็นลืมอีก”

มือบางอันสั่นเทา หยิบปากกาขึ้นจรดลายเซ็นต์ลงบนกระดาษด้วยความจำยอม เธอคิดไม่ถึงเลยว่า 

แต่ความคึกคะนองของเธอแค่ครั้งเดียว จะผลักให้เธอต้องเข้ามาสู้วังวนนี้ แต่จะกลับไปแก้ไขก็ไม่ทันแล้ว 

เธอคงต้องยอมเขา และหวังให้เขาใจดีกับเธอหน่อยแล้วกัน อย่าให้เธอต้องทนอยู่กับฝันร้ายนานเกินไป

“เป็นอันว่าเรียบร้อย ขอมือถือด้วยครับ เพิ่มเพื่อนกันหน่อย ผมจะส่งรายละเอียดให้”

มือเรียวบางยื่นมือถือให้ชายตรงหน้า เพียงนิ้วเรียวยาวอันเย็นเยือกนั้นสัมผัสแผ่วเบาที่ปลายนิ้วเธอ ลีวายรู้สึกเหมือนมีพลังงานแล่นจากปลายน้ำเข้าสู่แกนกลางลำตัว

ขนแขนลุกชัน ลามไปจนถึงบริเวณลำคอ ใบหน้ารู้สึกชา เห่อร้อนไปทั่ว จนเธอต้องรีบชักมือนั้นกลับมาแอบถูกับกระโปรงนักศึกษาเบาๆ ให้ความรู้สึกลึกซึ้งนั้นหายไป

“คุณต้องตอบทุกครั้งที่ผมส่งข้อความไป ห้ามบล็อค ห้ามทำเบลอ เข้าใจใช่มั้ย วันไหนที่ไหน ผมจะบอกคุณเอง”

คลีนิกหรู กลางเมือง

อาคารสามชั้น ที่ตั้งอยู่กลางเมือง รายล้อมด้วยห้างสรรพสินค้า โรงพยาบาลใหญ่ชื่อดัง ร้านค้าแบรนด์เนม ถือเป็นแหล่งศูนย์รวมการจับจ่ายใช้สอยของผู้มีฐานะ

คลีนิกความงามแห่งนี้ ให้บริการระดับเอ็กซ์คลูซีฟลักชูรี่ ลูกค้าที่เข้ารับบริการจะต้องสมัครเมมเบอร์ เพื่อได้รับการดูแลเฉพาะบุคคล

ลีวาย มาถึงคลีนิกก่อนเวลานัด 10 นาที มันคือนิสัยปกติ เธอชอบไปถึงที่ก่อนเวลานัดหมาย ถึงแม้ว่านัดครั้งนี้ เธอจะไม่เต็มใจก็ตาม

“สวัสดีค่ะ รับบริการด้านไหนดีคะ มีคุณหมอที่ต้องการเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ” เสียงหวานดังจากเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ทันที ที่เห็นหญิงสาวเดินเข้ามาในโถงต้อนรับ

“เอ่อ สวัสดีค่ะ มาพบอาจารย์ เอ้ย คุณหมอปูลวัชรค่ะ” หญิงสาวตอบตะกุกตะกัก เธอไม่แน่ใจว่าควรเรียกเขาว่าอะไรในสถานการณ์นี้

“มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ…” หญิงสาวในชุดพยาบาล เชิดหน้าคอระหงเข้ามาถามไถ่ทันที เมื่อเธอได้ยินเด็กสาวบอกว่ามาพบหมอปูล

เมื่อยังไม่สามารถระบุตัวตนเด็กสาวได้ เธอยังต้องถือว่าอาจจะเป็นลูกค้า มากกว่าเป็นผู้หญิงที่พยายามเข้ามาเสนอตัวให้คุณหมอสุดหล่อ ขวัญใจสาวๆ

“คุณผู้หญิงท่านนี้มาพบคุณหมอปูลค่ะ พี่กอหญ้า”

น้ำตาล พนักงานตอนรับหน้าคลีนิก เธอรู้ดีว่า พยาบาลกอหญ้า คือ เจ้าถิ่น 

เธอถือเป็นพยาบาลอาวุโสที่นี่ ถึงแม้ว่าอายุจะไม่เยอะ แต่เธอคือพยาบาลยุคแรกตั้งแต่เริ่มก่อตั้งคลีนิก

การเป็นพวกเดียวกับเธอนั้น แพรวถือว่าเป็นเรื่องที่ส่งผลดีกับหน้าที่การงานของเธอมากกว่า