บทที่ 51 มีหมออยู่ไม่ต้องกลัว

มือบางกำหมัดแน่น ทุบกำปั้นลงแผ่นอกกว้างอย่างไม่คิดจะออมแรง

“พี่ปูล ปล่อยวายนะคะ ให้วายไปหาแม่สิ”

ยิ่งถูกห้าม จากที่พยายามควบคุมสติเอาไว้ให้สงบนิ่งไม่ตีโพยตีพาย กลับกลายเป็นสติเริ่มกระเจิดกระเจิง

“ใจเย็นก่อนวาย ฟังพี่! วายฟังพี่ก่อน”

มือหนา คว้าข้อมือเล็กๆ นั้นเอาไว้ กำแน่นให้เธอหยุดปล่อยหมัด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ