บทที่ 6 ศึกรอบทิศ

กอหญ้า พยาบาลวิชาชีพฝีมือดี เธอถือครองตำแหน่งหัวหน้าพยาบาลประจำคลีนิก

นอกจากนั้น เธอยังคงเป็นสายคอยรายงานความเคลื่อนไหวของหมอปูล ให้หมอเก๋ หุ้นส่วนใหญ่ของคลีนิกอีกคน ได้รับทราบ

หากมีผู้หญิงเข้ามาเสนอตัวให้หมอปูลเมื่อไหร่ เธอนั้นรับอาสาเป็นผู้กำจัดพวกสาวๆ เหล่านั้นเอง

ถึงแม้จะตั้งตัวเป็นสายคอยส่งข่าว แต่ความจริงแล้วนั้น ตัวเธอเองที่หมายปองหมอปูล ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เข้ามาทำงานที่คลีนิก จากคำชักชวนจากเขา

เธอแอบคิดไปเองว่า การที่หมอปูลชักชวนดึงตัวเธอมาจากโรงพยาบาลใหญ่ คงเพราะสนใจในตัวเธอ มากกว่าจะเห็นแค่ความสามารถที่เธอมี

“หมอปูลติดเคสอยู่นะคะ ไม่ทราบว่านัดเอาไว้มั้ยคะ พอจะบอกได้มั้ยคะว่าพบคุณหมอเรื่องอะไร”

กอหญ้าพยายามสงวนท่าที แต่ความอยากรู้ก็คับแน่นในอก จนอดที่จะหยั่งเชิงถามออกไปไม่ได้

“พี่หมอปูลนัดให้ลีวายมาหาที่นี่ค่ะ” หญิงสาวเชิดหน้าตอบกลับท่าทางมาดมั่น เน้นหนักคำว่า “พี่” เพื่อแสดงความสนิทสนม

แม้ว่าเธอจะไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ก็ตามที แต่เพราะเริ่มรู้สึกว่าพยาบาลกอหญ้าที่เข้ามาทำทีว่าจะดูแลเธอนั้น

ร้อยทั้งร้อย ผู้หญิงดูกันออก ว่าเธอคงคิดไม่ซื่อกับหมอปูล ถึงได้กล้าถามออกมาแบบนั้น ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

“แต่ไม่เป็นไรค่ะ พอดีลีวายมาก่อนเวลา ลีวายรอได้ค่ะ” พูดจบ หญิงสาวเชิดหน้าเล็กน้อย เดินผ่านพยาบาลเจ้าถิ่น ตรงไปนั่งลงรอที่ชุดโซฟารับแขก

“หึ ยิ่งน่าสนใจเข้าไปอีก”

มุมทางเดิน หมอปูล ยืนพิงกำแพง เขาได้ยินบทสนทนาทั้งหมดที่เพิ่งผ่านไป ทำให้รู้สึกว่าผู้หญิงที่เพิ่งทำสัญญากับเขา ยิ่งน่าสนใจมากกว่าแค่การให้มารับใช้เขาบนเตียง

เมื่อยกข้อมือดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกา อีก 5 นาที จะถึงเวลาที่เขานัดสาวน้อยของเขาเอาไว้ เขาเลือกที่จะเดินกลับไปที่ห้องพัก แทนที่จะออกมารับเธอที่หน้าคลีนิกอย่างที่ตั้งใจไว้ก่อนหน้า

“ยังไงกันคะพี่กอหญ้า ตกลงเธอเป็นลูกค้าหรือเปล่า”

น้ำตาล เร่งถามกอหญ้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอแอบชื่นชมในความสวย และความมาดมั่นของหญิงสาวผู้มาใหม่

เพียงแต่เมื่อยังไม่แน่ใจสถานะ จึงไม่อาจเลือกข้างได้

“เชอะ จะใคร้…พี่ว่าก็คงเป็นนักศึกษาของหมอนั่นแหละ นี่อยากจะตามมาขอเกรดสิท่า เฮอะ อย่าหวังเลยย่ะ หมอปูลเนี่ยนะ ไม่มีทาง”

“แล้วแบบนี้ พี่จะบอกคุณหมอเก๋มั้ยคะ”

เมื่อพอจะเข้าใจสถานการณ์ น้ำตาลจึงเลือกข้างได้อย่างสบายใจ เธอเลือกข้างเดียวกับเจ้าถิ่น อีกทั้งยังเลือกขั้วอำนาจที่คิดว่าเหนือกว่า

ความจริงหากทำได้ เธออยากติดต่อกับหมอเก๋ โดยตรง เพียงแต่เธอยังเป็นเพียงพนักงานตอนรับชั้นผู้น้อย จึงยังขึ้นไปไม่ถึงขั้นนั้น

“ยังก่อน รอดูท่าทีไปก่อน เกิดหมอปูลไม่รู้เรื่องที่ยัยนั่นนัดไว้ จะกลายเป็นตื่นตูมกันไปเปล่าๆ สิ”

น้ำตาลพยักหน้ารับ แม้สายตายังคงมองไปที่หญิงสาวที่นั่งรออยู่ไม่วางตา

“เธอก็เฝ้าเอาไว้ก่อนล่ะ เดี๋ยวพี่ไปดูวีไอพีในห้องก่อน ถ้ามีอะไรรีบเรียกพี่เลยนะ”

พยาบาลสาว ฝากฝังเอาไว้กับคนที่คิดว่าเป็นหูเป็นตาให้เธอได้อีกคน ก่อนจะเชิดหน้าเข้าไปด้านในคลีนิก เพื่อดูแลลูกค้าวีไอพีของเธอ 

ห้องทำงาน

ชายหนุ่มเผลองีบหลับอยู่ที่โซฟา หลังจากที่เขากลับเข้ามาในห้องทำงาน เพราะคิดว่าอยากจะแกล้งปล่อยให้สาวน้อยที่นัดเอาไว้รอสักหน่อย

สองเดือนมานี้ เขาไม่เคยได้หลับได้เต็มอิ่มเลยสักคืน แปลกที่กลับมานอนอยู่ตรงนี้ได้ ทั้งที่ไม่เคยทำ

ทันทีที่ได้สติ หมอปูล เด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟา

“นี่เราเผลอหลับไปเหรอเนี่ย เป็นไปได้ยังไง แล้วแม่สาวน้อย..?”

นึกขึ้นได้ เขารีบเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งตรงออกไปที่ห้องโถงด้านหน้าทันที

แต่ก่อนจะถึงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ กลับชะลอฝีเท้า พยายามทำลมหายใจให้สงบ ก่อนจะออกไปเผชิญหน้ากับนักศึกษาสาวของตน

“รอไม่นานใช่มั้ย พอดีผมติดเคส” คำทักทายหลุดปากออกไปก่อนที่เขาจะรู้สึกตัว ก่อนจะแก้ประโยคก่อนหน้าด้วยเสียงเข้ม

“มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ มาถึงแล้วทำไมไม่เข้าไป” 

หมอหนุ่มยกคิ้วเล็กน้อยให้หญิงสาว เมื่อเห็นเธอทำหน้าบึ้ง แสดงออกว่าไม่พอใจอย่างเต็มที่

“วายเข้าไปถามแล้ว แต่ที่เคาน์เตอร์เค้าบอกว่าอาจารย์ติดเคส วายเลยมานั่งรอตรงนี้ค่ะ”

แม้จะไม่พอใจเขาอย่างไร เธอยังคงพยายามเก็บอาการ ไม่กล้าโวยวาย แถมยังใช้น้ำเสียงอ่อนกับเขา แทนตัวเองด้วยชื่อ

เพียงเพราะเธอมองเลยชายหนุ่มไปด้านหลัง แล้วเห็นว่าเจ้าหน้าที่ที่เคาน์เตอร์กำลังมองมาทางพวกเธอ

“หึ… งั้นก็ตามเข้ามาได้แล้ว” แม้ว่าชายหนุ่มจะประหลาดใจกับสรรพนามที่เธอใช้เรียกแทนตัวเอง แล้วยังน้ำเสียงอ่อนหวานที่เธอใช้

แต่แทนที่จะทักท้วงออกไป เขากลับรู้สึกชอบใจ จึงปล่อยให้เป็นแบบนั้น

ทั้งคู่เดินตามกันเข้าไปด้านในคลีนิก ท่ามกลางสายตาที่แอบจ้องมองอยู่ โดยไม่มีใครกล้าเข้าไปถามในสิ่งที่ใจอยากรู้ เพียงแต่เก็บเอาไว้คาดเดากันเอาเอง

“พี่กอหญ้า!! ตกลงน้องเค้าเป็นอะไรกับหมอปูลกันแน่คะ ทำไมหมอถึงออกมาตามเอง”

เพียงสองหนุ่มสาวเดินหายลับเข้าไปด้านใน น้ำตาลรีบลุกออกจากเคาน์เตอร์เดินเข้าไปถาม กอหญ้าทันทีด้วยความอยากรู้

“ชั้นจะไปรู้เหรอ ก็คงเป็นนักศึกษามาฝึกงานจริงๆ ล่ะมั้ง คุณหมอเค้าเพิ่งจะไปเป็นอาจารย์พิเศษนี่ ก็คงถูกฝากฝังมาแหละ เธอจะตื่นเต้นอะไรนัก”

กอหญ้าตอบกลับด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ กับสิ่งที่เธอเห็น

หมอปูลที่เธอรู้จัก เป็นคนถือตัวมาก ไม่เข้าหาใครก่อน และไม่ค่อยจะสนิทสนมกับใครเป็นพิเศษ

แต่กับเด็กสาวคนนี้ เธออาจจะต้องมองใหม่ เพียงแต่หากเด็กสาวจะเข้ามาแย่งหมอปูลอีกคน เธอจะไม่ยอมเสี่ยงออกหน้ากีดกันเองให้เกิดความไม่พอใจเด็ดขาด