บทที่ 1 ฉันกำลังจะตุยเย่

"มะเร็ง... ระยะสุดท้าย?" สีหน้าของเธอซีดราวกระดาษ จ้องหน้าคุณหมอวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้า

ณ เวลานี้ เสียงของคุณหมอยังดังก้องอยู่ในหูของศรีเรียม เธอก้มหน้ามองต่ำ สายตาพุ่งไปที่ใบนัด ที่ระบุว่าต้องมาทำการฉายรังสีเพื่อรักษามะเร็ง

ชื่อผู้ป่วย... ถูกหยดน้ำตาของเธอตกใส่ จนตัวหนังสือรางเลือน เธอจึงเห็นไม่ชัด แถมม่านน้ำตาที่รื้นขึ้นมาบดบังม่านตาไปหมด แล้วที่คุณหมอย้ำอีก...

‘ถ้าฉันไม่รักษา ฉันจะตายในอีกสองปี?’

‘แล้วคุณพ่อล่ะ?’ เธอนึกไปถึงคุณศรีไทย คุณพ่อวัยห้าสิบห้าปี จะต้องอยู่โดดเดี่ยวอย่างนั้นหรือ ในหัวของศรีเรียมมีแต่ภาพใบหน้าเคร่งขรึมของผู้เป็นพ่อที่เลี้ยงเธอมาตัวคนเดียว ท่านดุเหมือนเสือ แต่ในความจริงท่านเหงาที่สุด คุณแม่ร่มเย็นจากไปตั้งแต่เธออายุได้สิบปี ตอนนี้เธออายุยี่สิบสี่ปีแล้ว

‘ถ้าฉันเป็นอะไรไป พ่อก็คงแย่’

ในหัวของเธอคิดไปสะระตะ เธอจะต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว เพื่อคุณพ่อ อะไรก็ได้ที่จะเป็นตัวแทนของเธอเอาไว้ให้ท่านดูแล และเยียวยาจิตใจ ในยามที่เธอไปโลกอื่น

หลังจากนั้นสามวัน ในงานปาร์ตี้หน้ากาก คืนวันคริสต์มาส

กลิ่นวิสกี้คละคลุ้งผสมกับความบ้าบิ่นในใจ

ศรีเรียม จิตใจหาญ หรือว่า เรียม เธออยู่ในชุดขาวประดุจเจ้าหญิงหิมะ

เธอดื่มจนเมา เพราะในงานไม่มีเพื่อน หรือคนที่รู้จักสักคน หญิงสาวเดินโซเซเข้าไปในโซนวีไอพี

สายตาพลันไปสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่พิงเคาน์เตอร์บาร์อยู่ เขาใส่เสื้อคลุมซานต้าสีแดงเพลิง... แต่ทว่า... ชายหนุ่มกลับไม่ติดกระดุมแม้แต่เม็ดเดียว!

แผงอกล่ำสันที่เห็นลอนกล้ามหน้าท้องชัดเจน ประดุจรูปสลักหินอ่อน ร่างทองนั่น...ทำเอาเธอตาพร่ามัว

"ซานต้าสุดหล่อ..." เธอครางชื่อเขาออกมาด้วยอาการเมามาย สาวเท้าก้าวเข้าไปหาเขาอย่างไม่มีลังเลสักนิด

คริสโตเฟอร์ บาโล เสียงไทย ชายหนุ่มไม่มีชื่อเล่น ใครก็เรียกเขาแบบเต็ม ๆ ว่า...คริสโตเฟอร์ ชายหนุ่มชะงักแก้วบรั่นดีในมือ สายตาคมกริบภายใต้หน้ากากสีเงินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า เขาจำเธอได้ทันที... 'ยายหนูเรียม' เธอเป็นลูกสาวคนสวยของคุณศรีไทย ที่เพิ่งหนีงานเลี้ยงเปิดตัวบริษัทมาโผล่ที่นี่

หมับ... มือน้อย ๆ แตะไปที่หน้าอกแกร่งของเขาอย่างจงใจ

“ว้าว... เคยมีใครชมคุณไหมว่า คุณสมาร์ต และก็เท่สุด” น้ำเสียงอ้อแอ้สุด ๆ เขาไม่คิดว่า เธอจะปล่อยเนื้อปล่อยตัวอย่างนี้

"ผมเห็นว่า...คุณเมามากแล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือน

"ซานต้า หนุ่มหล่อขา... เรียมกำลังจะตาย"

เธอซุกหน้าเข้ากับแผงอกอุ่นร้อนของเขา มือซน ๆ ลูบไล้ไปตามมัดกล้ามอย่างถือวิสาสะ

"ช่วยให้พรข้อสุดท้ายกับเรียมได้ไหมคะ”

“พรอะไรของคุณครับ บอกผมที เผื่อว่าผมช่วยคุณได้”

“ซานต้าขา... ช่วยเสกเด็กเข้าท้องของเรียมที เรียมอยากมีหลานให้คุณพ่อ... ดูทรงแล้ว คุณเหมาะที่สุด" พร้อมกับหัวเราะคิกคักออกมา

“แน่ใจแล้วหรือ” คริสโตเฟอร์ลมหายใจสะดุด

ความเป็นสุภาพบุรุษในใจขาดผึงเมื่อมือเล็ก ๆ นั่นเริ่มรุกเขาหนัก แถมพยายามจะปลดเข็มขัดของเขา

"คุณรู้ไหมว่าพูดอะไรออกมา..." เขาพึมพำชิดใบหูเธอ

“และนี่คุณกำลังจะทำอะไร” เขาหันมองซ้ายขวา คนเยอะไปหมด คงจะไม่มีใครสนใจเขากับเธอ

“ก็อย่างที่พูดค่ะ หรือว่าคุณไม่มีน้ำยา” เธอถากถางเขากลาย ๆ มือเล็กจับหมับไปที่เป้าที่ตุง ๆ ของคริสโตเฟอร์

“อ๊า! ถ้าพรข้อนี้ ผมเริ่มแล้ว... ผมไม่หยุดกลางคันนะ เข้าใจไหม ห้ามถอยเด็ดขาด" เสียงลมหายใจหอบถี่ของชายหนุ่ม ที่เหมือนจะคอนโทรลตัวเองไม่ได้ สอดประสานกับเสียงเพลงเสียงดนตรี ที่มีบีตหนัก ๆ ที่ดังเข้ามาในห้องนั้นแว่ว ๆ

ศรีเรียมซุกใบหน้าลงกับไหล่แกร่งของซานต้าจำเป็น เธอไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นใคร รู้เพียงว่า เขาหล่อ น่ากิน เหมาะจะเป็นพ่อพันธุ์ ผู้มอบน้ำเชื้อให้กับตัวเอง

“คุณไม่เป็นโรคร้ายแรงใช่ไหม”

“สอบถามเหมือน จะให้ผมสมัครประกัน ผมไม่มั่วนะครับ ผมเลือก และผมใส่ถุงทุกครั้งที่มีอะไรกับผู้หญิง”

“เหมาะมาก ฉันเชื่อใจคุณ” มือของศรีเรียมยังจับประสานมือของเขา แล้วยกหลังมือของเขาขึ้นมาจูบ

“คุณนี่ทะเล้นใช้ได้นะ แต่ถ้าเอากลีบปากของคุณสัมผัสกับอย่างอื่นที่ไม่ใช่หลังมือ” เขากระซิบที่ข้างใบหู และงับลงมาเบา ๆ

ศรีเรียมขนลุกเกรียว “อื้อ... แล้วคุณเก่งเรื่องบนเตียงไหม”

“ถามเพื่อ?”

“เพราะฉันอยากได้ประสบการณ์ดี ๆ จากคุณนะสิ คุณเก่งแบบทำให้ฉันประทับใจได้ไหม”

“แน่นอน คุณจะจำผมได้ไม่มีวันลืมเลย”

“อย่างนั้นหรือ” เธอจุ๊บไปที่หัวนมอมชมพูของเขา

“อื้อ... โอ้... คุณตรงนี้ไม่ได้”

“แล้วไปที่ไหนดีคะ”

“โน่น...” เขาชี้ไปที่ประตูทางออก มันเชื่อมไปยังโรงแรมห้าดาว เขามีหุ้นส่วนอยู่ และบนชั้นสูงสุด ชั้นเก้า มีห้องสวีตของเขา ที่ใช้เป็นที่พำนัก

มือหนารั้งร่างบางขึ้นแทบตัวลอย เขามีขนาดสูงใหญ่กว่าเธอมาก พาศรีเรียมเดินไปทางประตูทางออก จุดหมายก็ต้องเป็นห้องวีไอพีบนชั้นเก้า

"ซานต้า... อ๊ะ... เราสองคนจะไปไหนคะ"

“ไปที่ชอบ ๆ ไง คุณจะให้ผมเสกลูกให้กับคุณไม่ใช่หรือ”

“อิ ๆ ตกลงค่ะ คุณทำไมน่ารักจัง ไม่ปฏิเสธอีก” นิ้วน้อย ๆ ยังไต่เล่นไปตามแผงอกของชายหนุ่ม คริสโตเฟอร์แทบคลั่ง

“ให้ไปถึงห้องของผมก่อนนะ”

“ได้ค่ะ”

“คุณก็เอามือของคุณออกไปสิ”

“ทำไมอะคะ” ช้อนสายตามอง จนเขาแทบที่จะอดกลั้นไม่ไหว อยากขยี้จูบบนกลีบปากที่เย้ายวนนั่นเสียจริง ๆ

“เดี๋ยวคุณก็รู้ มันทรมานนะ”

“แค่ไหนกันเชียว” ยังท้าทาย ไม่รู้เป็นเพราะฤทธิ์ของอะไร แต่ในเมื่อตัดสินใจเดินหน้าแล้ว เธอไม่มีเวลา เวลาของศรีเรียมเหลือน้อยเกินไป