บทที่ 11 เรื่องใหญ่

ชายหนุ่มอัดตัวเองเข้าไปจนลึกสุดทาง พ่นฉีดสารแห่งความสุขสีขาวขุ่นเข้าไปในร่องสาวของศรีเรียม ผสมรวมกับน้ำหวานของเธอ

“โอ้... มาย ก๊อด” คริสโตเฟอร์คำรามส่ง เขาดึงใบหน้าสวยหวานเข้ามาจุมพิตอย่างดูดดื่ม คนตัวโตกระตุกงึก ๆ แช่ทับ อัดร่างกายเอาไว้ ให้อยู่ข้างในอย่างนั้น เขาทาบร่างลงไปทับศรีเรียม พรมจูบซับน้ำตาให้ เธอนอนแน่นิ่ง หายใจหอบระรวย

“คุณน่ารักที่สุด ผมชักติดใจ ที่รัก ผมเสกลูกเข้าท้องคุณแล้วนะ ครั้งนี้ต้องท้อง”

คริสโตเฟอร์ระดมจูบเธอ โดยที่หญิงสาวไม่พูดสักคำ เขาปิดปากเธอลงอีกที... พลางกระซิบแผ่ว

“ราตรีนี้ของเรายังอีกแสนนานนะ ที่รัก เอาอีกไหม”

ศรีเรียมไม่ตอบ แต่จับใบหน้าของเขาแบบน้ำตาคลอ ๆ เธออยากมีชีวิตให้ยืนยาวมากกว่านี้ จะได้มีอะไรกับเขาอีก อาจจะจีบเขา แล้วขอเป็นแฟน

เธอรั้งใบหน้าของเขาเข้ามาหา แล้วเผยออ้าปากรอรับการจุมพิตจากเขา คริสโตเฟอร์ก็มอบจูบที่แสนหวานให้ และเริ่มบรรเลงเพลงสุขอีกครั้งและอีกครั้ง อย่างไม่รู้จักเบื่อ

“เอาให้ท้องนะคุณซานต้า”

“ครับ พ่อซานต้าจัดให้” ความหอมหวานกรุ่นไปทั้งเตียง จวบจนทั้งคืน

ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องเพนต์เฮาส์หรู ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความรักร้อนแรงที่เพิ่งมอดดับลงไปได้ไม่นาน

คริสโตเฟอร์กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราอันแสนหวานข้างกายหญิงสาวที่เขาเฝ้าโหยหามาตลอดหลายคืน

ทว่าในเวลาตีสามตรงเป๊ะ มือถือเครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง แผดเสียงร้องพร้อมอาการสั่นครืด ๆ ราวกับจะประท้วงความสุขของเขา

คริสโตเฟอร์ขมวดคิ้ว มือหนาควานหาต้นตอของเสียงด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวนเวลาพักผ่อน

แต่ทันทีที่เห็นชื่อบนหน้าจอ... ‘คุณแม่กิ่งลดา’

ความง่วงงุนก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง เขารีบกดรับสาย

“ครับแม่...” เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงงัวเงียเล็กน้อย

(“แย่แล้วคริส! ยายนาเดียฆ่าตัวตาย!”)

“หา! อะไรนะครับ”

ประโยคเดียวจากปลายสายทำเอาคริสโตเฟอร์เบิกตากว้าง เขากระเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที

หัวใจเต้นแรงโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง

เมื่อนึกถึงใบหน้าของน้องสาวต่างพ่อ ที่แม้จะนิสัยเสียแค่ไหน เขาก็รักเธอไม่ต่างจากน้องสาวร่วมสายเลือด

“ใจเย็น ๆ นะครับแม่! ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้ แม่อยู่ที่ไหนครับ” เขาถามรัวเร็ว พลางพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

(“โรงพยาบาลของคริสนั่นแหละ คริสรีบมานะ แม่ใจจะขาดอยู่แล้ว”) เสียงสะอื้นของคุณแม่กิ่งลดายิ่งตอกย้ำว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ

“แม่ครับ ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้!”

คริสโตเฟอร์วางสาย ก่อนจะกวาดสายตาหาเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างเร่งรีบ เขาพยายามทำเสียงให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนศรีเรียม ที่กำลังหลับปุ๋ยไม่รู้อีโหน่อีเหน่อยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา

ใบหน้าสวยหวานที่บัดนี้มีรอยแดงจาง ๆ จากบทรักที่เขาจัดกระหน่ำใส่เธอทั้งคืน ดูช่างไร้เดียงสา จนเขารู้สึกผิด ที่ต้องทิ้งเธอไปในสภาพแบบนี้ เขายืนมองเธอเป็นครั้งสุดท้าย ร่างกำยำที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วโน้มตัวลงจูบที่หน้าผากมนเบา ๆ

“ผมต้องไปแล้วเรียม... ไว้ผมจะรีบกลับมาสะสางเรื่องของเรา” เขาพึมพำก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ระหว่างทางไปโรงพยาบาล คริสโตเฟอร์กำพวงมาลัยรถสปอร์ตแน่นจนนิ้วขาวซีด เขาโทรศัพท์สั่งการไปยังทีมแพทย์ฉุกเฉินระดับมือหนึ่งของโรงพยาบาลของเขาทันที

“เตรียมห้องไอซียู และทีมล้างท้องไว้ให้พร้อม! น้องสาวผมต้องรอด ถ้าใครทำงานพลาดแม้แต่นิดเดียว ผมจะไล่ออกทั้งแผนก” เขาตวาดใส่ปลายสายด้วยความเครียดที่พุ่งทะลุปรอท

ใจของคริสโตเฟอร์ไปถึงโรงพยาบาลนานแล้ว เขาเป็นห่วงนาเดียมาก แม้ว่าแม่กิ่งลดาจะไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับเขามานาน หลังจากหย่าร้างกับคุณพ่อเควินคุณพ่อของเขา

แม่ก็ไปแต่งงานใหม่ และมีลูกสาวคนเดียวคือ...นาเดีย

นาเดียถูกตามใจมาตั้งแต่เกิดจนเสียคน เธอเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองถึงขีดสุด ไม่เคยเห็นหัวใคร และคิดว่าโลกทั้งใบต้องหมุนรอบตัวเธอ

แต่คริสโตเฟอร์รู้ดีว่าภายใต้หน้ากากความร้ายกาจนั่น นาเดียเปราะบางและว้าเหว่มากแค่ไหน

ณ โรงพยาบาลดิเฮลตี้อินเตอร์เนชันแนลของคริสโตเฟอร์

ทันทีที่เขามาถึง คุณแม่กิ่งลดาก็โผเข้ากอดลูกชายทั้งน้ำตา คริสโตเฟอร์พาแม่ไปนั่งพัก ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องฉุกเฉินที่ทีมแพทย์กำลังช่วยชีวิตนาเดียอย่างสุดความสามารถ

“น้องสาวของผมเป็นยังไงบ้าง” เขาถาม

หมอเพียวหรือว่า... นายแพทย์พีรัตน์ เขาเป็นเพื่อนสนิทของคริสโตเฟอร์ ที่เข้าเวรพอดี

“พ้นขีดอันตรายแล้วคริส โชคดีที่คนใช้มาเห็นทันก่อนที่จะ...”

หมอพีรัตน์ตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“แต่หลังจากนี้ก็ค่อยว่ากัน นาเดียมีอาการทางจิตใจนะคริส เหมือนจะเจอเรื่องที่กระทบกระเทือนใจอย่างรุนแรง ต่อไปต้องให้คุยกับจิตแพทย์”

คริสโตเฟอร์ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาเดินเข้าไปในห้องพักฟื้น มองดูร่างที่ยังไร้สติของน้องสาว ที่ใบหน้าซีดเผือดจากการกินยาเกินขนาด

เขากลับออกมาหาคุณแม่ แม่เครียดมาก จนเขาต้องให้หมอจัดยาระงับประสาท แม่จะได้นอนหลับ คริสโตเฟอร์จัดให้ท่านนอนที่ห้องวีไอพี

ข้าวของของนาเดียตั้งอยู่ใกล้ ๆ คริสโตเฟอร์เห็นมือถือของนาเดีย ที่หน้าจอแตกร้าวตกอยู่ข้างเตียง เขาหยิบมันขึ้นมาเปิดดู และพบข้อความสุดท้ายที่ทำให้เขาแทบจะระเบิดโรงพยาบาลทิ้ง

ข้อความจากจีรเทพ หรือสิงโต แฟนหนุ่มเพลย์บอยที่เป็นรักแรกและรักเดียวของนาเดีย ข้อความที่บอกเลิกอย่างไม่ไยดี

(นาเดีย... เราเลิกกันเถอะ ผมเบื่อแล้ว คุณแม่งเข้าถึงยากชะมัด จะทำอะไรก็ต้องตามใจไปหมดทุกอย่าง ผมขี้เกียจวิ่งตามคุณว่ะ ผมขออยู่คนเดียว เราห่างกันชั่วคราวก่อน ถ้าผมพร้อม ผมจะกลับมาหาคุณ)

“ไอ้สิงโต...”

คริสโตเฟอร์คำรามชื่อนั้นออกมาด้วยความอาฆาต เขารู้ดีว่าน้องสาวเขานิสัยเสีย แต่นาเดียไม่เคยรักใครจริงเท่าไอ้หมอนี่ การที่จีรเทพสลัดทิ้งแบบนี้ คือการฆ่าน้องสาวเขาทางอ้อมชัด ๆ