บทที่ 12 น้อยใจนะคะ

คริสโตเฟอร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า

ณ ตอนนี้ที่เขาทำได้คือ นั่งพิงหัว สายตายังจ้องมองไปที่แม่ที่หลับอยู่อย่างห่วงใย บนแขนของท่านมีสายน้ำเกลือทิ่มอยู่

เขาเจ็บปวด และคริสโตเฟอร์เข้าใจคุณแม่ดีว่าห่วงใยและเจ็บปวดแค่ไหนที่นาเดียทำแบบนั้น เพื่อผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัว

อีกใจยังเป็นห่วงนาเดีย และแค้นจีรเทพในคราเดียวกัน

ทั้งยังมีผู้หญิงอีกคนที่เขายังพะวักพะวนถึง คือ...ศรีเรียม

‘เธอตื่นมาไม่เห็นเขา จะเป็นไงนะ’ เพราะในวันแรกที่เขาตื่นมาไม่เห็นเธอ เขายังปรี๊ดเลย

แต่ความเพลีย ผสมความง่วง ก็ทำให้เขาหลับลงไป...

ความสว่างที่สาดส่องเข้ามาและกระทบใบหน้าของศรีเรียม จนเธอรู้สึกร้อนขึ้น

ในห้องนั้นได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศดังหึ่ง ๆ ภายในห้องพักสวีตหรูของเธอ หลังจากที่สอดส่องสายตาไปทั่ว ศรีเรียมก็พบว่าไร้ร่องรอยของชายหนุ่มปริศนาเมื่อคืน

จู่ ๆ ความหนาวเหน็บก็เข้ามาสู่จิตใจของเธอ ศรีเรียมทอดถอนใจยาว ๆ ขณะมองไปยังเตียงที่ว่างเปล่า แต่ยังทิ้งรอยยับย่นของเขาเอาไว้

ใจหนึ่งเธอรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ที่ไม่ต้องเผชิญหน้ากับเขาในตอนเช้านี้ เพราะศรีเรียมไม่รู้ว่าตนเองต้องปั้นหน้าตอบคำถาม หรือเผชิญกับสายตาของเขา

ชายหนุ่มอาจจะเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา เธอคิดว่าเขาอาจจะดูถูกเธอก็ได้ ที่เธอตั้งใจจะมีอะไรกับเขา เพื่อหวังมีลูก...

ศรีเรียมยังคิดว่าตนเองบ้า แล้วเขาคนนั้นจะไม่คิดเชียวหรือ

ทว่าอีกใจหนึ่ง... ความน้อยใจกลับแล่นพล่านขึ้นมาจุกที่ลำคอ

‘เขาก็แค่สนุกกับการมีเซ็กซ์กับฉัน... พอเช้าก็สะบัดตูดหนีไป’ หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด

‘เขาคงไม่อยากรับเป็นพ่อของลูกใครหรอกมั้ง โดยเฉพาะลูกของฉันคนนี้ ที่ทำตัวง่ายเหลือเกิน แต่นายไม่รู้หรือว่า ฉันไม่เคยนอนกับใคร นอกจากนายนะ ชิ...’

ศรีเรียมยังนั่งนึกถึงใบหน้าของเขา แต่ก็จำไม่ได้ ไฟมันมืดเกินไป

จู่ ๆ น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลพรากลงมาอาบแก้ม ศรีเรียมซบหน้าลงกับหัวเข่า ร่างกายสั่นเทาด้วยความสับสนมึนตึง เธอเกลียดตัวเองที่ดูเหมือนคนไร้ค่าในสายตาผู้ชายคนนั้น

‘แม่ขอให้เจ้าก้อนเล็ก ๆ เกิดขึ้นในท้องของแม่นะ’

แต่เธอก็ยังภาวนา... ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกหนแห่ง ขอให้พรของซานต้าในคืนนี้สัมฤทธิผล เพื่อที่อย่างน้อย ชีวิตที่เหลืออยู่อีกไม่ถึงสองปีของเธอ จะได้ทิ้งอะไรบางอย่างที่เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายไว้ให้คุณพ่อ

ไฟฟ้าที่กำลังทำงาน เพราะเสียงเครื่องปรับอากาศที่เปิดอยู่ ทำให้เธอนึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง

“กล้อง” หญิงสาวถลันตัวขึ้นทันที พาตัวเองที่เปลือยเปล่าไปที่กล้องที่เธอตั้งเอาไว้

แต่... “ไอ้ย่ะ อะไรกันเนี่ย”

ดูเหมือนจะมีคนปิดมัน เธอนึกถึงใครไม่ได้เลย ต้องเป็นเจ้าของร่างกำยำ พ่อซานต้าคนนั้นแน่ ๆ ศรีเรียมรีบเปิดที่บันทึก แต่แล้วก็แทบตาถลน เพราะว่าตั้งแต่เข้าห้องมา สองคนนัวเนีย ไม่เห็นหน้าตาของอีกฝ่าย

แล้วในตอนที่เขาสะบัดตัวมาเอากระเป๋าของเธอมาวาง ปิดบังเลนส์แบบพอดี ๆ แล้วเขายังถอดเสื้อที่ถอดออก พาดปิดอีก

“เฮ้อ... ให้มันได้อย่างนี้สิ เวรกรรมเอ๊ย”

หญิงสาวยังเปิดดูต่อ ในตอนที่เขามาหยิบเอาเสื้อไปใส่ ก็เห็นเพียงแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงที่ส่องกระทบเข้าที่แผงอกขาวผ่องของเขาเต็ม ๆ

“ โอ้โฮ... เห็นแต่หัวนมชมพู” ศรีเรียมตาค้าง แม้จะยังไม่เห็นหน้าเขาชัด ๆ เพราะเงาบดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง

แต่สิ่งที่เด่นชัดกระแทกตาจนเธอแทบหยุดหายใจคือ ยอดอกสีชมพูสดใสที่ตัดกับผิวขาวสะอาดตาของเขา แถมยังมีรอยกัดของเธอที่ทำบนแผงอกของเขา

“แบบนี้จะหาพ่อเจอที่ไหน พรินต์ออกมาให้ลูกดูแค่นี้อะนะ” เธอพึมพำอย่างหัวเสียนิด ๆ

“หน้าตาจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะ... แต่หัวนมสีนี้ พ่อของลูกฉันแน่นอน”

ศรีเรียมนึกถึงใบหน้าของพ่อซานต้าหัวนมชมพูคนนี้ไม่ออก ทำเอาเกิดจิตใจปั่นป่วน

“ช่างเถอะ ๆ สงสัยเขาไม่อยากให้ฉันเห็นเขา รู้จักเขา”

สักพัก... “หรือว่าเขาแต่งงานมีเมียแล้ว”

“อะ! ก็ไม่แน่” ศรีเรียมพูดกับตัวเอง ตอบโต้ไปมาเหมือนคนเป็นบ้า

“เอาเหอะ ๆ ช่างมัน ในเมื่อเป็นพรหมลิขิตแบบนี้ ไม่รู้จักก็ดี จะได้ไม่เครียด”

ใช่... เพียงคิดว่าเขามีครอบครัวแล้ว ศรีเรียมก็น้ำตาเอ่อขึ้นมา ก่อนจะปล่อยโฮลั่น เหมือนคนอกหัก...

ในเวลาต่อมา... ศรีเรียมจัดการแต่งตัว และพยายามแต่งหน้ากลบเกลื่อนร่องรอยการร้องไห้ด้วยเมกอัปราคาแพง เธอหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เพิ่งซื้อมา ด้วยเบอร์มงคลสุขภาพดี หญิงสาวตัดสินใจกดโทรศัพท์ออกหาบุคคลเดียวที่เป็นที่พึ่งทางใจ

“ฮัลโหล... คุณพ่อคะ”

(“ยายเรียม! นี่เบอร์ใครน่ะ”)

“เบอร์ใหม่หนูเองค่ะ”

(“อ้าว แล้วจะเปลี่ยนเบอร์ทำไม”)

“พ่อขา หนูจะเริ่มทำอะไรใหม่ หนูต้องสร้างตัวตนใหม่ กับเบอร์มงคล”

(“เฮ้อ... แกเชื่อเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ”)

“ก็เชื่อเอาไว้บ้าง โบราณว่าจิ้งจกทักยังต้องหยุด จริงไหมคะพ่อ”

(“จริง พ่อก็คิดว่าแกหายไปไหน ไม่ติดต่อมาตั้งแต่เมื่อวานล่ะ อะ! แล้วหายไปไหนมา”)

เสียงตวาดอันทรงพลังของคุณศรีไทย ดังลั่น จนเธอต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหู

(“พ่อโทรศัพท์หาเบอร์เก่าแกเป็นร้อยสาย ก็ติดต่อไม่ได้ รู้ไหมว่าแกทำเรื่องงามหน้าไว้แค่ไหน”)

“อูย... เรียมขอโทษค่ะพ่อ มือถือเครื่องเก่าเรียมตกแตก”

(“แก้ตัวละสิ”)

“ไม่ได้แก้ตัวนะคะ เรียมเพิ่งไปซื้อมือถือใหม่มา เบอร์นี้เป็นเบอร์ใหม่เรียมด้วยค่ะพ่อ” เธอตอบเสียงสั่น

(“แล้วแกจะไม่ใช้เบอร์เก่าแล้วหรือ”)

“หนูไปหาเครื่องสำรองก่อน แต่ว่าจะซ่อมเครื่องนี้ที่หน้าจอมันแตกเอาค่ะ ตอนนี้มันใช้การไม่ได้”

(“เรื่องมือถือพังน่ะ ช่างมันเถอะ! แต่เรื่องที่แกเบี้ยวนัดคุณคริสโตเฟอร์เมื่อวานน่ะ มันเรื่องใหญ่ แกทำให้พ่อเสียหน้ามากนะเรียม คุณคริสโตเฟอร์เขาเป็นนักธุรกิจระดับหมื่นล้าน เขาอุตส่าห์เจียดเวลามาให้แก แต่แกกลับอ้างว่ารถเสีย แล้วหายจ้อยไปเลย”)