บทที่ 4 เล่นเกม

ศรีเรียมร้องครางไม่เป็นคำคน ลืมตัวเผลอใจแอ่นร่างเด้งรับการสวนตะบันเอวของเขาอย่างไม่นับ สะโพกสอบของเขาเร่งความเร็วอัดเสือกรัวแกนบุรุษเข้าใส่ศรีเรียมอย่างบ้าคลั่ง เป็นไปตามครรลองธรรมชาติ มันเป็นความสุขอัศจรรย์ที่หญิงสาวไม่เคยเจอ เขาหายใจแรง

ส่วนศรีเรียมหอบหายใจระรวยอยู่ใต้ร่างหนาที่โยกขยับกระแทกบดหนักหน่วง เสียงอัดแน่นของสองอวัยวะดังพั่บ ๆ ความสุขที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

“คุณซานต้า อ๊าย...” ศรีเรียมหวีดร้อง

ตอนที่เขาขยับตัวกระชั้นถี่ ศรีเรียมยกมือขึ้นกุมหน้าท้อง น้ำตาไหลพราก ๆ คริสโตเฟอร์กระแทกอัดท่อนแกร่งเข้าไปสุดท้าย ก่อนจะหยุดกึก แล้วส่งฉีดความสุขลาวาสีขุ่นเข้าไปในร่องน้อย ๆ ของศรีเรียมจนล้นปรี่

“ผมเสกลูกให้คุณแล้วนะ แต่นี่แค่เกมแรก” คริสโตเฟอร์พึมพำเสียงพร่า สายตาเข้มจ้องมองใบหน้าสวยที่บัดนี้แดงเถือก คริสโตเฟอร์ส่งเสียงหัวเราะ ที่เห็นรอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าของศรีเรียม เขาบดจูบลงไปบนกลีบปากของศรีเรียมอีกครั้ง

คริสโตเฟอร์จะจุดไฟปรารถนาในตัวของเธอ และจะตักตวงความสุขนี้แบบมิรู้หน่าย แผงอกล่ำสันบดเบียดกับความนุ่มนวลของหญิงสาวอีกครา

“คืนนี้ คุณจะได้รับพรไปแบบเต็ม ๆ ชอบไหม”

“ไม่รู้ค่ะ”

“จริงหรือเปล่า ตอบตามหัวใจสิ ชอบไหม”

“อื้อ... ชอบก็ได้”

“ไม่น่ารักเลย ขอถามอีกทีนะ ชอบไหม” เขาเค้นเสียง พร้อมกับลากปลายลิ้นไปบนลำคอของเธอ

“ชอบค่ะ”

เมื่อได้คำตอบที่ถูกใจ คริสโตเฟอร์ก็จะจัดเต็มให้ แรงปรารถนาถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง

เพลิงไฟแห่งเกมรักรอบสองเพิ่งเริ่มต้น ไม่รู้ว่าจะมอดดับลงไปตอนไหน เหลือเพียงความทรงจำสีหวานและเย้ายวนใจ ที่จะสลักลึกอยู่ในหัวใจ และความทรงจำของคนทั้งคู่

เช้าวันรุ่งขึ้น... แสงแดดรำไรส่องผ่านม่านเนื้อดีกระทบเข้ากับใบหน้าคมสันของคริสโตเฟอร์ เขากะพริบตาตื่นขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก

คริสโตเฟอร์วาดแขนไปข้างกาย หมายจะคว้าคนตัวเล็กเข้ามากอด ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า…

"เรียม?"

เขาหยัดกายลุกขึ้นนั่ง ความเย็นเยียบของเตียงบอกให้รู้ว่าเธอจากไปพักใหญ่แล้ว คริสโตเฟอร์ขมวดคิ้วอย่างสงสัย

จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก ที่วางอยู่บนข้าง ๆ หมอน พร้อมกับปึกธนบัตรหนาเตอะสีเทาที่วางทับกันเอาไว้ เขารีบคว้ามาอ่านทันที…

(ขอบคุณสำหรับพรเมื่อคืนนะคะคุณซานต้า คุณบริการดีมากจริง ๆ เงินนี่ถือเป็นค่าเสียเวลา และค่าน้ำเชื้อของคุณนะคะหวังว่าคุณซานต้าคงพอใจ ไม่ต้องตามหากันนะคะ เพราะฉันกำลังจะไปสวรรค์แล้ว... ลาก่อนค่ะ)

"หึ... ไปสวรรค์งั้นเหรอ?" เขานึกไปถึงคำพูดของเธอ เหมือนกับเอ่ยอยู่ตลอดเวลาว่าเธอจะตาย แต่การดูถูกเขา ไม่ดูเสียเลยว่า ห้องวีไอพีนี้ ใครจะมาพักมานอนกันได้ง่าย ๆ อาจจะเป็นเพราะศรีเรียมก็รวย จึงคิดว่า คนเขาคงจะอยู่จะกินแบบนี้เป็นปรกติ

เขาอ่านข้อความนั้นวน ๆ ไปอีกครั้ง ก่อนที่คริสโตเฟอร์ขยำกระดาษโน้ตจนยับยู่ในมือ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ ทั้งโกรธ ทั้งนอยด์ ที่เธอหาว่าเขาเป็น...ไอ้ตัว

‘นี่จัดว่า... สบประมาทกันชัด ๆ รุนแรงมาก’ เขาเป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาลดิเฮลตี้อินเตอร์เนชันแนล และนักธุรกิจระดับพันล้าน แต่กลับถูกยายเด็กที่ตัวเองแอบมองมาตลอด ซื้อด้วยเงินไม่กี่หมื่น แถมยังโดนทิ้งไว้กลางทาง หลังจากโดนเคลมไปทั้งคืน!

"ไปสวรรค์งั้นเหรอ ศรีเรียม... อย่าให้ผมเจอนะ ผมจะลากคุณลงมาจากสวรรค์ แล้วให้คุณมาชดใช้ค่าบริการที่ผมจัดหนัก ให้เมื่อคืน... จนคุณร้องไม่ออกเลยคอยดู!"

เขายกยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มบนใบหน้าร้าย ๆ

‘แล้วลูกในท้องอีก ผมเป็นพ่อนะ’

คริสโตเฟอร์นึกถึงใบหน้าของสาวน้อยแสนซน และก๋ากั่น เมื่อคืนเสนอให้เขาเป็นพ่อเด็ก แล้วตอนนี้จะเฉดหัวทิ้ง

‘ได้ที่ไหน เสียเชิงชายหมดนะสิ’

คริสโตเฟอร์เห็นความสนุก

‘เอาเถอะ เธอจะเก่งกว่าฉันหรือ ไม่มีทางหรอก คอยดูตัวพ่อจะต้อนหนูน้อยนะครับ โปรดติดตามตอนต่อไป... หนูเรียม’

ณ ห้องทำงานหรู บนชั้นสูงสุดของโรงพยาบาลชื่อดัง

คริสโตเฟอร์นั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างที่ถูกจัดวางอย่างวิจิตรบรรจง เขาสั่งให้เลขาฯ จัดเตรียมเมนูแสนอร่อยที่ผู้หญิงน่าจะชอบมาไว้เต็มโต๊ะ

ใจของเขาเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อรู้ว่าวันนี้จะได้เจอกับศรีเรียม ในฐานะคู่ค้าอย่างเป็นทางการ เขาวางแผนจะเช็กบิลเรื่องเงินปึกนั้นให้หายแค้น

กริ๊ง... กริ๊ง... มือถือของเขาสั่นขึ้น ชื่อที่บันทึกเอาไว้ เป็นเบอร์ของศรีเรียมที่คุณศรีไทยเอาให้ เขารีบกดรับสายทันที ปลายสายกลับเป็นเสียงหวานที่คุ้นหู จนเขาแทบหยุดหายใจ

("เอ่อ... สวัสดีค่ะคุณคริสโตเฟอร์ ศรีเรียมเองนะคะ ลูกสาวของคุณพ่อศรีไทย ที่นัดหมายกับคุณเอาไว้วันนี้นะคะ พอดีว่า... เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ รถเรียมยางแบนอยู่แถวชานเมือง แถวนี้ไม่มีช่างเลยค่ะ เรียมคงไปตามนัดไม่ได้แล้ว ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ เอาไว้โอกาสหน้าเรียมจะไปพบคุณให้ได้ค่ะ ส่วนเอกสารเรียมจะให้เมสเซนเจอร์เอาไปส่งให้นะคะ")

เธอพูดแทบไม่หยุดหายใจทีเดียว เล่นเอาคริสโตเฟอร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ความดีใจที่ได้ยินเสียงเธอถูกตีกลับด้วยความผิดหวัง

"รถเสียเหรอครับ? ให้ผมส่งคนไปรับไหม?"

("ไม่เป็นไรค่ะ! เรียมจัดการได้ เรียมเกรงใจคุณคริสโตเฟอร์น่ะค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ ช่างมาแล้วค่ะ") เธอกดวางสายไป ทิ้งให้เขานั่งจ้องมองโต๊ะอาหารราคาเหยียบแสนอย่างหงอยเหงา

คริสโตเฟอร์ถอนหายใจยาว พลางตักอาหารเข้าปากด้วยความรู้สึกไร้รสชาติ ในหัวดันมีแต่ภาพซานต้าคืนดุ ที่มีสาวน้อยตัวเล็ก ๆ นอนระทดระทวยอยู่ใต้ร่าง พร้อมกับหายใจกระเส่า

"ให้ตายสิ... ทำไมผมเอาแต่คิดถึงคืนนั้นนะ" เขาพึมพำกับตัวเอง สายตาคมก้มลงมองแผงอกของเขาภายใต้เสื้อเชิ้ตหรูหราของแบรนด์เนมดัง