บทที่ 4 เล่นเกม
‘อะไรกันวะไอ้คริส แม่สาวน้อยคนนี้จำแกไม่ได้อีกแล้ววะ แล้วคราวนี้ยังกล่าวหาว่าแกเป็นคนส่งของ ไอ้แมสเซนเจอร์’
เขาเผลอมองค้างได้แต่ส่งสายตามองตามศรีเรียม ที่รีบวางของในมือ แล้วปรี่เข้าไปในวงล้อมของเพื่อน ๆ ที่เริ่มโยกย้ายส่ายสะโพก เพราะได้ยินเพลงโปรดที่กำลังฮิตติดลมบน
มันเป็นความรู้สึกที่โคตรจะดี... ที่ได้อยู่ในช่วงเวลาดีๆ ของเธอ แต่ดันไม่ใช่คนสำคัญเสียแบบนั้น
คริสโตเฟอร์ได้เห็นศรีเรียมเติบโต เธอไม่ใช่เด็กสาวขี้แยคนนั้นอีกแล้ว แต่เป็นนางสาวศรีเรีมที่สวยขึ้น และต่อไปศรีเรียมก็คงจะตามหลอกหลอนและจองจำหัวใจคริสโตเฟอร์เอาไว้เพียงผู้เดียว
คริสโตเฟอร์ก้มลงประทับจูบเบา ๆ ที่ขมับของคนข้างกายในปัจจุบัน
"ที่ผมไม่มองใคร... ก็เพราะใจมันรอคุณคนเดียวมาตลอดนั่นแหละ ยายหนูเรียม"
เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะหลับตาลงเคียงข้างผู้หญิงที่เป็นทั้งอดีต ปัจจุบัน
และคำคืนนี้ที่เขาได้มอบสเปิร์มเข้าท้องเธอ
‘เพี้ยง! ท้องนะครับ’
ศรีเรียมอาจจะกำลังจะเป็นแม่ของลูกในอนาคตของเขา
ถ้าเรื่องนี้เป็นจริง... คริสโตเฟอร์จะอาสาและยึดครองปกป้องเธอกับลูกด้วยชีวิต
เช้าวันรุ่งขึ้น...
แสงแดดรำไรส่องผ่านม่านเนื้อดีกระทบเข้ากับใบหน้าคมสันของคริสโตเฟอร์ เขากะพริบตาตื่นขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก
ความอุ่นซ่านจากค่ำคืนที่ผ่านมา ยังคงตกค้างอยู่ในกระแสความรู้สึก
คริสโตเฟอร์วาดแขนไปข้างกายหมายจะคว้าคนตัวเล็กเข้ามากอด
ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า และความเย็นเยียบของที่นอน
"เรียม?" ชายหนุ่มเอ่ยชื่อของเธอ เขาหยัดกายลุกขึ้นนั่ง
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่วางทับด้วยปึกธนบัตรสีเทาหนาเตอะ
เขาหยิบมันขึ้นมาอ่าน และนั่นทำให้รอยยิ้มเมื่อครู่...หายวับไปทันที
(ขอบคุณสำหรับพรเมื่อคืนนะคะคุณซานต้า คุณบริการดีมากจริงๆ เงินนี่ถือเป็นค่าเสียเวลา และค่าน้ำเชื้อของคุณนะคะ หวังว่าคุณซานต้าคงพอใจ ไม่ต้องตามหากันนะคะ เพราะฉันกำลังจะไปสวรรค์แล้ว... ลาก่อนค่ะ)
"หึ... ไปสวรรค์อย่างนั้นเหรอ?"
คริสโตเฟอร์ขยำกระดาษโน้ตจนยับยู่ในมือ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนขำที่ถูกสบประมาทอย่างรุนแรง
เขาเป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาลดิเฮลตี้ อินเตอร์เนชันแนล นักธุรกิจระดับพันล้านที่ใครๆ ต่างรุมล้อม แต่กลับถูกยายเด็กนี่มองว่า...เขาขายตัว
“โอ้มายก็อด” เขาหลุดคำออกมา ปากยังอ้าค้าง
ศรีเรียมสาวเต็มวัยที่สดใส และเขาแอบมองมาตลอด
เธอซื้อเขามานอนด้วย ด้วยเงินไม่กี่หมื่น แถมยังทิ้งเขาไว้กลางทาง หลังจากโดนเคลมไปทั้งคืน!
เขายกยิ้มร้ายที่มุมปาก...
อันที่จริง การเจอกันในฐานะคู่ค้าในวันนี้ต่างหาก ที่จะไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยสักนิด
“ยายหนูน้อย เดี๋ยวเราเจอกัน”
ไม่เพียงแต่คิด เขากลับพูดออกมาด้วย ในหัวของคริสโตเฟอร์คิดถึงแต่ศรีเรียม กับเสียงครางหวานรัญจวนของเธอ ยามที่เขาเคลื่อนไหวยวบยาบอยู่บนเนื้อตัวนุ่มนิ่ม
เมื่อก่อนต้นตระกูลของศรีเรียมทำธุรกิจนำเข้าอุปกรณ์การแพทย์รายใหญ่ของประเทศไทย และยังคงมีบริษัทเหล่านี้อยู่
ทั้งคุณศรีไทยพ่อของเธอ ก็พยายามเสนอโปรเจกต์ศูนย์ดูแลสุขภาพครบวงจรสำหรับคนวัยเกษียณให้กับเขามาพักที่ที่ดินของเขา ทำเลทองที่เขาใหญ่
คริสโตเฟอร์สืบจนแน่ใจตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่า ตัวแทนที่จะมาเจรจาวันนี้คือศรีเรียม เขาจึงตั้งใจจะใช้เรื่องงานเป็นข้ออ้างเพื่อเข้าหาเธออย่างเป็นทางการ
แต่ใครจะคิดว่า...แม่สาวน้อยใจเด็ดจะชิงลงมือช่วงชิงเอาเวลาดี ๆ ของเขากับเธอ โดยที่คริสโตเฟอร์อยู่ในคราบซานต้าหนุ่ม
“เฮอะ! ถูกเธอตัดหน้าแผนการของผมไปก่อนเสียแล้ว”
คริสโตเฟอร์หลุดขำออกมา
‘ในเมื่อคุณกล้าท้าทายผม ลูบคมเหลี่ยมชายชาตรีของผม ถ้าเช่นนั้นเราสองคนมาดูสิว่าในฐานะคู่ค้า คุณจะยังกล้าซ่าอยู่อีกไหม’
คริสโตเฟอร์ต่อสายหาเลขาฯ ทันที
(“ค่ะเจ้านาย”)
"เตรียมห้องรับรองวีไอพี จัดโต๊ะอาหารที่ดีที่สุด และจำไว้... วันนี้ ถ้าคุณศรีเรียมมาถึง ให้ต้อนรับเธอในฐานะแขกพิเศษของผมคนเดียวเท่านั้น"
จากนั้นเขาก็อาบน้ำแต่งตัว เพื่อไปรอพบผู้หญิงคนเก่งที่ก๋ากั่นสุด ๆ
‘ศรีเรียม’ ชื่อของเธอผุดอยู่ในหัวของคริสโตเฟอร์แบบวนไป
ณ โรงพยาบาล
เขานั่งรอการมาของศรีเรียมอยู่ในห้องทำงานหรูหรา ตรวจเช็กเอกสารสำคัญ สัญญาที่เขาแอบแก้ไขข้อกำหนดบางอย่าง เพื่อให้เขามีข้ออ้างในการได้เจอหน้าเธอทุกสัปดาห์
ใจของเขาสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อใกล้ถึงเวลานัด
จนกระทั่ง มือถือสั่นเตือน... เป็นเบอร์ของศรีเรียมที่เขาเพิ่งได้มาจากคุณศรีไทยเมื่อเช้า
เขากดรับสายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่หัวใจพองโตคับแน่นในอก
("เอ่อ... สวัสดีค่ะคุณคริสโตเฟอร์ ศรีเรียมเองนะคะ ลูกสาวของคุณพ่อศรีไทยค่ะ พอดีว่า... เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยกับเรียม คือ... อย่างนี้นะคะ รถเรียมยางแบนอยู่แถวชานเมือง แถวนี้ไม่มีช่างเลยค่ะ เรียมคงไปตามนัดไม่ได้แล้ว ต้องขอโทษจริงๆ นะคะคุณคริสโตเฟอร์ แต่เดี๋ยวเอกสารเรียมจะส่งเมสเซนเจอร์ไปให้นะคะ")
เธอพูดเร็วปร๋อ ราวกับกลัวว่า เขาจะหาว่าตัวเองไม่มีความรับผิดชอบ และจะมาเกเรเอาในเวลานี้
ซึ่งมันช่างดูจงใจจนนักธุรกิจเขี้ยวลากดินอย่างเขา กลับคิดไปอีกแบบ ชายหนุ่มคิดลบ และกล่าวหาว่า เขาดูออกทันทีนะ เธอกำลังหนีเขาอย่างนั้นหรือ
แต่สิ่งที่ชายหนุ่มพูดออกไป...
"รถเสียเหรอครับ? ให้ผมส่งคนไปรับไหม? แถวนั้นผมมีสาขาของโรงพยาบาลอยู่ พอจะประสานช่างให้ได้นะครับ" เขาถามหยั่งเชิงด้วยน้ำเสียงอาทรที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์
("ไม่เป็นไรค่ะ เรียมจัดการได้ เรียมเกรงใจคุณคริสโตเฟอร์นะคะ แค่นี้ก่อนค่ะ ช่างมาแล้ว")
ตืด... เธอชิงตัดสายไป ทิ้งให้เขานั่งจ้องมองโต๊ะอาหารราคาเหยียบแสนอย่างหงอยเหงา
คริสโตเฟอร์ถอนหายใจยาวๆ พลางนึกถึงปึกเงินที่เธอทิ้งไว้ให้ประจานความพ่ายแพ้ของเขาเมื่อเช้า
"หนีได้หนีไปศรีเรียม... แต่อย่าลืมนะว่า คุณพ่อคุณฝากฝังโครงการนี้เอาไว้กับผม ถ้าคุณไม่มาหาผมที่นี่ ผมก็จะไปหาคุณเอง" เขาพึมพำกับตัวเอง
สายตาคมมองผ่านกระจกหน้าต่างออกไปแบบไกลๆ
ในหัวมีแต่ภาพหญิงสาวตัวเล็กๆ ที่นอนระทดระทวยอยู่ใต้ร่างหนาของเขาเมื่อคืน
กะวันนี้ จะดูสีหน้าของเธอสิ ว่าจำพ่อซานต้าคนเมื่อคืนได้หรือเปล่า
คนที่ให้ของขวัญเป็นสเปิร์มกับเธอ
งแหม... แบบนี้ก็ได้หรือศรีเรียม’
กะจะสานสัมพันธ์ดี ๆ กับเธอเสียหน่อย แต่ก็พลาดเสียแล้ว
เขาพ่นลมหายใจแรง ๆ เสียดแทงออกมาจากรูจมูก หน้ามุ่ยทุ่ย
‘แบบนี้ ต้องจับเธอสั่งสอน และพาเธอไปขึ้นสวรรค์อีกหลายๆ ทีก็แล้วกันนะ ฮึ! ยายหนูเรียม’
