บทที่ 6 ซวย
กริ๊ง... กริ๊ง... เสียงมือถือที่แผดดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝนตกหนักริมถนน
ทำเอาศรีเรียมที่กำลังยืนถือร่มพะรุงพะรังสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามประคองร่มมือหนึ่ง อีกมือควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าอย่างทุลักทุเล
พอเห็นว่าเป็นสายจากคริสโตเฟอร์ เธอก็รีบกดรับสาย เนื่องจากเกรงใจที่เบี้ยวเขา
“สวัสดีค่ะคุณคริสโตเฟอร์”
(“อยู่ที่ไหน?) เสียงทุ้มที่ลอดมาตามสายนั้น ฟังดุและเข้ม จนคนฟังใจฝ่อ
ศรีเรียมหน้าเหวอไปชั่วขณะหนึ่ง
“หา! อะไรนะคะ? เอ่อ... คุณถามเรื่องเอกสารใช่ไหมคะ เรียมให้เมสเซนเจอร์ไปส่ง... แล้วค่ะ...”
คริสโตเฟอร์ก็ชะงักไปเหมือนกัน เมื่อนึกได้ว่าเผลอใส่อารมณ์หึงหวงลงไปกับเธอ จนเกินเลยหน้าที่
เขาจึงปรับโทนเสียงให้ดูเป็นงานเป็นการขึ้น
(“เอ่อ... ผมจะโทรมาบอกว่า ผมได้รับเอกสารเรียบร้อยแล้วครับ”)
“อ๋อค่ะ โล่งใจไปที คือเรียมต้องขอโทษคุณคริสโตเฟอร์จากใจจริงนะคะ ที่ไปตามนัดไม่ได้ พอดีความซวยของเรียมยังไม่หมดน่ะค่ะ ตอนนี้รอแท็กซี่อยู่ แต่ฝนดันตกหนักมาก...”
(“ฝนตกหรือ? แล้วนี่คุณอยู่ไหน? ให้ผมส่งคนไปรับไหม?”)
น้ำเสียงเขาดูร้อนรนขึ้นมาทันที
“ไม่เป็นไรค่ะ เรียมกำลังจะไปที่พัก... พอดีพ่อไม่อยู่บ้าน เรียมเลยว่า จะไปนอนโรงแรมวีเวสเทิร์นนะคะ เอ่อ... แต่จะแวะไปหาเพื่อนก่อนด้วยค่ะ” เธอรายงาน เหมือนรายงานผู้ปกครอง
ยังแปลกใจว่า ทำไมต้องบอกเขาเรื่องนี้
(“วีเวสเทิร์น?”) เขาพึมพำ หัวคิ้วของคริสโตเฟอร์เลิกขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าร้ายๆ
เพราะนั่นคือโรงแรมที่เขามีห้องพักวีไอพีอยู่พอดี! แถมเป็นโรงแรมที่อยู่กับเธอเมื่อคืนอีกด้วย
ทว่าพอนึกถึงภาพชุดว่ายน้ำสุดแซ่บในไอจีของเธอ ความไม่พอใจ หึงหวงในตัวของหญิงสาว ก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกรอบ
'หรือยายตัวแสบนี่ จะไปนัดคู่นอนคนใหม่ เพื่อทำลูกแทนเขา'
คริสโตเฟอร์เอ่ยถามทันควัน
(“ที่นั่นมีผับนะ... คืนนี้คุณจะไปเที่ยวที่นั่นหรือ?”) เขาถามหยั่งเชิง เสียงเข้มขึ้นมาอีกโดยไม่รู้ตัว
“ยังไม่แน่ใจค่ะคุณคริสโตเฟอร์ อุ๊ย!”
จังหวะนั้นเอง ลมกระโชกแรงหอบใหญ่พัดจนร่มในมือศรีเรียมแทบหลุดปลิว เธอพยายามยื้อร่มไว้ จนโทรศัพท์เครื่องหรูหลุดมือตกลงไปบนพื้นถนนที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำ
เป็นจังหวะเดียวกับที่มีรถยนต์คันหนึ่งแล่นผ่าน ซัดน้ำกระจายเข้าใส่ตัวเธอ
และ... เสียงดังกร็อบ!
ล้อรถเหยียบเข้าที่สมาร์ทโฟนราคาครึ่งแสนของศรีเรียมจนแหลกละเอียดต่อหน้าต่อตาของเธอ
“กรี๊ด! มือถือของฉัน ไอ้บ้า!”
สัญญาณขาดหายไปทันที ทิ้งให้คริสโตเฟอร์ที่ถือสายอยู่ จ้องมองหน้าจอด้วยความตระหนก
เขาได้ยินเสียงกรีดร้องสั้นๆ ก่อนจะเงียบหายไป
หัวใจนักธุรกิจหนุ่มหล่นวูบ ร้อนรนจนนั่งไม่ติด
'เกิดอะไรขึ้น! เธอโดนรถชนหรือเปล่า? หรือใครทำอะไรเธอ!'
เขาพยายามโทรกลับ แต่สถานะคือปิดเครื่อง ยิ่งทำให้เขาแทบคลั่ง รีบคว้ากุญแจรถพุ่งตรงไปยังโรงแรมทันที
ทางด้านศรีเรียม...
เธอในเวลานี้ สภาพเหมือนลูกหมาตกน้ำ ศรีเรีมหอบเอาสังขารเปียกปอน และซากโทรศัพท์ที่พังยับเยิน กลับมาถึงห้องพักในโรงแรมได้สำเร็จ
หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนโถชักโครกในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว พลางจ้องมองซากมือถือด้วยสายตาละห้อย
หน้าจอแตกละเอียดเป็นใยแมงมุม และนิ่งสนิทไปแล้ว
“ไม่น่าเลย ฮึ! ยายเรียม แกทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย โอ๊ย!” เธอทึ้งผมตัวเองอย่างไม่รู้จะแก้ไขเรื่องที่เกิดขึ้นได้อย่างไร
ไหนจะมะเร็ง ที่เธอเข้าใจว่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน
ไหนจะภารกิจทำลูก
แล้วนี่เครื่องมือสื่อสารชิ้นสำคัญยังมาพังพินาศ
“เฮ้อ... ฉันจะท้อแท้แล้วนะ” ทำเสียงฮือ ๆ เหมือนคนร้องไห้ออกมาด้วย
ด้วยความลนลานและเสียดาย เธอพยายามจะเขย่าซากมือถือเพื่อดู เผื่อว่าปาฏิหาริย์จะทำให้มันเปิดติดขึ้นมา จะได้โทรศัพท์ไปคุยกับคุณคริสโตเฟอร์ให้รู้เรื่องว่า เธอยังอยู่ดี ไม่ได้เป็นอะไร
แค่เปียกไปทั้งตัว และมือถือของสำคัญยังเปียกยังมีแค่ซาก
อยู่ ๆ มือก็เกิดลื่น
ปรื๊ด... มือถือเจ้ากรรมดันหลุดมืออีกครั้ง
จ๋อม!
คราวนี้มันไม่ได้ตกลงพื้น... แต่มันร่วงลงไปนอนนิ่งอยู่ในโถส้วมต่อหน้าต่อตา
“อ๊าย! ตุยเย่ของจริงแล้ว ฮือ...”
ศรีเรียมแทบอยากจะกรีดร้องให้ก้องโรงแรม ความซวยซ้ำซวยซ้อนถาโถมกระหน่ำจนอยากจะร้องไห้
เธอรีบคว้านหาซากมันขึ้นมาเช็ดสะบัดปัดน้ำออก แต่ทุกอย่างได้จบสิ้นแล้ว...
มือถือไม่ติด แล้วเธอจะไปคุยกับพาร์ตเนอร์รายใหญ่ได้อย่างไร
“ป่านนี้เขาคงคิดว่า เธอตายไปแล้วเหรอมั้ง”
หญิงสาวงึมงำขอโทษขอโพยเขาผ่านอากาศด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ
ทางด้านคริสโตเฟอร์...
เขาบึ่งรถมาถึงโรงแรมด้วยความเร็วสูง แววตาคมกริบแทบจะพ่นไฟได้ ความหงุดหงิดและเป็นห่วงพุ่งพล่านจนแทบจะเหวี่ยงทุกอย่างทิ้ง
เมื่อติดต่อเธอไม่ได้ เขาก็เหมาเอาว่า เธออาจจะกำลังเล่นตัว หรือที่แย่กว่านั้นคือเธอกำลังอยู่กับผู้ชายคนอื่น
“วางสายไปแบบนั้น แล้วไม่คิดจะโทรกลับมาหากันเลยเหรอ”
เขากระแทกเท้าเข้าห้องวีไอพีของตัวเองพลางคำรามลอดไรฟัน
ภาพศรีเรียมในชุดว่ายน้ำสีแซ่บตามหลอกหลอนจนเขานั่งไม่ติด
เขาต้องการตัวเธอ... ต้องการยืนยันความเป็นเจ้าของ
และท้ายสุด คริสโตเฟอร์ต้องรู้ให้ได้ว่า... ศรีเรียมยังปลอดภัยดี
คริสโตเฟอร์รินวิสกี้เพียวๆ ลงแก้ว ดื่มรวดเดียวเพื่อดับความร้อนรุ่มในใจ
“เรียม... เธอเป็นเมียผมแล้ว ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ครอบครอง นอกจากผมคนเดียว”
เขาสั่งการให้พนักงานตรวจสอบรายชื่อแขกที่เข้าพักทันที
ในเมื่อเธอหนีเขาไม่ได้ และเขาเองก็ไม่คิดจะปล่อยให้เธอหนี...
คืนนี้ซานต้าจะกลับมาทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของให้ถึงห้องเลยทีเดียว
