บทที่ 8 ถวิลหา

(“เรียม... แกตั้งใจจริง ๆ นะ แล้วแกคิดว่าจะเจอเขาหรือ... เรียม”)

“ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าฉันมีดวงสมพงศ์กับเขา ก็หวังจะได้เจอ”

(“แม่เด็กน้อย”)

“เด็กอะไรของแก ของฉันไม่เด็กนะ ฝ่ามือของแกปิดไม่มิดก็แล้วกัน”

(“ค่ะ ตัวไม่เด็ก แต่วุฒิภาวะ ระวังนะ ไอ้โฮสต์แก่จะหลอกเอา ระวังมันแบล็กเมล”)

“ภพ! แกจะมาเพิ่มความเครียดให้ฉันหรือไง”

เอกภพหัวเราะลั่นดังกว่าเดิมอีก พลางชายตาดูตารางงานในมือ

(“ก็ได้ ๆ ที่นั่นไม่ไกลบ้านของฉันเท่าไหร่... เดี๋ยวดูอีกทีนะ ถ้าเคลียร์งานเสร็จ จะตามไป แต่อย่าเพิ่งดื่มจนเมาหัวราน้ำล่ะ เดี๋ยวจะจำหน้าผู้ชายไม่ได้อีก”) เอกภพอดแซวไม่ได้

“ฉันไม่พลาดอีกแล้ว ครั้งนี้เจอเขาตัวเป็น ๆ จะจับล็อกหน้า แล้วถามเลย ว่าไปไหนมาคุณสามี”

(“พ่อหัวนมชมพู เอ๊ะ! หรือว่า ผู้ชายคนนั้นจะเป็นดารา คุณมาริโอ้ เมาเร่อ”)

“ย่ะ คงไม่มีผู้ชายหัวนมชมพูคนเดียวในโลกล่ะมั้ง”

ศรีเรียมวางสาย สายตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอไม่รู้เลยว่าการเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ใหม่ครั้งนี้

จะทำให้คริสโตเฟอร์ติดต่อเธอไม่ได้ จนเขาแทบจะคลุ้มคลั่งกว่าเดิม เพราะพอตัดสินใจจะเดินหน้า เขาก็โทรศัพท์เอย ส่งข้อความถึงศรีเรียมเอย แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมา

‘เธอจะไปที่ผับใช่ไหม แม่หนูเรียม’

คริสโตเฟอร์เพิ่งจะว้าวุ่นเอาตอนแก่ ทำเอาต้องกระดกน้ำสีอำพันลงคอไปแบบรัว ๆ

ฝ่ายศรีเรียม รีบกิน รีบกลับห้อง ไปอาบน้ำ แต่งตัวใหม่ จะให้สวยไฉไล เพื่อไปตามหาพ่อของลูก

ศรีเรียมเพิ่งเสียตัวครั้งแรก ถือว่า...อย่างไรก็ไม่คิดจะนอนกับผู้ชายหลายคน เธอได้แต่ภาวนาให้เจอเขา

โดยที่ศรีเรียมไม่รู้เลยว่า การกลับไปที่ผับในคืนนี้ จะเป็นการก้าวเท้าเข้าไปในกรงเล็บของราชสีห์ที่กำลังหิวโหย...

ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คือ... คริสโตเฟอร์ เจ้าของโรงพยาบาลที่เธอผิดนัดกับเขานั่นเอง!

ได้เวลา... คนที่ไปก่อนศรีเรียมกลับเป็นคริสโตเฟอร์ เอาจริงสายตาทุกคู่พุ่งตรงมาที่เขา เพราะยังเป็นชุดเดิมที่เขาใส่ในคืนนั้น

แต่ยังดีที่มีหน้ากากที่เขายังจงใจใส่มาเพื่อปกปิดตัวตน สิ่งที่คริสโตเฟอร์กลัว กลัวหญิงสาวจะจำเขาไม่ได้มากกว่า

บรรยากาศภายในผับหรูของโรงแรมวีเวสเทิร์นคืนนี้ ยังคงอบอวลไปด้วยแสงสี และการเฉลิมฉลองที่ค้างคามาจากเทศกาลคริสต์มาส และย่างเข้าสู่ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่

ผู้คนมากมายขยับกายตามจังหวะเพลงบีตหนัก ๆ แต่ทว่ามันเพิ่งจะสองทุ่มเอง คนก็ไม่เยอะ ไม่มีใครจะโดดเด่นไปกว่าชายหนุ่มอีกแล้ว

คริสโตเฟอร์หาที่นั่งในมุมเดิม ที่ศรีเรียมต้องมองมายังเขา อย่างไรคืนนี้ต้องกลับไปกระชับมิตรกับหญิงสาวอีกครั้ง

คริสโตเฟอร์ไม่เคยไม่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้มาก่อน เขาก้มมองดูชุดที่ใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า มือยังคอยจับที่กระดุมที่เขาปลดลงมาจนเห็นแผงอกรำไร เขานั่งดื่มบรั่นดีราคาแพงมาตั้งแต่สองทุ่ม สายตาคมกริบประดุจพยัคฆ์จ้องมองไปยังประตูทางเข้าอย่างไม่ละสายตา

ยิ่งเวลาล่วงเลยไปจนเกือบสี่ทุ่ม ความหงุดหงิดแกมคลั่งรักก็ยิ่งทวีคูณ

‘คุณทำให้ผมรอนะ ศรีเรียม คุณกล้าดียังไง’  มือหนากำแก้วเหล้าแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาสบถในใจ พลางยกเหล้าขึ้นกระดกจนหมดแก้ว ความเมามายเริ่มแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด ก็ไม่กินข้าว ดันมาดื่มเหล้า ไม่เมาให้รู้ไป

ความหวง ห่วงใย และแอบหึง ทั้งที่ตัวเองหาใช่เจ้าของของศรีเรียมไม่ กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ยิ่งเมื่อเขานึกถึงภาพเธอที่อาจจะกำลังแต่งตัวสวยไปอ่อยใครที่ไหนสักแห่งหนึ่ง

‘หรือว่าเธอจะไปเที่ยวที่อื่น ไม่น่า ไม่...’ ใจของคริสโตเฟอร์ก็พะวง

ขณะเดียวกันที่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักของศรีเรียม...

“ยัง... ยังสวยไม่พอ!” ศรีเรียม สะบัดผมที่ดัดลอนมาอย่างดี รับกับใบหน้ารูปไข่ของเธอแล้ว หญิงสาวเปลี่ยนสีลิปสติกเป็นรอบที่ห้า และเติมไฮไลต์ที่หัวตาเป็นรอบที่สิบ คืนนี้เธอมาในชุดเดรสรัดรูปสีขาวมุกสั้นกุดจนใจหาย เว้าหลังลึกโชว์ผิวเนียนละเอียด

“มะเร็งจะกินปอดหรือกินตับฉันก็ช่าง แต่คืนนี้ฉันต้องสวยที่สุด ฉันจะไปจับซานต้าคนนั้นมาทำลูกให้ได้... แต่เขาจะมาหรือเปล่านะ หรือว่า... อาจจะถูกผู้หญิงคนไหนคว้าตัวไปก็ได้!”

ทำตาโต ๆ เมื่อเห็นมือถือบอกเวลา ว่านี่ใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว

“ว้าย! ฉันมั่วทำอะไรอยู่นี่” เธอบ่นกระปอดกระแปด

กดส่งข้อความไปหาเอกภพ แต่ฝ่ายนั้นบอกว่ายังคุยธุระไม่เสร็จ

(ก็มันใกล้สิ้นปี เธอ... ยายเรียม ฉันไปไม่ได้)

ศรีเรียมหน้ามุ่ย เมื่อคิดว่าเพื่อนรักมาไม่ได้แล้ว เธอต้องไปคนเดียว

‘เอาเหอะ! ไปคนเดียวก็ได้วะ’ ศรีเรียมแววตามุ่งมั่น เธอมั่นใจมากว่าซานต้ากล้ามแน่นคนนั้นต้องมาที่นี่อีกแน่

‘เขาได้ฉันแล้ว ต้องอยากสัมผัสฉันอีกครั้งสิ’ เพราะเธอมีเซนส์ ขนาดตัวเองยังจดจำแบบติดตรึงในจิตใจ แล้วยังขจัดจุดสีชมพูบนอกของเขา สองจุดนั้นออกไปจากความทรงจำไม่ได้ มันช่างแม่นยำยิ่งกว่าหน้าพ่อซานต้าเสียอีก

22.15 น. ณ ผับวีเวสเทิร์น

ทันทีที่ร่างบางในชุดขาวก้าวเท้าเข้ามาในผับ กลิ่นน้ำหอมราคาแพง และออราความสวยก็เตะตาคริสโตเฟอร์เข้าอย่างจัง เขาเผยยิ้มอย่างแสนสุข

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเมาทำให้เขาทรงตัวลำบากเล็กน้อย แต่สัญชาตญาณนักล่ากลับตื่นตัวเต็มที่

ศรีเรียมกวาดสายตาไปรอบ ๆ และนั่นไง! ซานต้าของเธอ

‘โอ้แม่เจ้า เขายังใส่ชุดสีแดง และหน้ากากนั่น’ ศรีเรียมหัวเราะคิกคัก ก้าวขามาทางคริสโตเฟอร์อย่างไม่ลังเล สายตาของหญิงสาวจ้องแผงอกที่คุ้นเคยอย่างไม่วางตา