บทที่ 47 อยู่ใกล้กันแค่นี้

ปุริมปรัชญ์ถอนหายใจก่อนจะจอดรถหน้าร้านเบเกอรี่แห่งหนึ่งเขาคิดว่าถ้าหากร้านนี้ยังไม่ใช่ก็คงจะต้องหยุดไว้แค่นี้ก่อนเพราะมันใกล้จะถึงเวลาที่เขาต้องกลับเข้าไปในโรงพยาบาลแล้ว

เมื่อเปิดประตูกระจกเข้าไปกลิ่นหอมจากขนมก็ลอยมาปะทะจมูกชายหนุ่มไม่ได้เข้าไปถามเหมือนกับร้านอื่นๆ เพราะตอนนี้เขารู้สึกเมื่อยขาม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ