บทที่ 230

สักพักหนึ่ง หนูน้อยก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น “หม่ามี้คะ หนูอยากเป็นเพื่อนกับโซฟีค่ะ! หนูจะแบ่งตุ๊กตาให้โซฟีเล่น แล้วก็จะเล่าเรื่องสนุกๆ ที่โรงเรียนอนุบาลให้ฟัง แบบนั้นโซฟีก็จะไม่เศร้าอีกแล้วใช่ไหมคะ”

ถ้อยคำของลูกสาวเป็นดั่งกระแสธารอันอบอุ่น ทำให้ดวงตาของเอเลนเอ่อคลอขึ้นมาทัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ