บทที่ 53 พ่อหม้ายที่รัก บทที่ 14

เมื่อเวลาผ่านไป แสงตะวันที่สาดส่องผ่านเข้ามา ภัสนันท์ไม่ยอมให้เขาโต้แย้งใดๆ อีก จะมาอ้อนเหมือนเด็กๆ ก็คงไม่ได้อีกแล้ว ต่างคนต่างมีภาระหน้าที่ ที่ต้องทำในยามเช้าด้วยกันทั้งนั้น แต่เพียงเห็นใบหน้าง้ำๆ ท่าทางแสนงอนของพี่ปราบ ภัสนันท์ก็อดที่จะฝังจมูกลงบนผิวแก้มของเขาแรงๆ เหมือนแกล้งไม่ได้

“ให้รางวัลนะค...