บทที่ 4 ฉันสามารถรักษาคุณได้

ตลอดหลายปีที่อาศัยอยู่ต่างประเทศ ๆ อลีนาต้องทั้งเรียนไปด้วยและทำงานทำงานไปด้วยเพื่อหาเลี้ยงลูกแฝดทั้งสาม ในช่วงแรกเธอยังได้เพื่อนร่วมห้องช่วยดูแลเด็ก ๆ ให้ แต่เมื่อเพื่อนกลับประเทศไป นานวันเข้าเด็ก ๆ ก็เริ่มโตจนสามารถอยู่บ้านกันเองได้ เรื่องนี้จึงทำให้อลีนาคลายความกังวลไปได้มาก

อลีนาเดินทางไปยังห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุดเพื่อซื้อของใช้ในบ้านและของใช้เด็ก พร้อมทั้งเลือกเสื้อผ้าให้ลูก ๆ อีกสองสามชุด เมื่อนึกขึ้นได้เธอก็เดินไปยังแผนกเสื้อผ้าบุรุษ เพราะเสื้อผ้าของผู้ชายคนนั้นขาดรุ่งริ่งไปหมดแล้ว ถือซะว่าเธอทำบุญซื้อเสื้อผ้าผู้ชายให้เขาสักชุดสองชุดก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นจะปล่อยให้เขาโป๊ตลอดก็คงไม่ได้

ขณะที่กำลังเลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่นั้น โทรทัศน์ด้านบนก็รายงานข่าวล่าสุด: "เมื่อเร็ว ๆ นี้ กรณ์ ประธานคนใหม่ของบริษัท ศิริเอก ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เบื้องต้นคาดว่าเกิดจากการขับรถเร็วเกินกำหนดทำให้เสียหลักพลิกคว่ำตกหน้าผาและเกิดระเบิดขึ้น แต่ไม่พบร่างของนายกรณ์ในที่เกิดเหตุ ต่อไปนี้คือภาพสถานการณ์ในที่เกิดเหตุ หากมีพยานท่านใดเห็นเหตุการณ์เพิ่มเติมโปรดติดต่อญาติ โดยจะมีรางวัลนำจับให้อย่างงาม"

อลีนาเงยหน้าขึ้นมอง แต่ภาพบนหน้าจอตัดสลับไปอย่างรวดเร็วทำให้เธอมองไม่ทัน เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะดูหน้าตาของกรณ์สักหน่อย แต่ก็ไม่ทันได้เห็น

เธอจึงยืนรอฟังข่าวต่ออีกสักครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่มีข่าวเกี่ยวกับกรณ์อีก เมื่อเห็นว่าดึกมากแล้ว อลีนาจึงตัดสินใจเดินทางกลับบ้าน

อีกด้านหนึ่ง สุพรรณีกำลังเลือกเสื้อผ้าผู้ชายอยู่ ทันใดนั้นหางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเพ่งมองให้ชัดขึ้น

เห็นเพียงหญิงสาวรูปร่างสมบูรณ์แบบ หน้าตาสวยโฉบเฉี่ยว กำลังเลือกเสื้อผ้าบุรุษด้วยท่าทีสง่างามและสุขุม

ช่างคุ้นตาเหลือเกิน สุพรรณีขมวดคิ้วเรียวสวย พร้อมกับคาดเดาด้วยความรู้สึกไม่ยินยอมอย่างที่สุดว่า หญิงสาวผู้สง่างามคนนั้นคือพี่สาวต่างแม่ของเธอ! อลีนา! นังนั่นโผล่หัวกลับมาแล้วอย่างนั้นเหรอ?!

เมื่อเห็นว่าอลีนากำลังจะเดินจากไป สุพรรณีจึงรีบวิ่งตามไปทันที แต่กลับถูกฝูงคนขวางไว้ ประกอบกับอลีนาเดินเร็ว เพียงไม่กี่ก้าวเธอก็คลาดกันจนได้

นังแพศยานั่นจะรีบเดินไปไหนนักหนา!

สุพรรณีก่นด่าในใจ ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างออกจึงรีบกดโทรศัพท์โทรออกไปหาใครบางคน "พี่ธงชัย เมื่อกี้ฉันเจออลีนาค่ะ จริง ๆ นะ ต่อให้มันกลายเป็นเถ้าถ่านฉันก็จำได้แม่น ตกลงตามนี้ พี่ไปสืบมานะว่ามันพักอยู่ที่ไหน ครั้งนี้ก็อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้เด็ดขาด!"

ในตอนนั้น อลีนาหนีไปต่างประเทศทั้งที่ยังไม่ได้เซ็นใบหย่า ทำให้เธอต้องอยู่กินกับธงชัยในสถานะที่คลุมเครือ ถึงแม้จะมีลูกชายด้วยกันแล้ว แต่เธอก็ยังตกเป็นขี้ปากของพวกคุณนายไฮโซหลังมื้ออาหารอยู่ดี ผ่านมาสี่ปีแล้ว เธอต้องทำให้อลีนาเซ็นใบหย่าให้ได้!

......

เจ้าตัวเล็กทั้งสามคนเชื่อฟังมาก พวกเขาไม่แตะต้องสิ่งของอันตรายใด ๆ เลย ในขณะที่น้องเบนซ์กำลังเดินหมากรุกสากลเป็นเพื่อนนิน่า น้องแชมป์ก็นั่งอ่านหนังสือและคอยช่วยนิน่าเดินหมากอยู่เป็นระยะ

เวลาผ่านไปไม่นาน นิน่าก็เริ่มนั่งไม่ติดที่ เธอรีบยัดตัวหมากรุกใส่มือน้องแชมป์พลางบอกว่า"หนูจะไปดูหน่อยว่าคุณลุงคนหล่อตื่นหรือยัง!"

ยังไม่ทันที่น้องแชมป์กับน้องเบนซ์จะทันตั้งตัว นิน่าก็วิ่งปรู๊ดออกไปแล้ว สองแฝดไม่มีทางเลือกจึงต้องรีบวิ่งตามไป

"คุณลุงคนหล่อยังไม่ตื่นเลย จะตายแล้วหรือเปล่านะ"

นิน่าเอามือประคองแก้มป่อง ๆ ของตัวเองไว้ ดวงตาที่ไร้เดียงสาจ้องมองคนที่อยู่บนเตียงตาไม่กระพริบ น้องเบนซ์จึงเอ่ยขึ้นว่า: "ไม่หรอกน่า หม่ามี้มีฝีมือการรักษาที่เก่งกาจมาก ต้องช่วยชีวิตเขาได้แน่ ๆ"

น้องแชมป์ยื่นมือไปอังจมูกผู้ชายคนนั้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสุขุม: "ยังหายใจอยู่"

นิน่าจึงรีบเสริมว่า "งั้นก็ดีเลย คุณลุงคนหล่อตัวสูงใหญ่ดูแข็งแรงมากขนาดนี้ ต้องช่วยงานหม่ามี้ได้เยอะแน่ ๆ ให้ช่วยตากสมุนไพรก็ยังดีนะ"

กรณ์: "......"

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?ทำไมข้างหูถึงได้เสียงดังหนวกหูขนาดนี้? เหมือนเสียงนกกระจอกแตกรังเลยกรณ์ขมวดคิ้วเข้มด้วยเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ๆ ลืมตาขึ้น

"ว้าย! คุณลุงคนหล่อตื่นแล้ว!" ภาพแรกที่เห็น กรณ์เห็นเด็กหญิงตัวน้อยผิวขาวผ่องเหมือนตุ๊กตา ทำเอาเขาตะลึงไปชั่วขณะ

น้องเบนซ์รีบตะโกนขึ้น"น้องแชมป์ คุณลุงตื่นแล้ว!"

น้องแชมป์ขยับเข้าไปใกล้ จ้องมองกรณ์แล้วพูดด้วยท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย "คุณตื่นแล้วเหรอครับ หม่ามี้บอกว่าถ้าคุณฟื้นขึ้นมาก็แสดงว่าปลอดภัยแล้ว"

หนึ่ง สอง สาม... เด็กสามคนนี้หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ โผล่หน้ามาเหมือนเห็ดน้อยเลยแฮะ... กรณ์พยายามจะเอ่ยปาก แต่น้ำเสียงที่ออกมากลับแหบพร่าอย่างยิ่ง "ที่นี่ที่ไหน?" นึกสงสัยในใจว่า อย่าบอกนะว่าอยู่ในบ้านเห็ด

น้องแชมป์ตอบ "ที่นี่คือแถบชานเมืองครับ เป็นบ้านคุณยายผมเอง"

กรณ์ถามต่อ "แล้วผู้ใหญ่ในบ้านพวกเธอเป็นคนช่วยฉันไว้เหรอ?"

นิน่ายิ้มแฉ่ง พลางตอบว่า "หม่ามี้เป็นคนช่วยคุณไว้ค่ะ คุณลุงคนหล่อ ทำไมคุณลุงถึงตกลงมาจากที่สูงขนาดนั้นล่ะคะ?"

ดวงตาสีนิลของกรณ์ฉายแววเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที ตอนนั้นรถของเขาถูกวางยา พอถึงทางโค้งบนเขา รถก็เสียหลักพุ่งลงหน้าผาทันที โชคดีที่เขากระโดดออกจากรถได้ทัน แต่ก็กลิ้งไปหลายตลบจนไปติดอยู่บนต้นไม้ ทำให้ไม่ตกลงมาแรงเท่าไหร่ หลังจากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้เเล้ว

แม่ของเจ้าเห็ดน้อยพวกนี้เป็นคนช่วยเขาไว้เหรอ?

กรณ์ถามต่อ "แล้วหม่ามี้พวกเธอล่ะ?"

"ไปซื้อของครับ"

"แล้วคุณยายล่ะ?"

"อยู่บนสวรรค์แล้วครับ ที่นี่มีแค่พวกเราสามคนกับหม่ามี้"

กรณ์จึงถามไปตามมารยาท "แล้วพ่อพวกเธอล่ะ?" สิ้นคำถามนั้น เจ้าตัวเล็กทั้งสามกลับเงียบกริบขึ้นมาทันที

น้องเบนซ์เบะปาก "คุณลุงครับ ลุงถามเยอะไปหน่อยนะครับ"

กรณ์: "......"

เอาล่ะสิ เกิดมาเพิ่งเคยโดนเจ้าเห็ดน้อยดุใส่เป็นครั้งแรก

"คุณลุงคนหล่อ ดื่มน้ำก่อนสิคะ" นิน่ารีบส่งน้ำให้ทันที กระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะถามว่า "คุณลุงคนหล่อชื่ออะไรคะ? เป็นคนทีไหนเหรอ?"

กรณ์มองเด็กหญิงตัวน้อยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู จิตใจก็พลันอ่อนลง ก่อนจะรับแก้วน้ำมาดื่มไปหลายอึก

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมตอบคำถาม น้องเบนซ์ก็ขมวดคิ้ว "คุณลุงความจำเสื่อมหรือเปล่าครับ?"

นิน่าอุทานด้วยความตกใจ "ความจำเสื่อมหรอคะ?"

น้องเบนซ์พยักหน้า "ไม่เคยดูในทีวีเหรอ พอรถชนส่วนใหญ่ก็ความจำเสื่อมกันทั้งแหละ คุณลุงก็น่าจะเป็นเหมือนกัน ไม่งั้นทำไมถึงไม่ยอมตอบอะไรเลยล่ะ?"

กรณ์ทั้งขำทั้งเอ็นดูในความแสบของเจ้าเด็กสามคนนี้ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น

ดวงตาของนิน่าเป็นประกายด้วยความดีใจ "หม่ามี้ต้องกลับมาแล้วแน่ ๆ!"

จากนั้นเจ้าตัวเล็กทั้งสามก็วิ่งตึงตังออกไป

"หม่ามี้!"

นิน่ากำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตู แต่น้องแชมป์รีบขวางไว้ก่อน ทั้งสามคนจึงหยุดและแอบดูผ่านช่องประตูก็เห็นผู้หญิงแปลกหน้ายืนอยู่ข้างนอก

เด็กจึงถามพร้อมกัน "คุณเป็นใครครับ/คะ?"

"สวัสดีจ้ะเด็ก ๆ ผู้ใหญ่ในบ้านไม่อยู่กันเหรอ? น้าเป็นแม่บ้านที่จ้างมาทำความสะอาดนะจ๊ะ..." พี่ทรายซึ่งเป็นแม่บ้านเมื่อเห็นแฝดสามหน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบก็อดตื่นเต้นไม่ได้

"อ๋อ ไม่รู้สิครับ น้าค่อยมาใหม่เถอะ!"

พูดจบ เด็ก ๆ ก็พากันเดินกลับเข้าไปในบ้านทันที

พี่ทราย: "......" นี่มันสถานการณ์อะไรเนี่ย?

นิน่าเดินไปพลางหันกลับไปมอง "น้องแชมป์ ไม่เปิดประตูให้คุณน้าคนนั้นจะดีเหรอ?"

น้องแชมป์ตอบ "นอกจากหม่ามี้กับแม่ทูนหัวแล้วไม่ว่าจะเป็นใครก็ห้ามเปิดให้เด็ดขาด"

อลีนารีบเร่งกลับบ้านเพราะแม่บ้านโทรศัพท์มาตามอยู่หลายสาย ทว่าพอเธอกลับมาถึง แม่บ้านก็กลับไปอย่างหัวเสียเสียแล้ว ซึ่งก็ช่วยไม่ได้ อลีนาคงต้องหาจ้างคนใหม่

พออลีนาเดินเข้ามา นิน่าก็วิ่งถลาเข้ามาหา

"หม่ามี้ คุณลุงคนหล่อตื่นแล้วค่า!"

"เหรอจ๊ะ? ตื่นเมื่อไหร่ แล้วเขาได้พูดอะไรบ้างไหม?"

อลีนาวางของในมือลงแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนแขก น้องแชมป์กับน้องเบนซ์ก็อยู่ด้วย นิน่ารายงานสถานการณ์ไปพลางรื้อค้นถุงขนมไปพลาง พี่ชายทั้งสองก็พลอยสนใจตามไปด้วย

อลีนาเดินไปที่ข้างเตียงแล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะวางมือนุ่ม ๆ บนหน้าผากของกรณ์เพื่อวัดไข้ การเข้ามาใกล้แบบกะทันหันทำให้กรณ์ถึงกับเผลอสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขานึกไม่ถึงว่าคนที่ช่วยเขาไว้จะเป็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้

"คุณเป็นคนช่วยผมเหรอ?"

"ใช่ค่ะ คุณยังมีไข้อ่อน ๆ อยู่ เดี๋ยวฉันจะไปต้มยามาให้กินนะ"

นิ้วเรียวของอลีนาแตะที่ข้อมือของกรณ์เพื่อจับชีพจร แต่พอเห็นเขาจะขยับตัว เธอก็พูดขัดเสียงเข้ม "อย่าขยับซี้ซั้วสิคะ ขาขวากับแขนซ้ายคุณหัก ตอนนี้ยังลุกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น"

"อะไรนะ?!"

กรณ์ตกใจสุดขีด เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าแขนขาตัวเองไร้ความรู้สึก นี่เขาเพิ่งจะรู้ตัว แต่กลับต้องกลายเป็นคนพิการงั้นเหรอ?

อลีนาจ้องมองใบหน้าอันเย็นชาของกรณ์ ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง "วางใจเถอะนะคะ ฉันสามารถรักษาคุณให้หายดีได้ค่ะ"