บทที่ 5 คุณมันเลว ep 4
คุณมันเลว ep 4
“กินข้าวก่อนนะครับ” ลูกน้องคนหนึ่งนำข้าวกล่องกับน้ำเปล่ามาให้ เขาพาเธอกลับมายังห้องเดิม
“เดี๋ยวค่ะ” ยาหยีดักก่อนที่ชายคนนั้นจะเดินออกจากห้อง อย่างน้อยท่าทางของเขาก็ไม่ได้น่ากลัวเท่าเจ้านาย “ฉันขอถามอะไรคุณได้ไหมคะ”
“...” ชายคนนั้นไม่ตอบ
“พี่ชายของฉันทำอะไรไว้หรอคะ” เธอยังคงงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะยังไม่สามารถจับต้นชนปลายถูก พี่ชายเธอไปทรยศเขาเรื่องอะไรทำไมเขาถึงได้ทารุณกับเธอเยี่ยงนี้
“ถ้าเธออยากรู้คุณต้องถามเจ้านายฉัน” ชายคนนั้นเลี่ยงที่จะตอบ
“ฉะ..ฉันไม่กล้าถามค่ะ ฉันกลัวเขา”
“ดีแล้วครับ เพราะถ้าเธอถามอาจจะไปกระตุกต่อมเจ้านายฉัน ทางทีดีอยู่เงียบๆแล้วรอเจ้านายฉันพูดให้ฟังเองดีกว่า”
“ค่ะ”
“กินนะ เพราะถ้าเกิดเธอไม่กินวันนี้เธอก็จะไม่ได้กินอะไรอีกเลย เดี๋ยวฉันไปเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้”
ลับหลังร่างชายคนดังกล่าวยาหยีรีบตักข้าวเข้าปากด้วยความหิวกระหาย เกือบหนึ่งวันที่เธอไม่ได้กินข้าว ส่งผลให้ทานครั้งเดียวจนหมดกล่อง พลันน้ำตาก็ไหลร่วงจนเลอะเปรอะแก้มที่แสนมอมแมม
น้อยใจในชีวิตของตัวเอง ทำไมเธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ เธอกลัวเขามาก ผู้ชายที่ใส่หน้ากากหมาป่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภายใต้หน้ากากใบนั้นเขาจะดูโหดร้ายเพียงใด
“ฮึก..ฮื้อๆๆๆ” ร่างบางยกมือปิดหน้าร้องไห้อีกรอบ เธออยากออกไปจากตรงนี้ เขาปฏิบัติต่อเธอไม่ต่างจากนักโทษ
หลังจากที่นั่งร้องไห้ไม่นาน ลูกน้องของเขาก็นำหมอนกับผ้าห่มมาให้ เธอจึงรีบล้มหัวลงหมอนทันทีด้วยความอ่อนเพลีย เพราะวันนี้โดนเขาวางยาไปจึงรู้สึกอ่อนเพลียอยู่บ้าง ร่างบางนอนคิดหาทางหนีอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเผลอหลับไป
“เธอนอนแล้วครับ”
“...” ร่างสูงที่นั่งเช็ดปืนอยู่หมุนเก้าอี้มาหาลูกน้อง ก่อนจะถอดหน้ากากหมาป่าออก
“คุณโทคิยะจะเอายังไงต่อดี”
“ตามตัวมันมาให้เร็วที่สุด ถ้าเจอมันแล้วส่งคลิปนี้ไปให้มันดู” เขายื่นแผ่นซีดีให้ลูกน้อง
“แล้วน้องสาวของมันล่ะครับ”
“รอฆ่าพร้อมไอ้ใหญ่” ร่างสูงพูดอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร แต่คนเป็นลูกน้องไม่เห็นด้วย
“ผมว่าเราควรจะปล่อยเธอไป”
“มึงกำลังคิดอะไรอยู่ไอ้คิน หรือมึงชอบน้องมัน”
“เปล่าครับผมแค่สงสาร อย่างน้อยเธอคนนั้นก็ไม่มีส่วนรู้เห็นอะไร” ภาคินก้มหน้างุดเมื่อโดนสายตาดุๆของเจ้านาย
“เป็นพี่น้องกันทำไมจะไม่รู้”
“ผมว่าเธอดูอ่อนต่อโลกจนไม่รู้ว่าพี่ชายทำเรื่องอะไรไว้”
“มึงหุบปากแล้วออกไปเดี๋ยวนี้ภาคิน!” ร่างสูงชี้นิ้วไปที่ประตู ภาคินจะก้มหัวให้แล้วเดินออกไปอย่างเงียบๆ
ภาคินรู้ดีว่าโทคิยะเป็นคนเลือดเย็นฆ่าได้ฆ่า แต่เขากลับไม่เห็นด้วยที่จะฆ่าเธอ เพราะอย่างน้อยเธอก็เป็นน้องสาวของเพื่อนสนิท ใหญ่เป็นเพื่อนสนิทของเขาเอง เขาเป็นมือซ้ายส่วนไอ้ใหญ่เป็นมือขวาให้โทคิยะ แต่ในเมื่อใหญ่ทำผิดเขาจำเป็นต้องทำตามคำสั่งของโทคิยะ แม้ในใจจะอยากช่วยน้องสาวของใหญ่ แต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะถ้าเกิดโทคิยะรู้เข้าทั้งเขาและเธอไม่มีวันตายดีแน่
“กูขอโทษจริงๆนะใหญ่ กูจำเป็นต้องทำ”
“นอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน” ร่างสูงใช้เท้าถีบไปที่สีข้างคนตัวเล็กเบาๆที่นอนหลับตาพริ้มราวกับกำลังฝันหวาน ใบหน้ามอมแมมจนเขารู้สึกรังเกียจ
“อื้อ~” คนขี้เซาพลิกตัวก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมกาย
“ฉันบอกให้ตื่น!” เมื่อสะกิดหลายรอบแล้วแต่คนตัวเล็กยังไม่ตื่น เขาจึงเดินไปหยิบถังน้ำในห้องน้ำมาสาด
ซ่าาาาาา!
“ว้ายยยยย!” ร่างบางที่กำลังฝันหวานสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ จู่ๆมีคนเอาน้ำมาสาดตัวเธอจนเปียกปอน ก่อนจะพบว่าเป็นบุรุษชายหน้ากากหมาป่านั่นเองเป็นคนสาดน้ำใส่เธอ
“ต้องให้ฉันปลุกเหมือนหมาใช่ไหม” ชายหนุ่มย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ก่อนจะใช้มือหนาเชยคางมนขึ้นมา
“...” เธอเผลอสบตากับเขาอีกแล้ว แววตาดุดันและแสนน่ากลัว
“เธอชื่อยาหยีใช่ไหม” เขาถามเสียงเรียบ
“ชะ..ใช่ค่ะ..คุณรู้จักชื่อฉันได้ยังไง” ร่างบางถามด้วยความกล้าๆกลัวๆ
“ไม่มีอะไรเกี่ยวกับเธอที่ฉันไม่รู้จัก”
———————————————
