บทที่ 102 ทาสยาเสพติด

เมื่อว่านชิงชิงตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดทรมานสาหัสก็เข้าจู่โจมทันที มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความกระหายที่กัดกินลึกลงไปถึงกระดูก เธอรู้สึกเหมือนมีมดนับล้านไต่ยั้วะเยี้ยะอยู่ใต้ผิวหนัง ร้อนรุ่มราวกับถูกไฟสุม ความทรมานนี้เหนือกว่าความเจ็บปวดใดๆ ที่เธอเคยเผชิญมา ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ไร้หน้า...