บทที่ 37 อย่าดื้อนะคะ

คนตัวสูงรั้งร่างบอบบางเข้ามากอด 

“ผมอยากกลับไปห้องของเราจัง”

“อย่าดื้อค่ะ”

โจวเจียอีเงยหน้าหัวเราะแล้วยกมือสองมือประคองใบหน้าหวานสบตากับดวงตาหลังแว่นตาแสนเชย แต่ภายใต้ดวงตาใสกระจ่างคือความอ่อนโยนอย่างที่เขาไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน 

“คราวนี้คุณเชื่อใจผมได้หรือยัง ผมไม่เคยมีใครและไม่เคยซุกเมียเก็บไว้”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ