บทที่ 4 คู่กัด - 03 - ห้องประชุม | NC+++
“ไอ้บ้าบาสเตียน นะ นายมาทำอะไรตรงนี้!” หญิงสาวแหวใส่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าเสียงหลง
“เฮียก็มาประชุมกับผู้ร่วมหุ้นไง เบบี๋ จะตกใจทำไมคะ”
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูห้องประชุมดังขึ้นสามครั้ง
“เข้ามา” เป็นเค้กที่เอ่ยอนุญาต สุดาเลขาเดินเข้ามาพร้อมข้อมูลผู้ถือหุ้น ใจจริงเธอควรจะให้เจ้านายเธอได้ศึกษาก่อนเข้าประชุม แต่ท่านประธานใหญ่ และประธานผู้ร่วมหุ้นสั่งเอาไว้ว่าให้เอามาให้หลังจากทั้งคู่อยู่ในห้องประชุมด้วยกัน หลังจากที่สุดาเดินออกไปแล้ว ห้องประชุมอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสนิท
“อะแฮ่ม... ไม่คิดจะพูดอะไรกับเฮียหน่อยเหรอ” เป็นบาสเตียนที่ทำลายความเงียบด้วยคำถาม
“นายทำแบบนี้ทำไม นายจะตามจองเวรจองกรรมฉันไปถึงไหน ตั้งแต่ที่มหา’ ลัยนายก็คอยแกล้งฉันสารพัด จบไปแล้วนายก็ยังพยายามหาทางมาแกล้งฉัน แล้วนี่อะไร มาร่วมหุ้นอะไร ฉันไม่ร่วมกับนายหรอกนะ ฉันไม่สนุกกับนายด้วย”
บาสเตียนใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเองเพื่อสงบสติอารมณ์ที่หญิงสาวตรงหน้าอาละวาดใส่
“ก่อนจะด่าฉัน เปิดดูเนื้อหา หรือเงื่อนไขในเอกสารหรือยัง เราร่วมหุ้นกันมาปีกว่าแล้ว แค่ยังไม่มีการเปิดตัว และที่ฉันมาวันนี้ ก็เพื่อมาต้อนรับประธานคนใหม่ของบริษัทที่ฉันร่วมหุ้นด้วย ฉันไม่ได้มาทำสัญญา!!!” ทันทีที่บาสเตียนพูดจบสีหน้าของหญิงสาวซีดเผือดไปโดยปริยาย
พรึบ!!!!
“อ๊ายยยยย...!!” ร่างบางของเธอถูกท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่มตรงหน้ายกขึ้นให้นั่งกับขอบโต๊ะ ทันทีที่สะโพกของเธอประทับขอบโต๊ะ ชายหนุ่มดันตัวเข้ากลางหว่างขาเรียวทันที ทำให้กระโปรงสั้นของเธอเปิดขึ้นมาจนถึงเอว โชว์แพนตี้ตัวบางลายลูกไม้สีดำสวยงาม
“อืมมม...” บาสเตียนครางพอใจหลังจากที่เขาฉกริมฝีปากประกบจูบบดขยี้ริมฝีปากบางลงมาอย่างแรง มือหนาลูบไล้หน้าขาของหญิงสาวแผ่วเบา
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
กำปั้นเล็กทุบที่แผงอกแกร่งเต็มแรง แต่ชายหนุ่มที่โดนทุบกลับไม่รู้สึกอะไรเลย เขายังคงเดินหน้าประกบจูบเธออย่างเร่าร้อน มือหนาเลื่อนขึ้นมาจับคางมนของเธอเอาไว้ ส่วนอีกมือลูบไล้ดอกไม้งามที่อยู่ภายใต้แพนตี้ตัวบางอย่างนุ่มนวล เขาจงใจกดที่ปุ่มเสียวของเธอ เพื่อสร้างความกระสันให้เธอ
ร่างกายสาวหญิงสาวสั่นเทิ้ม เมื่อถูกกระทำอย่างอุกอาจน้ำตาใสค่อย ๆ ปิดบังม่านตาพร่ามัวแต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับตอบสนองสัมผัสของบาสเตียนทุกการกระทำ
“ปล่อยฉัน!” ทันทีที่ปากเป็นอิสระ เธอพ่นคำขออิสระจากเขา มือเล็กผลักชายหนุ่มตรงหน้าทำให้เขาเซถลาถอยหลังไปเพียงไม่กี่ก้าว
“ไอ้ทุเรศ ไอ้ชั่ว ไอ้ชาติหมา ไอ้ชิง... อุ๊บ!!”
ปากของเธอถูกปิดด้วยปากของชายตรงหน้าอีกครั้งขณะที่เธอดิ้นพล่านเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการของชายหนุ่ม โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอถูกปลดกระดุมออกจนหมดทำให้ตอนนี้ ร่างกายขาวนวล โชว์เนินอกอวบอิ่มที่ใหญ่โตเกินตัว ต่อหน้าชายหนุ่มที่เธอจงเกลียดจงชังนักหนา
“ถ้าด่าเฮียอีกแค่คำเดียว เฮียรับรองว่าเบบี๋ ได้เสียตัวในห้องประชุมแน่” ขณะที่ปากพูด มือหนาก็เกี่ยวแพนตี้ตัวบางของหญิงสาวรูดลงมาเรียบร้อยแล้ว
“นาย อึก นาย อย่านะ อย่าทำเค้กนะ” เสียงสะอื้นไห้เบา ๆ ของเธอไม่ได้ทำให้เขาเปลี่ยนความตั้งใจได้เลย บาสเตียนเพียงแค่ต้องการทำให้เธอรู้ตัวเอง ว่าเธอเป็นของเขา
“เรียกเฮียก่อนแล้วจะหยุด”
ถ้าเรียกเขาจะหยุดจริงเหรอ จากประสบการณ์ครั้งที่แล้ว บาสเตียนไม่ใช่คนที่เชื่อฟังอะไรง่าย ๆ ชายหนุ่มก้มลงใช้ปลายลิ้นอุ่นตวัดเลียยอดปทุมถันที่แข็งเป็นไต ราวกับต้อนรับสัมผัสของเขาอย่างไรอย่างนั้น
แกร่ก~
ขณะที่กำลังคิด หูของเธอก็ได้ยินเสียงคล้าย ๆ กับมีคนกำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ ไม่คล้ายหรอกคนตรงหน้าเธอกำลังถอดเข็มขัด และปลดกระดุมกางเกงตัวเอง
“ยะ อย่านะ” ไม่ทันแล้วเธอห้ามไม่ทัน ก็ไอ้คนตรงหน้าเนี่ยมันถกอันเดอร์แวร์ในสีดำลงมาแล้ว แก่นกายของเขาดีดผึ่งออกมาเมื่อได้รับอิสระจากการเกาะกุมของอันเดอร์แวร์ราคาแพง
เขากำชักรูดแก่นกายขนาดใหญ่ตามมาตรฐานของชาวยุโรป หัวใจสาวน้อยกระตุกวูบไหว เมื่อถูกมือของชายตรงหน้าจับขาเรียวให้แยกออกจากกัน ทำให้ดอกไม้งามที่ไม่เคยมีชายใดรุกล้ำ (นอกจากเขาที่เข้าได้แค่หัวอะนะ) เปิดออกสู่สายตาของเขาอีกครั้ง บาสเตียนค่อย ๆ ดันแก่นกายเข้ามาภายในช่องทางรักของเธอ
“ซี้ดดดด.... แน่นจังเบเบี๋” ขนาดเข้าแค่หัวยังแน่นขนาดนี้
“อือออ~ บะ บาสเตียน เค้ก จะ..เจ็บ”
“ถ้าไม่เรียกเฮีย ไม่หยุด” ไอ้บ้าบาสเตียน ไอ้เลว ใครจะไปเรียกมันแบบนั้น
“เอามันออกไปนะ ฉันเจ็บ” แก่นกายค่อย ๆ ขยับเข้าออกเนิบนาบทั้งที่เพิ่งเข้าไปได้แค่ส่วนหัวเท่านั้น สร้างความเสียวซ่าน และกระสันให้คนทั้งคู่
“ฮะ.... เฮีย เฮียขา... เอาออกไปก่อนได้ไหม เค้กเจ็บ” เอาวะ เอาตัวรอดก่อน บาสเตียนยกยิ้มพอใจกับสรรพนามที่เธอเรียก
“สัญญากับเฮียก่อนว่าจะเรียกแบบนี้ตลอดไป” ช่วงล่างยังคงขยับเข้าออกเบา ๆ
“ซี๊ดดด... คะ เค้กสัญญา” ความเสียวซ่านกำลังเล่นงานเธอ เพราะชายหนุ่มตรงหน้าไม่เพียงดันส่วนหัวของแก่นกายเข้ามาทักทาย เขายังใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงปุ่มกระสันของเธอเบา ๆ อีกด้วย
ก๊อก ๆ ๆ ๆ ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ทำให้บาสเตียนต้องถอนแก่นกายออกอย่างอารมณ์เสีย
“เดี๋ยวค่ะ อย่าเพิ่งเข้ามา” เป็นเค้กที่ตะโกนตอบออกไป เขา และเธอรีบจัดแจงอาภรณ์ของตัวเอง
“เข้ามาค่ะ” สุดาเดินเข้ามา เธอสังเกตเห็นใบหน้าของเจ้านายสาวเปลี่ยนสีเป็นสีแดงระเรื่อขณะที่กรอบหน้าคมคายของหุ้นส่วนหนุ่มมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา
“ประธานใหญ่ติดต่อมาค่ะ ฝากแจ้งคุณเค้กว่า สัปดาห์หน้าจะกลับมาจัดงานแถลงข่าวเรื่องร่วมหุ้นกับคุณบาสเตียน ให้คุณเค้กเตรียมตัวให้พร้อมค่ะ” เค้กพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้
“เบบี๋ จำไว้นะว่าเฮียจองเบบี๋แล้ว อย่าทำอะไรสิ้นคิดล่ะ”
น้ำเสียงจริงจังของเขาที่พูดขึ้น ยิ่งทำให้เธอโกรธจนร่างกายสั่นเทิ้มไปหมด นี่มันเวรกรรมอะไรของเธอกัน
“เฮียลืมบอก ถ้าเบบี๋ ดื้อ อาจจะมีภาพหลุดจากกล้องวงจรปิดในห้องนี้ออกไปก็ได้นะ” ร้ายกาจ ตานี่ ช่างร้ายกาจ
“บาสเตียน นายจำเอาไว้ สักวันนายจะต้องเสียใจที่ทำกับฉันแบบนี้”
“จุ๊ ๆ ๆ ๆ ๆ ไม่เอาน่า อะไรที่เฮียอยากได้ ต่อให้ต้องแย่งมา เฮียก็จะทำ”
