บทที่ 18 18

18

สีหน้าของคนถูกถามยังเรียบเฉยดุจเดิม ก่อนจะปรายตามองไปทางผู้เข้าร่วมประชุมในห้องแวบหนึ่ง

“โดยธรรมชาติของมนุษย์ไม่ว่าจะชาติไหน ส่วนใหญ่มักจะมองกันที่ภาพลักษณ์มากกว่าตัวตน ผมเคยได้รับสายตาดูหมิ่นดูแคลนจากคนรอบข้างตอนเข้าทำงานในบริษัทตัวเองใหม่ๆ หลายคนมองว่าพ่อเก่ง ลูกคงไม่ได้เรื่องได้ราวหรือไม่มีน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ