บทที่ 14 พาผู้ชายขึ้นห้อง
“พอโตขึ้นแล้วขนก็นุ่มด้วยนะคะป้า” ริศาพูดไปก็ลูบขนนุ่มๆของแมวน้อยไปด้วย เธอจำได้ว่าตอนที่เจอมันวันแรกขนของมันยังไม่นุ่มขนาดนี้เลย
“นุ่มสิจ้ะ ก็กินแต่อาหารดีๆที่หนูคอยซื้อมาไว้ให้น่ะแหละ ขอบใจแทนเจ้ามานีมันด้วยนะลูก ถ้าหนูไม่คอยซื้ออาหารดีๆมาไว้ให้ ลำพังกำไรกล้วยทอดป้าแต่ละวันก็ไม่กล้าซื้อให้มันกินหรอก ไหนจะค่าหมอเดือนก่อนที่มันป่วยนั่นก็อีก”
“ไม่เป็นไรค่ะป้าหนูเต็มใจ เสียดายก็แต่ที่หอหนูไม่ให้เลี้ยงสัตว์ไม่งั้นก็คงได้ลูบขนนุ่มๆนี้ทุกวัน”
“ไม่เป็นไรนะอยากลูบอยากเล่นก็มาที่นี่ได้ตลอดป้าจะคอยดูแลมันให้”
“ขอบคุณนะคะป้า งั้นเดี๋ยวพี่ไปหาอะไรกินก่อนน้า ขากลับจะแวะเอาของเล่นมาให้” ริศาหันบอกกับแมวน้อยและวางมันลงบนโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆร้านกล้วยทอด ก่อนจะเอื้อมมือไปขยี้ขนนุ่มอีกครั้งด้วยความหมั่นเขี้ยว หารู้ไม่ว่าการกระทำต่างๆทุกท่วงท่าของเธอนั้นอยู่ในสายตาของใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลและเขาก็มองเธออยู่ตลอดเวลา
“พะ…พี่ราม!” และเมื่อเธอหันมาเจอเข้ากับคนร่างสูงที่ยืนมองอยู่ ดวงตากลมสวยก็ต้องเบิกกว้างขึ้นทันทีอย่างไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะมาอยู่ตรงนี้ได้
“ทำไมมาอยู่ตรงนี้ได้คะ”
“เดินตามเธอมา” รามตอบกลับเสียงเรียบเช่นเคย
“ทำไมพี่มาไวจังล่ะคะเหลืออีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาที่พี่นัดไว้”
“ฉันมาทำธุระแถวนี้พอดี”
“งั้นเหรอคะแล้ว…เอ่อ”
“ฉันกลับไปคอนโดก่อนก็ได้ถ้าเธอยังไม่เสร็จธุระ” รามเอ่ยบอกพร้อมเตรียมจะหันตัวกลับเพื่อข้ามถนนไปที่รถของตัวเอง
“เดี๋ยวค่ะพี่ราม” ทว่าริศาก็รีบเรียกเขาไว้
“คอนโดพี่อยู่อีกทางเลยนะ ถ้าไม่รังเกลียดเรามาหาอะไรกินรองท้องกันก่อนดีไหมคะ แล้วค่อยไปบ้านพี่กัน” ริศาตัดสินใจเอ่ยชวนอีกคนไปด้วยความรู้สึกเกรงใจที่จะต้องขับรถกลับไปกลับมาเพื่อรับเธอ ทว่ารามก็ไม่พูดอะไรเอาแต่จ้องหน้าเธอนิ่ง ริศาจึงคิดว่าเขาคงจะไม่ชอบใจนักที่อยู่ๆเธอทำเป็นเหมือนสนิทและชวนเขาหาอะไรกินด้วยกัน
“เอ่อ…เอาตามที่พี่รามสะดวกก็ได้ค่ะ”
“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร…ไปสิ” คนตัวสูงที่ยังคงมองหน้าเธออยู่เอ่ยบอกพร้อมพยักเพยิดหน้าให้เธอนำทางไป
“พี่รามทานอะไรมาหรือยังคะ แถวนี้มีแต่อาหารธรรมดาๆนะ พี่ทานได้ไหม” ริศาที่เดินนำรามไปตามทางและมองหาร้านที่จะนั่งกินไปด้วยเอ่ยถาม เธอเกรงว่าคนอย่างรามจะนั่งกินอาหารตามร้านธรรมดาๆอย่างนี้ไม่เป็นจึงไม่รู้ว่าจะเลือกร้านไหนพาเขาเข้าไปนั่งดี
“ฉันอยากกินร้านนั้น” แต่ผิดคาด รามกลับเป็นฝ่ายเลือกและชี้ไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวเย็นตาโฟลูกชิ้นปลาที่อยู่ข้างหน้าเอง
“พี่รามทานได้แน่นะคะ” เธอถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เพราะร้านที่เขาเลือกเป็นแค่ร้านธรรมดาๆเล็กๆ
“เธอเคยกินร้านนี้ไหมล่ะ?” เขาถามเธอกลับ
“เคยสิคะ ร้านแถวนี้ริศากินมาหมดแล้วแหละ”
“อืม ถ้าเธอเคยกินแล้วไม่ตาย ฉันก็กินได้เหมือนกัน” ว่าจบร่างสูงก็เป็นฝ่ายเดินนำเธอเข้าไปในร้านที่เลือกไว้เอง ก่อนจะมองๆดูเมนูใหญ่ๆที่ติดไว้ตามผนังและหันบอกกับเธอ
“ฉันเอาเส้นใหญ่เย็นตาโฟไม่ใส่กระเทียมเจียว ไปสั่งให้ด้วย” ว่าจบมือหนาก็ควักโทรศัพท์ตัวเองออกมาก่อนจะกดจิ้มๆเลื่อนๆไปตามประสา รอให้อีกคนเดินไปสั่งอาหารตามที่ตัวเองบอกไว้ ริศาจึงเดินไปจัดการตามที่คนตัวสูงบอกและไม่ลืมเดินไปหยิบน้ำดื่มขวดพลาสติกในตู้แช่มาให้ด้วย
กระทั่งก๋วยเตี๋ยวเย็นตาโฟที่ตัวเองสั่งได้แล้วรามจึงหันมาจัดการกินมันไปด้วยความหน้าตาเฉยไม่ได้มีท่าทางกินยากกินเย็นอะไร จะมีก็แต่…
“พี่รามไม่ปรุงเหรอคะ” ริศาถามคนที่ใช้ตะเกียบคีบเส้นเข้าปากอย่างชำนาญแต่ไม่คิดแม้แต่จะตักเครื่องปรุงใส่ถ้วยสักนิด เธอพอรู้มาว่าเขาไม่กินรสจัดแต่ก็ไม่คิดว่าจะกินอะไรจืดๆขนาดนี้
“แค่ในน้ำซุปโซเดียมก็สูงอยู่แล้ว แล้วฉันก็ไม่ชอบกินหวานๆเผ็ดๆด้วย” ปากหนาขยับพูดบอกทั้งที่ยังคงเคี้ยวไปด้วย
“…” ริศาที่กินรสชาติคนละขั้วกับอีกคนก็เอาแต่มองนิ่ง
“กินรสจัดมันไม่ดี ใส่พริกอะไรเยอะขนาดนั้น” รามมองก๋วยเตี๋ยวในชามของริศาที่มีสีแดงเพราะพริกที่เธอใส่ลงไปแล้วก็ทำเป็นส่ายหน้า
“ริศาชอบกินแบบนี้ค่ะ”
“แก่ตัวไปจะลำบากเอา” คนตรงข้ามพูดจนเธอเกือบจะไม่กล้ากิน แต่ทว่าก็ไม่ได้เชื่อฟังอะไรยังคงกินตามใจในรสชาติของตัวเองไปอย่างเดิม กระทั่งทั้งสองจัดการก๋วยเตี๋ยวในชามตัวเองจนหมด ริศาจึงเตรียมที่จะนำเงินออกมาจ่าย
“ไม่ต้อง” แต่รามกลับชิงลุกจากโต๊ะและเดินไปจ่ายเองก่อน
“แค่นี้เองริศาจ่ายได้นะคะ เมื่อวานพี่ก็จ่ายให้ริศาแล้วแถมยังแพงกว่านี้ตั้งหลายเท่า”
“ฉันไม่ชอบให้ผู้หญิงจ่าย”
“เข้าใจแล้วค่ะ แล้วนี่พี่รามจะไปไหนต่อคะ หรือว่าจะขึ้นไปที่ห้องริศาก่อน”
“…”
“เอ่อ…ริศาไม่ได้หมายถึงว่า…เอ่อ…” คนที่รู้สึกเหมือนตัวเองพูดอะไรผิดไปเพราะเขาเอาแต่มองหน้าก็รีบหาคำพูดใหม่ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดมันยังไง ได้แต่อ้ำๆอึ้งๆ
“อะไรของเธอ?” รามหันมองคนตัวเล็กพร้อมเลิกคิ้วถาม
“ริศากลัวพี่คิดว่าริศาชอบชวนผู้ชายขึ้นห้องมั่ว”
“ไม่ต้องมาคิดแทนฉัน”
“ริศาแค่รู้สึกไม่ดีเวลามีใครมาเข้าใจริศาผิดๆค่ะ แค่วันนั้นที่เจอพี่ที่ร้านเหล้าริศาก็ไม่สบายใจแล้ว” เสียงหวานเอ่ยบอกพร้อมก้มหน้าหลุบตาลงอธิบายสิ่งที่ตัวเองรู้สึก รามที่มองอยู่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่ยืนมองท่าทางพวกนั้นไปอย่างพลางคิดอะไรบางอย่าง
