บทที่ 37 สวยมาก...แต่จืดไปหน่อย3

     “นั่นเขากำลังจะแข่งแล้วใช่ไหม โอ๊ะ! ไปแล้ว” คนตัวเล็กบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยืดคอดูราวกับเด็กได้ไปเที่ยวสวนสัตว์ มือก็ประกบเข้าหากันแน่น ยิ่งยามที่รถของรามเข้าโค้งผ่านหน้าเธอไปพร้อมกันกับรถของอาเธอร์ริศายิ่งหลับตาปี๋กลัวว่ารถนั้นจะคว่ำหรือไถลออกนอกสนาม

“ใจเย็น”

“ก็มันกลัวนี่”

“รามมันเก่ง ไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ