บทที่ 43 งอนเองง้อเอง

   ภายในห้องน้ำกว้างรามยังคงกอดรัดร่างริศาไว้แน่น ในขณะเดียวกันปากที่ช่ำชองของเขาก็ยังคงทำหน้าที่บดเบียดละเลียดลิ้นร้อนชอนไชควานหาความหอมหวานในโพรงปากไม่หยุด นานกว่าหลายนาทีที่คนตัวเล็กยืนให้เขาปล้นจูบอยู่อย่างนั้นโดยที่ขัดขืนอะไรไม่ได้เลย จนเมื่อสังเกตเห็นว่าเธอเริ่มจะหายใจติดขัดนั่นแหละเขาถึงได้ละ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ